Η Βασίλισσα του Χιονιού

Κάποτε στις υψηλότερες, πιο απόκρημνες και απόμερες κορυφές των Άλπεων ζούσε μια όμορφη νεράιδα, η Βασίλισσα του Χιονιού. Πολλοί άνθρωποι σκαρφαλώναν στις κορυφές για να τη θαυμάσουν και όσοι την έβλεπαν την ερωτευόντουσταν παράφορα.
Κάθε άνδρας θα έδινε οτιδήποτε, ακόμη και τη ζωή του, για να τη νυμφευθεί. Και πράγματι, οι ζωές τους ήταν αυτό που έδιναν. Γιατί η Μοίρα είχε αποφασίσει πως κανένας θνητός δε θα νυμφευόταν ποτέ τη Βασίλισσα του Χιονιού. Παρ' όλα αυτα, πολλές γενναίες ψυχές έκαναν ότι μπορούσαν για να την πλησιάσουν, ελπίζοντας πάντα να τη μεταπείσουν.

Επιτρεπόταν στον καθένα που κατόρθωνε να φτάσει ως εκεί, να επισκεφθεί το μεγάλο παλάτι από πάγο με την κρυστάλλινη οροφή όπου βρισκόταν ο θρόνος της Βασίλισσας. Όμως τη στιγμή που θα εξομολογούταν τον έρωτα του και θα ζητούσε το χέρι της, χιλιάδες ξωτικά εμφανιζόντουσταν και τον άρπαζαν και τον πετούσαν πέρα από τους βράχους σε απύθμενες αβύσσους.

Δίχως την παραμικρή συγκίνηση, η Βασίλισσα θα παρακολουθούσε τη σκηνή, η από πάγο καρδιά της ήταν ανίκανη να νιώσει οτιδήποτε. Ο θρύλος του κρυστάλλινου παλατιού και της πανέμορφης άκαρδης Βασίλισσας εξαπλώθηκε μέχρι την πιο μακρινή κοιλάδα των Άλπεων, εκεί όπου έμενε ένας γενναίος κυνηγός. Γοητευμένος από το θρύλο, αποφάσισε να κινήσει και να δοκιμάσει την τύχη του. Αφήνοντας την κοιλάδα του, ταξίδευε για ημέρες μέσα στα βουνά και στα χιόνια αψηφόντας τον παγωμένο αέρα που λυσσομανούσε στις Άλπεις.

Πολλές φορές ένιωθε πως είχε χαθεί, όμως η σκέψη της πανέμορφης Βασίλισσας του Χιονιού του έδινε δύναμη ώστε να συνεχίζει την αναζήτησή του. Τελικά, μετά από πολλές ημέρες αναρρίχησης στα βουνά, είδε μπροστά του να αστράφτει κάτω από τον ήλιο το παλάτι του πάγου.

Μαζεύοντας όλο του το θάρρος, εισήλθε στο Δωμάτιο του Θρόνου. Αλλά μόλις είδε τη Βασίλισσα του Χιονιού, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της που δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη. Σαστισμένος και από ντροπή δεν τολμούσε να ανοίξει το στόμα του. Από θαυμασμό γονάτισε μπροστά στη Βασίλισσα για ώρες δίχως να μιλήσει. Η Βασίλισσα τον κοιτούσε σιωπηλά, σκεπτόμενη πως αφού δεν είχε ζητήσει το χέρι της ακόμη δεν υπήρχε λόγος να καλέσει τα ξωτικά.

Ξαφνικά, προς μεγάλη της έκπληξη, ανακάλυψε πως οι τρόποι του είχαν αγίξει την καρδιά της. Συνειδητοποίησε πως είχε αρχίσει να νιώθει μια κάποια τρυφερότητα για αυτόν το νεαρό. Ο χρόνος κυλούσε και η Βασίλισσα του Χιονιού δεν τολμούσε να παραδεχτεί ούτε καν στον ίδιο της τον εαυτό, πως αλήθεια θα ήθελε να παντρευτεί αυτόν το νεαρό.

Εν τω μεταξύ, τα ξωτικά παρακολουθούσαν την Κυρία τους. Στην αρχή τους προκάλεσε έκπληξη, μετά όμως άρχισαν να αναστατώνονται ολοένα και περισσότερο. Γιατί δικαίως φοβόντουσταν ότι η Βασίλισσά τους πιθανότατα ήταν έτοιμη να παραβιάσει το Νόμο και να προκαλέσει επάνω σε όλους την οργή της Μοίρας.

Βλέποντας πως η Βασίλισσα αργούσε να δώσει τη διαταγή για να ξεφορτωθούνε αυτόν τον επισκέπτη της, τα ξωτικά αποφασίσανε να πάρουν αυτά πρωτοβουλία. Ένα βράδυ, καθώς άρχιζε να σουρουπώνει, ξεγλυστρίσανε μέσα από τις ρωγμές των βράχων και συγκεντρώθηκαν γύρω από το νεαρό κυνηγό. Και τότε τον αρπάξαν και τον εκσφενδόνισαν στην άβυσσο. Η Βασίλισσα του Χιονιού παρακολούθησε ολόκληρη τη σκηνή από το παράθυρό της, μα τίποτα δεν μπορούσε να κάνει για να τα σταματήσει. Όμως, η παγωμένη καρδιά της πανέμορφης σκληρής νεράιδας έλιωσε.

Ένα δάκρυ κύλησε από το μάτι της, το πρώτο και μοναδικό της δάκρυ ως τότε. Και το δάκρυ της Βασίλισσας του Χιονιού έπεσε επάνω σε μια πέτρα και εκεί μεταμορφώθηκε σε ένα μικροσκοπικό ασημόλευκο άστρο.

Αυτό ήταν το πρώτο Edelweiss... το λουλούδι που αναπτύσσεται μονάχα στις υψηλότερες, πιο απόκρημνες και απόμερες κορυφές, στην άκρη της αβύσσου...

Η Πόλη Σε Τρικυμία

ΑΛΚΑΙΟΣ

(Γεννημένος περίπου το 620 π.χ., αριστοκρατικής καταγωγής λυρικός ποιητής της Λέσβου.)

Η Πόλη Σε Τρικυμία

Δεν καταλαβαίνω τη φουρτούνα των ανέμων

ένα κύμα κυλάει απ' εδώ,

το άλλο από κει, κι εμείς

μεταφερόμαστε στο μέσον με το μαύρο πλοίο

και ταλαιπωρούμαστε πολύ από τη μεγάλη τρικυμία,

γιατί το νερό κατακλύζει τη βάση του ιστού

κι όλο το πανί είναι πια ξεσχισμένο

και μεγάλα κουρέλια κρέμονται σ' αυτό,

τα σχοινιά είναι χαλαρά...

Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα

Η ΜΑΣΚΑ

ΚΑΜΙΛΑ: Κι εσείς, κύριε, οφείλετε να βγάλετε τη μάσκα.
ΞΕΝΟΣ: Ναι;
ΚΑΣΙΛΝΤΑ: Ναι, είναι ώρα. Όλοι βγάλαμε τα προσωπεία μας εκτός από εσάς.
ΞΕΝΟΣ: Δε φοράω μάσκα.
ΚΑΜΙΛΑ: (Τρομοκρατημένη, πλάι στην Κασίλντα). Δε φοράτε μάσκα; Δε φοράτε μάσκα!

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ

Είπε χαμογελώντας: "Αναζήτησε την σε όλο τον κόσμο".

Είπα, "Γιατί μου μιλάς για τον κόσμο; Ο κόσμος μου είναι εδώ, ανάμεσα σ' αυτούς τους τοίχους και τα τζάμια της οροφής που μας σκεπάζει. Εδώ, ανάμεσα σ' επίχρυσες καράφες και άρματα θαμπά, στολισμένα με πετράδια, σε αμαυρωμένες κορνίζες και καμβάδες, σε μαύρα σεντούκια και καρέκλες με πλάτες ψηλές, παράξενα σκαλίσματα και χρυσογάλανους λεκέδες".

"Ποιά περιμένεις; Είπε εκείνος κι εγώ του απάντησα, "Όταν έρθει, θα την γνωρίσω".

Στο τζάκι μου μια πύρινη γλώσσα ψυθίριζε μυστικά στις λευκές στάχτες. Κάτω στο δρόμο άκουσα βήματα, μια φωνή κι ένα τραγούδι.

"Ποιά περιμένεις λοιπόν;", μου είπε και του απάντησα, "Θα την γνωρίσω".

Βήματα, μια φωνή κι ένα τραγούδι κάτω στο δρόμο, γνώρισα το τραγούδι, όχι όμως τα βήματα ούτε τη φωνή.

"Ανόητε!" φώναξε, "το τραγούδι είναι το ίδιο, η φωνή όμως και τα βήματα απλώς έχουν αλλάξει με τα χρόνια!"

Στο τζάκι μια πύρινη γλώσσα ψυθίρισε πάνω από τις λευκές στάχτες: "Μην περιμένεις άλλο, περάσαν τα βήματα και η φωνή κάτω στο δρόμο".

Αυτός είπε τότε χαμογελώντας: "Ποιά περιμένεις; Αναζήτησε την σε όλο τον κόσμο!"

Αποκρίθηκα, "Ο κόσμος μου είναι εδώ, ανάμεσα σ' αυτούς τους τοίχους και τα τζάμια της οροφής που μας σκεπάζει. Εδώ, ανάμεσα σ' επίχρυσες καράφες και άρματα θαμπά, στολισμένα με πετράδια, σε αμαυρωμένες κορνίζες και καμβάδες, σε μαύρα σεντούκια και καρέκλες με πλάτες ψηλές, παράξενα σκαλίσματα και χρυσογάλανους λεκέδες".

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Έφτασα στη γέφυρα που λίγοι την περνούν.

"Πέρνα!" φώναξε ο φύλακας, μα εγώ είπα γελώντας, "Έχω χρόνο". Κι αυτός χαμογέλασε και έκλεισε τις πύλες.

Στη γέφυρα που λίγοι την περνούν έφτασαν νέοι και γέροι. Όλοι απορρίφτηκαν. Εγώ στεκόμουν άσκοπα και τους μετρούσα, ώσπου, κουρασμένος από το θόρυβο και τους θρήνους τους, έφτασα πάλι στη γέφυρα που λίγοι την περνούν.

Το πλήθος γύρω από τις πύλες έσκουξε, "Άργησε πολύ να έρθει!" Μα εγώ είπα γελώντας, "Έχω χρόνο".

"Πέρνα!" φώναξε ο φύλακας καθώς έμπαινα, μετά χαμογέλασε και έκλεισε τις πύλες.

Ο ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα, μα αυτός κάγχασε μονάχα κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Τον μαχαίρωσαν", είπε κρυφογελώντας. "Σκέψου το μακρύ ταξίδι, τους κινδύνους της ημέρας, τους τρόμους της νύχτας! Σκέψου πώς περιπλανήθηκε, για χάρη της, τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, σε χώρες εχθρικές, ενώ λαχταρούσε γνωστούς και συγγενείς, ενώ λαχταρούσε εκείνην!"

"Τον μαχαίρωσαν", είπε κρυφογελώντας κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα, μα αυτός γρύλισε μονάχα, μουρμουρίζοντας στα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Στην πύλη αυτήν τον φίλησε", είπε κρυφογελώντας, "μα στη σάλα το καλώς ήρθες του αδερφού άγγιξε την καρδιά του".

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα.

"Τον μαχαίρωσαν", κάγχασε. "Σκέψου το μακρύ ταξίδι, τους κινδύνους της ημέρας, τους τρόμους της νύχτας! Σκέψου πώς περιπλανήθηκε, για χάρη της, τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, σε χώρες εχθρικές, ενώ λαχταρούσε γνωστούς και συγγενείς, ενώ λαχταρούσε εκείνην!"

"Στην πύλη αυτήν τον φίλησε, μα στη σάλα το καλώς ήρθες του αδερφού άγγξε την καρδιά του".

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα. Μα αυτός γρύλισε μονάχα κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

"Αν είναι αλήθεια πως αγαπάς", είπε η Αγάπη, "τότε μη περιμένεις άλλο. Δώσ' της αυτά τα κοσμήματα που θα την ατιμάσουν κι έτσι θα ατιμαστείς κι εσύ που αγαπάς μιαν ατιμασμένη. Αν είναι αλήθεια πως αγαπάς", είπε η Αγάπη, "τότε μη περιμένεις άλλο".

Πήρα τα κοσμήματα και πήγα να την βρω, μα εκείνη τα ποδοπάτησε και είπε με λυγμούς: "Μάθε με να περιμένω. Σ' αγαπώ!"

"Τότε περίμενε, αν είναι αλήθεια", είπε η Αγάπη.

---------------------------------------------------

Robert W. Chambers: "Ο Βασιλιάς Με Τα Κίτρινα"

Χαρτοπετσέτες ΙΙ

Bienvenue A L' Enfer

Μεταλλικό δέντρο, θαρρώ πως ήταν ιτιά. Ή μήπως λεοντόπευκο; Άσχετο γιατί οι πόρνες του Μπωντλαίρ (όπως έλεγε και ο Πάουντ) τρέμαν στο άκουγμα του ψιθύρου του ανέμου της ανήκεστου βλάβης του μηχανοστασίου του μαύρου ατσάλινου εκκρεμούς. Και τότε!... και τότε...τότε...τίποτα. Πλούσια χρώματα, βαφές πλαστικές, ήρθε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα και ο Αη Βασίλης με τα δώρα σε κάμπριο τρένο και οι ράγες τρίζανε βββββββουουουουουουουουου και να ο άνεμος κόβει βόλτες στα κλαδια και τα μαστιγώνει και το τρένο πλέκει την προίκα του και μια πριγκήπισα φυλακισμένη στο κάστρο του διαβόλου να περιμένει τον εξολοθρευτή των δράκων, τον τιμωρό της κάμπιας, τον βάρδο της νύχτας να την σώσει από τα βεντουζένια λάγνα πλοκάμια του καρχαρία που αστράφτουν σαν κίτρινες σκιές στο σεληνόφως. Και ακόμα εκεί είναι, η ψείρα στην λεοντή του Ηρακλή και όμως θα ρίξω σκέφτομαι μια μέρα ένα βαλς, ένα αστρικό τανγκό και τα ματια σου πριγκήπισα τα ματια αυτά υγρά αστράφτουν σαν ντισκομπάλες κάτω από το σκοτεινό σου τρίχωμα, το συρμάτινο σου τρίχωμα, κάθε τρίχα και μια θηλειά, ξυραφένια, που λαιμούς κόβει, το αίμα τρέχει, ποτάμι, γκουχου γκουχου, πως βήχουν οι γρύλλοι οταν καβαλανε ελεφαντες; Κάπως έτσι. Και το σούρουπο ήρθε, μετά έρχεται και ο αιώνας, τελειώνει ο αιώνας, στην άκρη του κόσμου, ζεστό κρασί και κρύα μήλα, πως βρεθηκαμε σε αυτές τις εσχατιές όπου γυρίνοι παίζουν φλιππερ; Και τι κάνει τις μέλισσες να βουίζουν, τι είναι αυτό που κάνει το γέρικο λιοντάρι να βρυχάται καθώς υαίνες το κατασπαράζουν; Ακούς; Ακούς; Χορδές από το λαμπερό της τρίχωμα. Και τελικά αρχίζω να το σκέφτομαι σοβαρά,καθισμένος όπως είμαι σε ένα βαγόνι-μπανιέρα του κάμπριο τρένου στο μεταλλικό δέντρο στην άκρη του κόσμου στο άσπιλο λευκό της δέρμα που πια είναι χωρίς τρίχωμα. Ναι! Εκεί! Εκεί τελικά το σκέφτομαι πολύ σοβαρά. Θα πιω έναν καφέ.

...

...















...

Louis-Ferdinand Céline 1947

Έχω λάβει τρία μικρά φέρετρα, δέκα επιστολές που αναγγέλουν το θάνατό μου, τουλάχιστον είκοσι απειλητικές επιστολές, δύο ξυράφια, μια μικρή εγγλέζικη χειροβομβίδα και πενήντα γραμμάρια υδροκυάνιου… με θεωρούν ήδη χαμένο στις σκιές… Όλα σ' αυτήν τη νύχτα που πέφτει με μιλάνε για το θανάτου μου, το έναστρο μπλε εκεί επάνω από το Sacre-Couer, γίνεται μωβ και μετά σκοτεινό, σκοτεινό… Τα πάντα τελειώσαν για μένα, για τους δύο μας, Lucette… Ότι έχει απομείνει για μας είναι εκείνο το χάσμα εκεί έξω, πέρα από την αίθουσα μπροστά από το παράθυρο, αυτή η τεράστια κοιλάδα, όλο το Παρίσι εκατομμύρια και εκατομμύρια ποιός-ξέρει-τι εκδικήσεων, στέγες που απλώνονται παντοτινά, αιχμηρές, κοφτερές, φοβερές, γεμάτες με ανθρώπους που μας μισούν… Το απέραντο χάσμα είναι εκεί για τους δύο μας… ολόκληρος ο κόσμος μας οδηγεί εκεί… ολόκληρος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα του, ζουν μόνο για το θάνατό μας, τα βασανιστήριά μας, εκεί κάτω από εκείνες τις στέγες που γίνονται μπλε, αμυδρές, σκοτεινές, χιλιάδες και χιλιάδες κόλπα, κακόβουλα σπίτια, ακόμα διακριτικά μέχρι τώρα, ψιθυρίζουν… εκατομμύρια ανθρώπων που αναμένουν τη χαρά τους… η ημέρα της επαγγελίας…

Κάθε λέξη στο ραδιόφωνο του Λονδίνου είναι και μία απειλή, στο Μπραζαβίλ οι υπαινιγμοί είναι πιο συγκεκριμένοι, ανακοινώνουν "λίστες", όλες οι φραγμένες από σκατά ψυχές κοχλάζουν με όλη τους την κακία, το φθόνο, με έντονη επιθυμία, τα σκατό ξεπετάγεται από εκατομμύρια καρδιές, όλη η σεμνότητα αφημένη κατά μέρος, κάθε φραγμός έχει σπάσει, εκατομμύρια και εκατομμύρια δολοφόνων, κανιβάλων, ουρλιάζουν ενστικτωδώς κάθε νύχτα, θέλουν να πιούν το αίμα μας, πρέπει να το κάνουν, αυτό απαιτεί Η Πατρίς.

Ambrose Bierce

Ο άνθρωπος έχει πεθάνει εδώ

και πολλά χρόνια σε κάθε ζώνη,

Όλοι οι άγγελοι έχουν πάει σε τάφους άγνωστους,

Κι οι διάβολοι κι αυτοί κρυώνουν τελικά

Και ο Θεός νεκρός στον τεράστιο

λευκό θρόνο μπροστά

Χαρτοπετσέτες

Kaliya-Daman

Το ερπετό Kaliya είχε καταλάβει τoν ποταμό Yamuna.Δηλητηρίασε τα νερά του, αποξήρανε όλα τα κοντινά δάση με την δηλητηριώδη ανάσα του. Ο Krishna πήδηξε στο νερό για να σκοτώσει το ερπετό. Με τις ουράνιες δυνάμεις του υπέταξε το naga Kaliya και ετοιμάστηκε να το σκοτώσει. Εξαιτίας όμως των ικεσιών των συζύγων του Kaliya του χάρισε τη ζωή, απαιτώντας όμως να φύγουν όλοι τους από τον ποταμό. Έτσι αποχώρησαν και η ζωή ξαναγύρισε στον ποταμό. O Kaliya είχε 101 κεφάλια, και όταν κάποιο από αυτά δεν υπέκυπτε, ο 'Αρχων Shri Krishna, αυτός που επιβάλλει την τιμωρία στους σκληρότερους παρανόμους, το συνέθλιβε αυτό το επίμονο κεφάλι με το ισχυρό χτύπημα των ποδιών Του. Κατόπιν, καθώς ο Kaliya είχε αρχίσει να έχει σπασμούς θανάτου περιέστρεφε τα κεφάλια του ξερνώντας φοβερό αίμα από τα στόματα και τα ρουθούνια του. Το ερπετό έτσι βίωνε απέραντο πόνο και δυστυχία.

Δακρύζοντας δηλητήρια, ο Kaliya, τολμούσε περιστασιακά να υψώσει ένα από τα κεφάλια του, το οποίο θα ανάσανε βαριά και με θυμό. Τότε ο Άρχων θα χόρευε επάνω του και θα το κατανικούσε αναγκάζοντας το να υποκύψει κάτω από το πόδι Του...Ο Άρχων Krishna με τον θαυμάσιο, πανίσχυρο χορό του ποδοπάτησε και έσπασε όλες τις χίλιες κουκούλες του Kaliya. Έπειτα το ερπετό, ενώ συνεχώς από τα στόματα του ξερνούσε αίμα, τελικά αναγνώρισε τον Sri Krishna σαν το αιώνιο Πρόσωπο του Θείου, τον ανώτατο κύριο όλων των κινούμενων και ακίνητων όντων, Sri Narayana.

Śrīmad Bhāgavatam