John Simon Ritchie

1η Μαϊου

2010-05-01T11:50:00.000-07:00

5 χρόνια σήμερα φίλε που έφυγες....πότε πέρασαν 5 χρόνια;

Bonfires

2010-04-30T11:36:00.000-07:00

...you wash my tears away and make me wanna stay and bonfires lit up the shores. To go beside you is where I want to be...

Hospital

2010-04-30T05:18:00.000-07:00

When you get out of the hospital
Let me back into your life
I can't stand what you do
I'm in love with your eyes

And when you get out of the dating bar
I'll be here to get back into your life
I can't stand what you do
I'm in love with your eyes

I can't stand what you do
Sometimes I can't stand you
It makes me think about me
That I'm involved with you

...But I'm in love with this power that shows through in your eyes

I go to bakeries all day long
There's a lack of sweetness in my life
And there's pain inside
You can see it in my eyes

There is pain inside
You can see it in my eyes
It makes me think about me
That I've lost my pride

...But I'm in love with this power that resides in your eyes

You live in modern apartments
Well I've even got scared once or twice
Last time I walked down your street
There were tears in my eyes

Well now these streets we all know
They help us cry when we're alone late at night
Don't you love them too?
Is that where you got your eyes?

Oh I can't stand what you do
Sometimes I can't stand you
It makes me think about me
How I'm involved with you

...But I'm in love with this power that shows through in your eyes

Your world---it is beautiful
I'll take the subway to your suburb sometimes
I'll seek out the things that must've been magic to you little girl mind

Now as a little girl you must've been magic
I still get jealous of your old boyfriends in the suburbs sometimes
And when I walk down your street
There'll probably be tears in my eyes

(I knew it would happen)

I can't stand what you do
Sometimes I can't stand you
It makes me think about me
That I'm involved with you

...But I'm in love with this power that shows through in your eyes

So when you get out of the hospital
Let me back into your life
I can't stand what you do
But I'm in love with your eyes

2010-04-25T09:28:00.000-07:00

Η διεμπλοκή ή εμπλοκή είναι ένα παράδοξο κβαντικό φαινόμενο καθώς οι ιδιότητες (πχ το σπιν) δύο σωματιδίων ακόμα και σε μεγάλη απόσταση αλληλοεπηρεάζονται μυστηριωδώς, ακόμα και όταν αυτά απέχουν μεταξύ τους μεγάλες αποστάσεις. Οι φυσικοί ακόμα αγνοούν με ποιο τρόπο τα σωματίδια στέλνουν και μάλιστα με μια ταχύτητα μεγαλύτερη του φωτός μηνύματα το ένα στο άλλο...

http://www.physics4u.gr/blog/?p=595

2010-04-20T10:00:00.001-07:00

Και τώρα...τι;

2010-02-07T17:14:00.000-08:00

Πριν κάποιον καιρό μια φίλη με είχε πει

"Τελικά, δεν υπάρχει τίποτα πιο σύνθετο από το απλό, έτσι;"

Όντως...

Αφιερωμένο πορτοκαλί τριαντάφυλλο

2010-02-05T07:10:00.000-08:00

Orange Roses have emerged as one of the true stand-outs among today's popular rose varieties. The fiery color of an orange rose immediately conjures up passionate thoughts of romance. They can also be reminiscent of the warmth of a glowing sunset, or the sweetness of citrus.

Being a literal mixture of the colors yellow and red, orange roses were often seen as a bridge between the feelings of friendship symbolized by yellow roses, and love associated with red roses. Giving a bouquet of orange roses could be a sign of emerging romantic feelings and the desire to move a relationship beyond the stage of friendship.

The association of orange roses with romantic expressions is fitting, considering the obvious connection between the color of fire and the metaphors we associate with it. The orange rose has become the perfect way to symbolize the heat of passion, burning desire and the flames of love. Orange roses have a power to send a message of romance that can rival even the red rose.

Και αν μπορέσαμε να γράψουμε μια σελίδα όμορφης ανάμνησης γιατί να μην μπορούμε να σκουπίσουμε τα δάκρυα μας, να φωτίσουμε τις σκιές μας και να ζωγραφίσουμε ένα άλμπουμ με όμορφες αναμνήσεις;

Πλαστικά καινούργια δόντια

2009-11-18T05:58:00.000-08:00

Θυμάμαι την είχα γνωρίσει περίπου μια δεκαετία μετα από τον τελευταίο πόλεμο. Άλλες εποχές και άλλα ήθη στο Αμέρικα εκείνο τον καιρό. Εναλλαγές doo woop, rock'n'roll, surf και soul στο τζουκμπόξ, milkshake jack daniels special edition στα ποτήρια μας και καπνίζαμε marlboro special edition coca cola flavour. Αυτές ήταν εποχές! Γεμάτες χαρά και αθωότητα! Ζούσαμε την τρελλη εφηβεια των 50 ετων.Που λέτε λοιπόν, εκείνη την ημέρα καθόμουν στο γνωστό μέρος, Is a lost angel real in a holly wood?, και έπινα ένα hiroshima boogie με neon strass. Κάτι δεν πάει καλά σήμερα σκέφτηκα καθώς φύσαγα τον καπνό μου που ανέβαινε ψηλά και γεννούσε περίεργα σχήματα. Ίσως να έφταιγε και αυτή η καινούργια μαρκα τσιγάρων που είχα πάρει από περιέργεια, τα Κάμελ Μπάφομεντ flavour. Εκείνη την στιγμή ήρθε και αυτή. Είχε αργήσει λίγο, είχαμε δώσει ραντεβού πριν επτά ώρες αλλά εντάξει έκανε προόδους μιας και την προηγούμενη φορά με είχε στήσει μια εβδομάδα στο ραντεβού. Στο τζουκμποξ έπαιζε το Μπλου μουν οφ συρτάκι του Micahel "no matter if you re white or black but I wanna be white" Jackson. Είχε ένα σοβαρό ύφος σήμερα κάτι που φαινόταν και από το σκοτεινο baby doll που ταιριαζε άψογα με το λευκομαυροκοκκινοκιτρινο της χρώμα και τα στραβά της δόντια. Με κοίταξε με τα πανέξυπνα αγελαδίσια μάτια της και ανησύχησα. Έκανε μια μεγάλη ροζ τσιχλόφουσκα που μεγάλωνε συνεχώς, είχε γίνει σχεδόν σαν αερόστατο κι εγω σκεφτόμουν τι κάνει η καριόλα και τότε κατάλαβα ότι άπλωνε τον καπνό Μπαφομέτ ολόγυρα και έσβησα το τσιγάρο πάνω στην φούσκα και ΜΠΑΜ! Παρήγειλε ένα μουλτικουλτι μπερμπον και είπε:

- Sid έχω να σε πω κάτι.

- I know babe, απάντησα βαριεστημένα

- Σήμερα καθυστέρησα στο ραντεβού γιατί σε απάτησα

-Οk babe

- Με την ομάδα μπέηζμπολ και τις μαζορέτες, για λόγους κοινωνικοποίησης και σύσφιξης σχέσεων όμως, όχι με πονηρούς σκοπούς

- Οk babe

- Δεν σε πειράζει ε? Δεν θύμωσες?

- Οχι babe, καταλαβαινω ότι κι εσυ έχεις ανάγκες, λιμπεραλ ανθρωποι ειμαστε

- Και την προηγουμενη φορά που ειχα αργήσει μια εβδομάδα πάλι σε είχα απατήσει. Είχα πάει στην Disneyland και με πήρε ο Μικυ, ο Ντοναλντ, ο Σκρουτζ, η Κλαραμπελ, ο Γκουφη και ο Χιουι με τον Λιου και τον Ντιουι. Ο Μπαγκς Μπάνυ δεν ήταν όμως γιατι έχει κοντρακτ με την Looney Tunes.

- Κουραστικά πρέπει να ήταν ε?

- Ναι ξεθεώθηκα.

- Αχ καημενούλα μου της είπα και της έπιασα στοργικα το χέρι.Και δεν ξέρω τι με επιασε εκεινη την στιγμη και τις γυρισα τα δακτυλα. Κρακ, κρακ, κρακ, κραχ!

Ύστερα σκέφτηκα να την σύρω από τα δόντια έξω γυμνη αλλα καθε δόντι που τραβουσα ξεριζωνόταν και από τα ούλα έτρεχε ποτάμι το αίμα. Στο τέλος δεν είχε απομείνει κανένα δόντι.

- Κοιτα τι εκανες τωρα, γεμισες με αιματα το baby doll μου, είπε χαμογελώντας και φτύνοντας αίμα. Θέλω να τα χαλάσουμε.

- Οκ babe, της απάντησα, see you around, yo!

Και έτσι τελείωσε.

Έχω ακουσει οτι έχει βαλει καινουργια δόντια. Πλαστικά τώρα.

Schlafe Wohl (Adversus)

2009-10-17T14:17:00.000-07:00

Schlafe wohl verzweifelte Schönheit Krümm’ dich hinein in den Sarg deiner Angst Such tiefer und tiefer wo glasblanke Augen ruhelos zucken in panischem Traume.
Gedenk’ nicht des Morgens wo Staub auf den Worten und scherbende Tränen lauern im Dunst Vergiss diesen Abend in den Weg deines Lebens die Abgründe pflanzte Lauernde Saat.

Und du, stolzer Krieger wache und bange allein mit der Hydra des eigenen Denkens Rasend vor Sehnsucht doch starr wie die Säule Steh still und versteinert und nimmermehr hoffe.
Gedenk’ nicht des Morgens wo jeder zuletzt im Lachen der Beste Dir steckt es im Halse Vergiss jenen Abend wo alles zerrann woran du nie glaubtest Verlorenes Nichts.

Schlaft oder wacht ganz wie es die eu’re Natur und Bestimmung in liebloser Welt Egal wie ihr wendet das Blatt eurer Zeit Bestimmt kommt der Morgen und nimmt euch zuletzt.

Η Ώρα της Απόφασης

2009-10-04T11:06:00.000-07:00

... δόθηκε μια ετικέτα με τον τίτλο "Ανθρώπινη Πρόοδος" και τώρα που έχει όνομα, υπάρχει. Όσοι αμφιβάλλουν δεν είναι παρά στενόμυαλοι αντιδραστικοί, αιρετικοί και, το χειρότερο, άνθρωποι χωρίς καμία δημοκρατική αρετή: Να χαθούν!

Υπ' αυτήν την έννοια, ο φόβος της πραγματικότητας ξεπεράστηκε από την διανοητική αλαζονεία, το σκοτάδι που προέρχεται από την άγνοια όλων των πραγμάτων της ζωής, από πνευματική ένδεια, από έλλειψη σεβασμού και τελικά από απόκοσμη βλακεία - μιας και δεν υπάρχει τίποτα πιο ανόητο από την δίχως ρίζες αστική νοημοσύνη.

Ο Ρασιοναλισμός (Ορθολογισμός) δεν είναι, τελικά, τίποτ' άλλο παρά κριτικισμός, ενώ ο κριτικός είναι το αντίστροφο του δημιουργού. Αναλύει και επανασυνθέτει. Επινόηση και γέννηση του είναι ξένα.

Φωνάζουν "όχι πια πόλεμος"- αλλά επιθυμούν τον ταξικό πόλεμο. Αγανακτούν όταν ένας δολοφόνος εκτελείται για κάποιο έγκλημα πάθους, αλλά αισθάνονται μια μυστική ευχαρίστηση όταν μαθαίνουν τον φόνο ενός πολιτικού τους αντιπάλου. Έγειραν ποτέ αντιρρήσεις, και ποιές, στις σφαγές των Μπολσεβίκων;

Δεν υπάρχει διαφυγή. Η σύγκρουση είναι το πρωταρχικό γεγονός της ζωής, η ίδια η ζωή και ούτε ο πιο αξιολύπητος ειρηνιστής δεν μπορεί να ξεριζώσει την ευχαρίστηση που του δίνει βαθιά στην ψυχή του. Θεωρητικά τουλάχιστον, θα ήθελε να πολεμήσει και να καταστρέψει όλους τους αντιπάλους του ειρηνισμού.

Oswald Spengler, αποσπάσματα από το έργο του "Η Ώρα της Απόφασης"

"...Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος..."

2009-10-02T04:39:00.000-07:00

"...Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος..."

Αυτή την φράση την αποσπάσαμε από ένα όψιμο ποιήμα του Χαίλντερλιν.

Θα ήταν ίσως σωστό να στοχαστούμε νηφάλια το Ρήμα του ποιητή. Μιλά για το κατοικείν του ανθρώπου. Δεν περιγράφει τις καταστάσεις του τωρινού κατοικείν. Κυρίως δεν ισχυρίζεται ότι κατοικείν σημαίνει έχω στην κατοχή μου μια κατοικία.

Όταν ο Χαίλντερλιν μιλά για κατοικείν, έχει κατά νου το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της ανθρώπινης εμπειρικής ύπαρξης [Dasein]. Όμως το "ποιητικό" το εξετάζει με βάση τη σχέση του με τούτο το ουσιωδώς κατανοούμενο κατοικείν.

Το Ρήμα "...ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος..." λέει ότι το ποιείν, και μόνον αυτό, κάνει το κατοικείν του ανθρώπου να είναι κατοικείν. Μόνο το ποιείν επιτρέπει πραγματικά το κατοικείν. Πώς όμως φτάνουμε σε μια κατοικία; Με το κτίζειν. Η ποίηση ως κάτι που επιτρέπει το κατοικείν, είναι κτίζειν.

Το ποιείν οικοδομεί την ουσία του κατοικείν. Ποιείν και κατοικείν όχι μόνο δεν αποκλείονται αμοιβαία αλλά ανήκουν το ένα στο άλλο, αξιώνοντας το ένα την παρουσία του άλλου.

"Ποιητικά κατοικεί ο άνθρωπος". Εμείς κατοικούμε ποιητικά; Πιθανώς κατοικούμε πέρα για πέρα αντιποιητικά. Αν είναι έτσι, άραγε ψεύδεται ο ποιητής και δεν λέει την αλήθεια; Όχι. Η αλήθεια των λόγων του επιβεβαιώνεται με τον πιο τρομερό τρόπο. Διότι αντιποιητικό μπορεί να είναι ένα κατοικείν, όταν στην ουσία του είναι ποιητικό. Για να τυφλωθεί ένας άνθρωπος, πρέπει κανονικά, σύμφωνα με την ουσία του, να βλέπει. Ποτέ δεν μπορεί να τυφλωθεί ένα κομμάτι ξύλου. Όταν όμως τυφλώνεται ο άνθρωπος, τότε πάντα τίθεται το ερώτημα αν η τύφλωσή του είναι αποτέλεσμα έλλειψης και απώλειας ή αν εδράζεται στην υπερβολή ή στην υπέρβαση του μέτρου. Ίσως, τότε, το αντιποιητικό κατοικείν μας, η αδυναμία του να λάβει το μέτρο, να προέρχεται από μια παράξενη υπέρβαση του μέτρου, ως αποτέλεσμα της μανίας μας για μέτρηση και υπολογισμό.

Το γεγονός ότι και τον βαθμό που εμείς κατοικούμε αντιποιητικά, μπορούμε να το διαπιστώσουμε ανά πάσα στιγμή, αν γνωρίζουμε τι είναι ποιητικό. Εάν και πότε θα γίνει η στροφή από το αντιποιητικό κατοικείν, μπορούμε να το ελπίζουμε μόνο τότε, όταν δεν θα χάνουμε από το βλέμμα μας το ποιητικό. Πώς και σε ποιο βαθμό οι πράξεις ή η απραξία μας μπορούν να συμβάλλουν σ' αυτή τη στροφή, το διασφαλίζουμε εμείς οι ίδιοι, αν λάβουμε το ποιητικό στα σοβαρά.

Το ποιείν είναι η θεμελιώδης δυνατότητα του ανθρώπινου κατοικείν. Αλλά ο άνθρωπος δύναται να ποιεί κάθε φορά, μόνο όταν η ουσία του προσοικειώνεται αυτό που επιθυμεί ο ίδιος και, άρα, το χρειάζεται. Το ποιείν είναι αυθεντικό ή μη αυθεντικό ανάλογα με τον βαθμό αυτής της προσοικείωσης. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο το καθαυτό ποιείν συμβαίνει με ιδιάζοντα τρόπο σε κάθε εποχή.

Martin Heidegger,

αποσπάσματα από το βιβλίο "...Ποιητικά Κατοικεί ο Άνθρωπος...", μετάφραση: Ι. Αβραμίδου, εκδόσεις Πλέθρον

Evita Peron

2009-08-08T04:08:00.000-07:00

Μπουένος Άιρες, Απρίλιος, 1952

Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους συντρόφους για την αγάπη και το ενδιαφέρον τους, όσο εγώ ήμουνα στο νοσοκομείο. Η αφοσίωσή σας προς το πρόσωπό μου ήταν το καλύτερο φάρμακο για να ξανασταθώ στα πόδια μου. Σας ευχαριστώ με όλη μου την καρδιά. Τώρα που αισθάνομαι καλύτερα θ' αγωνιστώ με το ίδιο πάθος με πριν, για τα δίκαια της πατρίδας μας, να πολεμήσω στο πλάι του ηγέτη μας Περόν, για σας και με εσάς, για τον Περόν και την Αργεντινή ως τον θάνατο.
Κι αν εγώ χαθώ, ξέρω ότι σείς θα πάρετε τ' όνομα μου και θα το κάνετε σύμβολο για τη νίκη. Ο Θεός είναι μαζί μας διότι μόνο εμείς αγωνιζόμαστε κατά της φτώχειας, εναντίον της αδικίας, εναντίον της ολιγαρχίας και των συντηρητικών. Γι' αυτό η νίκη θα είναι μαζί μας αργά ή γρήγορα. Θα ήθελα να σας πω πάρα πολλά πράγματα αλλά οι γιατροί μου έχουν απαγορέψει να μιλάω προς το παρόν πολύ ώρα.
Εγώ σας δίνω όλη την καρδιά μου και σας δηλώνω ότι είμαι σίγουρη ότι σε λίγο καιρό θα βρίσκομαι στον αγώνα, πλάι σας, με περισσότερες δυνάμεις, με περισσότερη αγάπη για τον αγώνα αυτού του λαού που τόσο αγαπώ, όπως αγαπώ τον Περόν.
Γνωρίζω τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το κόμμα μας και την φτηνή προπαγάνδα των αντιπάλων μας. Αυτή η χυδαία προπαγάνδα επικεντρώνεται σε δύο σημεία, που θα ήθελα να σχολιάσω όπως εγώ κάνω καλύτερα, δίχως να με διακόψετε.
Το πρώτο σημείο είναι που κατηγορούν τον Περόν ως φασίστα. Εγώ μέχρι σήμερα δεν ήξερα ότι είναι κακό να είσαι φασίστας! Τώρα τελευταία αρχίζω να το μαθαίνω! Όταν ο Περόν πήρε στα χέρια του τις τύχες της Αργεντινής και του λαού της, εφάρμοσε ένα πολιτικό πρόγραμμα που εξασφάλισε την εθνική ανεξαρτησία της χώρας μας και την κοινωνική ευημερία του λαού μας. Δεν ξέρω αν συτό το πρόγραμμα ήταν τότε "φασιστικό"! Εκείνο που ξέρω είναι ότι είχε την επιδοκιμασία και την αποδοχή όλου του λαού μας και σίγουρα "δημοκρατικό" δεν ήταν. Διότι αν ήταν θα συνέχιζε την εκμετάλευση του λαού όπως έκαναν τόσες και τόσες "δημοκρατικές" κυβερνήσεις πριν από τον Περόν. Ξέρω ακόμα ότι ο χαρακτηρισμός του "φασίστα" που αποδίδουν στον Περόν δεν προέρχεται από τους εργάτες και τους αγρότες, οι οποίοι βρίσκονται ψυχή και σώμα δίπλα στον ηγέτη τους, αλλά από την αριστοκρατία, τους ψηλομύτες απομεινάρια της φεουδαρχίας, που δυστυχώς δεν έχουμε εξαλείψει οριστικώς από την κοινωνία σύντροφοι. Αυτοί οι "αριστοκράτες" φοβούνται την επιτυχία του σοσιαλιστικού προγράμματος του Περόν και αγωνίζονται να τορπιλίσουν τους αγώνες του κόμματός μας. Εμείς πάντως σύντροφοι δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα αν μείνουμε ενωμένοι ως το τέλος. Από την στιγμή που ο Αργεντινός εργάτης είναι πλάι μας, η νίκη θα είναι με το μέρος μας.
Στο δεύτερο σημείο που κατακρίνουν τον Περόν είναι στο ότι παντρεύτηκε μια "πόρνη". Παρακαλώ σύντροφοι μην ταράζεστε. Θα ήθελα να δώσω απ' αυτό το βήμα μια απάντηση σ' αυτούς τους υπερασπιστές της "ηθικής". Κύριοι και κυρίες "ηθικολόγοι" από τη στιγμή που οι γυναίκες σας παριστάνουν τις κυρίες ντυμένες στα γουναρικά και χρυσαφικά τους, ξενυχτώντας σε λέσχες αντί να κοιμίζουν τα παιδιά τους, φλερτάροντας με τον πρώτο τυχόντα ψευτοαριστοκράτη, σπαταλώντας τα λεφτά της οικογένειάς τους, ντύνοντας τους αγαπητικούς τους, και τις περισσότερες φορές εν γνώσει σας, γίνεστε ευσυνειδητά κερατάδες, τότε πολύ ευχαρίστως εγώ θ' αποδεχθώ τον χαρακτηρισμό της "πόρνης". Διότι αν δεν κάνω λάθος, και η Μαρία Μαγδαληνή "πόρνη" ήταν, και βρισκόταν στο πλάι του Χριστού όπως κι εγώ βρίσκομαι στο πλευρό του Περόν και του Αργεντίνικου λαού! Μακάρι να υπήρχαν κι άλλες γυναίκες στον κόσμο που να έχουν την αμέριστη αγάπη ενός ολόκληρου λαού, όπως έχω εγώ, η "πόρνη", που λένε οι "ηθικολόγοι".
Σύντροφοι την ομιλία μου θα την κλείσω κάπου εδώ. Δυστυχώς δεν έχω συνέλθει πλήρως από την αρρώστια μου. Θα επαναλάβω και πάλι ότι θα βρίσκομαι για πάντα στο πλευρό σας, στον Περόν, στον αγώνα του λαού μας και της πατρίδας μας. Εύχομαι ότι μετά από εμάς, ο Θεός θα στείλει κι άλλους "φασίστες" κι άλλες "πόρνες" για να υπηρετήσουν την Αργεντινή όπως εγώ και ο Περόν. Και τώρα πιστοί μου σύντροφοι θα ήθελα, για να για να ξαναθυμηθούμε τους αγώνες μας και να ξαναβρούμε το κέφι μας, να τραγουδήσουμε πάλι το "θα γυρίσω από το θάνατο και θα είμαστε χιλιάδες". Ευχαριστώ που με ακούσατε.

Κάποια νύχτα

2009-07-04T02:23:00.000-07:00

...ήμουν ξαπλωμένος στο κρεββάτι και κοιμόμουν και καθώς κοιμόμουν έφτιαχνα μικρούς σωρούς μαγείας εδώ και κει, οι περισσότεροι σωροί ήταν σκοτεινοί αλλά σκοτάδι ήταν και ολόγυρα... όχι ένα σκοτάδι όπου δεν βλέπεις τίποτα... βαθύ σκοτάδι αλλά ταυτόχρονα μπορούσες να διακρίνεις τον χώρο... και κάποιους σωρούς τους κατέστρεφα όχι από επιλογή ή για κάποια συγκεκριμμένη αιτία αλλά τυχαία... και μετά έφτιαχνα άλλους... είχε μερικούς εκεί, μερικούς πιο εκεί, μερικούς πιο πέρα στο δωμάτιο... μοιάζαν με μαξιλαράκια κάπως... δεν είχαν κάποια αιτία ούτε ήξερα αν ήταν διαφορετικοί μεταξύ τους, δεν ήξερα καν γιατί τους έφτιαχνα ούτε γιατί κάποιους κατέστρεφα και ούτε γιατί έφτιαχνα μετά αλλους... ήξερα μόνο πως ήταν κάτι σκοτεινοί σωροί σαν μαξιλαράκια...και γιατί να τους φτιάχνω τώρα που υποτίθεται πως κοιμάμαι; Και ξαφνικά κάτι σα να ξύνει τον τοίχο από την άλλη πλευρά, σαν σπάτουλα... και αρχίζω και τρομάζω... αλλά προσποιούμαι ότι δεν το ακούω και προσπαθώ να μη δώσω σημασία......και μετά κοιμάμαι......ξυπνάω μετά από λίγο γιατί νιώθω κατι να βάφει τον τοίχο από την άλλη πλευρά... μαύρο χρώμα......μα από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει τίποτα... πώς; τι;... και γιατί το χρώμα αυτό περνάει και στον δικό μου τοίχο; τον ποτίζει... τον μαυρίζει ολόκληρο......και σα να νιώθω απειλημένος... μια παρουσία από την άλλη πλευρά... ένας μάγος......ξαπλωμένος όπως είμαι σηκώνω το χέρι μου προς τον τοίχο, το μαύρο χρώμα δείχνει λίγο να υποχωρεί σε εκείνο το σημείο... σα να το ρουφάει ο τοίχος πάλι πίσω στην άλλη πλευρά... ...μα με ένα βουητό επανέρχεται πιο ορμητικό το χρώμα... έτοιμο να πλυμμηρίσει όλο τον χώρο... ...και ναι, μάλλον από την άλλη πλευρά είναι κάποιος μάγος... ζοφερός......σηκώνομαι... και βαδίζω σιγά, αποφασιστικά και θυμωμένα προς τη μια γωνία του δωματίου... και όμως φοβάμαι... και καθώς προχωρώ σκοτεινιάζω...και μεγαλώνω... και γίνομαι ο ίδιος ένας μάγος... πελώριος σαν πύργος... δεν φοβάμαι... είμαι ζοφερός... μόνο εγώ που είμαι έξω από εμένα και με κοιτάω φοβάμαι... εγώ ήμουν από την άλλη πλευρά; Ή ο μάγος της άλλης πλευράς μετατρέπεται σε μένα; Μήπως πήρα τη μορφή του για να μπορέσω να συγκρουστώ μαζί του και να το νικήσω; Αν φτάσω τη γωνία... αν περάσω μέσα από τη γωνία... θα μάθω...

Ο Χορός του Δηλητηρίου

2009-07-01T16:33:00.000-07:00

ή
Ένας μιθριδατισμός άλλου είδους.

Λίγο ... λίγο... αρχικά σε ανεπαίσθητες δόσεις... επέρχεται ανοσία... τα δηλητήρια δεν πειράζουν πια... και άλλο δηλητήριο... και άλλο δηλητήριο... και άλλο... σιγά σιγά, σε μικρές ανεπαίσθητες δόσεις. Μετά δεν καταλαβαίνεις... είναι κομμάτι του εαυτού σου το δηλητήριο...αποκτάς ανοσία...το αιμα σου το ίδιο είναι δηλητήριο πια... και κάποια στιγμή έχεις πλημμυρίσει, δεν έχεις αίμα, έχεις μονάχα δηλητήριο. Και σαπίζεις και σαπίζεις και σαπίζεις...

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄

- Μήπως να αποπειραθούμε την επιτάχυνση της διαδικασίας; Να αυξήσουμε τις δόσεις. Είναι και μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις αντοχές. ΄

- Ναι, με προσοχή όμως. Δεν θα επιθυμούσαμε μια εντελώς ανεξέλεγκτη κατάσταση. Τουλάχιστον όχι σε αυτό το στάδιο. Ίσως να έψαχνε για αντίδοτα μετά. Μια δοκιμή των αντοχών θα ήταν ίσως ιδανική για την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων που θα βοηθούσαν κατά την μετέπειτα πορεία. Και αναλόγως ή θα συνεχίσουμε με αυξημένες δόσεις ή θα τις μετριάσουμε προσωρινά για να ηρεμήσει κάπως. Η δοκιμή θα μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε και τα αδύνατα σημεία του.

-Και αν δεν έχει αδύνατα σημεία; Aν είναι άτρωτος; Μήπως άδικα προσπαθούμε;

- Ούτε καν ο Αχιλλέας ή ο Ζίγκφρηντ ήταν άτρωτοι.

- Συνεχίζουμε λοιπόν.

΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄΄

Και απ' τα έγκατα
μάγοι ξεπετάγονται
...
Αρρώστιες και διαστροφές
έρπουν μες απ' τις πύλες

Georg Heym "Umbra Vitae"

..............................................

- Ήρθατε;

- Εσύ ήρθες σε εμάς.

- Μα πώς; Αφού βρίσκεστε σπίτι μου...

- Απλά διαβήκαμε το κατώφλι.

- Δεν σας καταλαβαίνω αλλά δεν έχει σημασία. Φέρατε τα φάρμακα ε;

- Βεβαίως. Σκεφτήκαμε μήπως να δοκιμάζαμε λίγο μεγαλύτερη δόση σήμερα.

- Ήθελα να σας πω... τελευταία δε νιώθω πολύ καλά... Φοβάμαι.

- Τι φοβάσαι;

- Κάτι αδιαόριστο... δεν καταλαβαίνω... Δε νιώθω και τόσο καλά τελευταία... Χθες έφτυσα αίμα. Και τα δάχτυλα μου καμμιά φορά μουδιάζουν, σα να κόβεται το αίμα κάποιες στιγμές. Μα το χειρότερο είναι το μυαλό μου... δεν θα το πιστέψετε μα θαρρώ πως μπορώ να το μυρίσω. Ώρες ώρες είναι σαν ένας βάλτος βρωμερός και ποιός ξέρει τι ανείπωτες φρίκες μπορεί να κρύβει κάτω από την επιφάνειά του... και νομίζω χάνω την ψυχή μου, το ίδιο μου το είναι...

- Τι ανοησίες, αφού δεν υπάρχει ψυχή, παραφέρεσαι. Και όλες σου αυτές οι ανοησίες σου περί ψυχής το καταλαβαίνεις ότι προσβάλλουν και εμάς που είμαστε συνάνθρωποι και αδέλφια σου; Είναι τρόπος αυτός; Είναι πολιτισμένα και λογικά πράγματα αυτά που λες;

-Συγγνώμη. Δεν ήθελα να σας προσβάλω. Παραφέρθηκα

- Δεν πειράζει, εμείς κατανοούμε και συγχωρούμε. Να μάθεις και εσύ να κάνεις το ίδιο, θα σε βοηθήσει αυτό.

- Ευχαριστώ,θα προσπαθήσω...

- Λοιπόν; Nα ξεκινήσουμε;

- Όχι ακόμη... ήθελα να ρωτήσω... να, έχω κάποιες αμφιβολίες...

- Τι είναι πάλι; Τι μπορεί να είναι αυτό το οποίο γνωρίζεις καλύτερα από εμάς; Να ξέρεις αυτές σου οι αντιδράσεις και αμφιβολίες δεν είναι καθόλου θετικές.

- Δεν ήθελα να σας προσβάλω. Συγγνώμη και πάλι. Αλλά να... νομίζω δεν είχα κάποια τόσο βαριά αρρώστια πρωτύτερα. Προς θεού μην με παρεξηγείτε, δεν λέω ότι διαγνώσατε λάθος, δεν σας αμφισβητώ. Όμως...ένιωθα κάπως καλύτερα πριν... νομίζω...

- Να σταματήσεις να νομίζεις. Και να σταματήσεις να αμφισβητείς. Το καλό σου θέλουμε, νομίζεις έχουμε κανένα κέρδος εμείς απ' αυτό; Απλά από καθαρή αγάπη για τον συνάνθρωπο, για να σε κάνουμε καλύτερο απ' ότι ήσουν πριν. Θυμάσαι πώς ήσουν πριν ε; Σκαιός, άδικος, αμόρφωτος, απολίτιστος. Και εμείς προσπαθούμε από αγάπη να σε αλλάξουμε, να σε κάνουμε καλύτερο. Και ποιό είναι το ευχαριστώ σου αχάριστε; Nα μας αμφισβητείς και να αμφιβάλεις; Δηλαδή αν σε χαρακτηρίσουμε όπως σε ταιριάζει, θα έχουμε άδικο;

- Όχι όχι, μην με χαρακτηρίσετε παρακαλώ. Απλά έσφαλα, έχετε δίκιο. Θα είμαι πιο συνετός άλλη φορά. Συγγνώμη.

- Δεν πειράζει, εμείς κατανοούμε και συγχωρούμε. Να μάθεις και εσύ να κάνεις το ίδιο, θα σε βοηθήσει αυτό. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν. Να σε κάνουμε και σήμερα λίγο ακόμη καλύτερο άνθρωπο.

..............................

- Μάλλον βάλαμε αρκετά δυνατή δόση, ίσως ήταν ακόμη νωρίς για κάτι τέτοιο.

- Χμμ... Ας είμαστε προετοιμασμένοι...

...και τότε κατάλαβα. Ή νομίζα ότι κατάλαβα. Άλλωστε ο πόνος ήταν τόσο μεγάλος που δεν άφηνε πολλά περιθώρια στην σκέψη να αναλύσει. Αλλά είναι μερικές φορές, που ένας μεγάλος πόνος σα να είναι ευφυέστερος από το νου. Σα να αντιλαμβάνεται περισσότερα. Και ήταν τρομερός ο πόνος, ένιωθα το δηλητήριο να κοχλάζει εντός μου, να καίει ότι ήταν δικό μου κομμάτι. Να μολύνει το αίμα και σαν μολυσματική πυρκαγιά να κυριεύει τις αρτηρίες. Έβλεπα τα δάχτυλα μου να μαυρίζουν, μύριζα την σαπίλα, ένιωθα τον χορό του δηλητηρίου, τον ύπουλο και βδελυρό χορό του. Και με κυρίεψε οργή. Μια τρέλλα σαν και αυτή των Μπερσερκρ, μια μανία σαν κι αυτή των Αχαιών ηρώων. Όλα γύρω είχαν σκοτεινιάσει και με αφρούς στο στόμα όρμηξα στον έναν. Έσφιγγα τον λαιμό του με όλη μου την δύναμη, έπαιρνα την εκδίκηση μου, ήθελα να κερδίσω την ελευθερία μου. Δεν έδινα σημασία στον άλλον που με χτυπούσε από πίσω. Ως εδώ! Άλλο δηλητήριο δεν θα ανεχτώ!Τελικά καταφέρανε και με ακινητοποιήσανε...

-Ποιοί είστε; Τι είστε; Γιατί φτιάξατε τα δηλητήρια; Γιατί ήρθατε;

- Ηρέμησε. Δεν το θυμάσαι αλλά κατά κάποιο τρόπο μας κάλεσες εσύ. Μπορεί τα δηλητήρια να έφτιαξαν εμάς, μπορεί και να είχες κάποια από αυτά εντός σου και παλιότερα. Αλλά τι σημασία έχει; Η θεραπεία θα συνεχιστεί, θα σε κάνουμε καλύτερο άνθρωπο χαχαχαχα

...................................

- ...αυτός ήταν ο εφιάλτης που με τυράννησε γιατρέ. Ήταν σα ζωντανός, δεν κατάφερνα να τον ξεχωρίσω από την πραγματικότητα. Νιώθω κάπως καλύτερα τώρα, πιο ήρεμος, σας ευχαριστώ που με βοηθήσατε. Αυτά τα χάπια δεν πειράζουν ε;

- Όχι βέβαια, είναι για το καλό σας, θα σας βοηθήσουνε. Να συνεχίσετε να τα παίρνετε, ηρεμιστικά είναι. Και να είστε πιο ανεκτικός σε διάφορες καταστάσεις, να μη έχετε νεύρα.

- Σας ευχαριστώ και πάλι γιατρέ. Να σας πω και κάτι αστείο; Μοιάζετε αρκετά με έναν από του δύο τύπους που είχα δει στον εφιάλτη. Δεν είναι πράγματι αστεία σύμπτωση αυτή;

- Χαίρομαι που έχετε χιούμορ. Και μην ξεχνάτε τα χάπια αυτά, είναι ηρεμιστικά, θα σας καθησυχάζουν όποτε χρειάζεται κάτι τέτοιο, θα σας βοηθάνε να γίνετε καλύτερος άνθρωπος...

..................................

Λίγο ... λίγο... αρχικά σε ανεπαίσθητες δόσεις... επέρχεται ανοσία... τα δηλητήρια δεν πειράζουν πια... και άλλο δηλητήριο... και άλλο δηλητήριο... και άλλο... σιγά σιγά, σε μικρές ανεπαίσθητες δόσεις. Μετά δεν καταλαβαίνεις... είναι κομμάτι του εαυτού σου το δηλητήριο...αποκτάς ανοσία...το αιμα σου το ίδιο είναι δηλητήριο πια... και κάποια στιγμή έχεις πλημμυρίσει, δεν έχεις αίμα, έχεις μονάχα δηλητήριο. Και σαπίζεις και σαπίζεις και σαπίζεις...

Vlakodium (Βλακώδιον)

2009-06-19T18:28:00.000-07:00

To Vlakodium ή Βλακώδιον είναι μια ουσία μη ανιχνεύσιμη. Για αυτό δεν είμαστε σε θέση ακόμη να γνωρίζουμε τα συστατικά της ούτε πως ακριβώς δημιουργείται. Μπορούμε όμως να είμαστε σίγουροι ότι υπήρχε ήδη από τα αρχαία χρόνια.
Ανακάλυψα την ύπαρξη της ουσίας αυτής πολλά χρόνια πριν παρατηρώντας κυρίως τις παρενέργειες τις σε διαφόρους που είχαν βληθεί από αυτήν.Δεν το δημοσιοποίησα ποτέ, όχι τόσο γιατί ήθελα να κατοχύρωσω της ανακάλυψη αυτή αλλά περισσότερο γιατί έδειχνε ανώφελο κάτι τέτοιο καθώς η ουσία αυτή και οι παρενέργειες της ουσιαστικά είναι ανίκητες. Όμως πλέον σε αντίθεση με παλιότερες εποχές δείχνει να εξαπλώνεται ραγδαία πάνω στον πλανήτη.Όπως προανέφερα, το Vlakodium (Βλακώδιον) είναι μη ανιχνεύσιμο. Αυτή είναι και ίσως η σημαντικότερη αιτία που δεν μπορούμε να το καταπολεμήσουμε. Στην πραγματικότητα το μόνο που αντιλαμβανόμαστε είναι οι παρενέργειες που η ουσία προκαλεί. Και ακόμη κι αυτές δείχνει αδύνατο να καταπολεμηθούν.
Υπάρχει στην ατμόσφαιρα, στα ηλεκτρομαγνητικά κύματα και πιθανόν και στο νερό. Σε αρκετές περιπτώσεις μεταδίδεται και κληρονομικώς. Οπότε αντιλαμβάνεσθαι ότι έχουμε να κάνουμε με μια επικίνδυνη ουσία. Ακόμη δεν ξέρουμε ακριβώς υπό ποιές συνθήκες εισέρχεται στον ανθρώπινο οργανισμό. Και είναι ίσως επιτακτική ανάναγκη να το ερευνήσουμε και να το ανακαλύψουμε αυτό διότι όλο και συχνότερα δείχνουν να εμφανίζονται παρενέργειες της ουσίας αυτής. Το Vlakodium (Βλακώδιον) δείχνει να μην κάνει διακρίσεις και σα να επιλέγει τυχαία τα θύματά του. Ύστερα από ενδελεχή έρευνα όμως κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν διάφορες παραλλαγές του, όπως το Vlakodium Pink (Ροζ Βλακώδιον) οι οποίες εισβάλουν εξ αριστερών του οργανισμού. Βέβαια αυτό δεν αποκλείει και την είσβολη του Vlakodium (Βλακώδιον) πολύ συχνά σε άλλα άτομα εκ των δεξιών του οργανισμού.
Πως αναγνωρίζουμε την ουσία;Μα τι ρωτάτε τώρα; Μήπως είσαστε υπό την επήρρεια του Vlakodium (Βλακώδιον) και κάνετε τέτοιες ερωτήσεις;
Αφού είπα και πριν πως είναι μη ανιχνεύσιμη και το μόνο που αντιλαμβανόμασθε είναι οι παρενέργειες που προκαλεί. Και πολλές φορές ούτε αυτές ή αργούμε να τις αντιληφθούμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στην παρούσα φάση είναι να οξύνουμε την αντίληψη μας απέναντι στην εμφάνιση των παρενεργειών που η ουσία αυτή προκαλεί στους γύρω μας. Και αυτό γιατί έχουν σημειωθεί περιπτώσεις οπου το Vlakodium (Βλακώδιον) είναι κολλητικό. Σε αυτήν την περίπτωση ο βληθείς δύναται να συμπαρασύρει στη Vlakodiensis (Βλακώδιενσις)* και ανθρώπους οι οποίοι μέχρι πρότινος δεν παρουσιάζαν τα συμπτώματα αυτά. Αν είμαστε προσεκτικοί μπορούμε να αντιληφθούμε την Vlakodiensis (Βλακώνδιενσις) που εμφανίζει ο/η άλλος/η από απλά θέματα συμπεριφοράς και χαρακτήρα. Αυτό για τις απλες περιπτώσεις βέβαια. Το Vlakodium (Βλακώδιον) βάλει ανθρώπους ανεξαρτήτως ευφυιας ή μόρφωσης, είναι σημαντικό να το γνωρίζουμε αυτό για να μην ξεγελιόμαστε.

*Vlakodiensis (Βλακώδιενσις), τα συμπτώματα και οι παρνέργειες που προκαλεί το Vlakodium (Βλακώδιον)

Dr. Sid Vicious, "Μια σύντομη διατριβή επάνω στο Vlakodium"

Η Κυρά των Κρανίων

2009-05-16T04:15:00.000-07:00

Η Κυρά τους είδε να καλπάζουν κατά μήκος της πεδιάδας: μια συντροφιά έξι ανθρώπων. Αφήνοντας κάτω το δοχείο του ποτίσματος, το οποίο ήταν το μπρούτζινο κράνος κάποιου άτυχου ιππότη, έγειρε πάνω από το στηθαίο με το πηγούνι στο χέρι της. Ήταν όλοι τους οπλισμένοι, και τα πολεμικά τους άλογα στολισμένα...

Τι, αναρωτήθηκε όπως πάντα με απλοϊκή έκπληξη, φαντάζονταν ότι είχαν έρθει να πολεμήσουν; Σήκωσε το κράνος, κι έριξε νερό μέσα σ' ένα κρανίο που περιείχε μια μικρογραφία τριανταφυλλιάς. Οι Ιππότες θα έπρεπε να ιππεύουν γύρω από τον πύργο κάτω από τον καυτό ήλιο για ώρες, ψάχνοντας για είσοδο. Κατά τη δύση θα τους χαιρετούσε κουβαλώντας νερό

....Αν εκείνοι ήταν τόσο τυφλοί για να βρουν την πόρτα του πύργου, γιατί νόμιζαν ότι θα μπορούσαν να δουν καθαρά μέσα σε αυτόν; Εκείνοι, σκέφτηκε με ξαφνική ανυπομονησία. Εκείνοι, εκείνοι, εκείνοι... εκείνοι έτρεφαν την πεδιάδα με τα ξασπρισμένα τους κόκκαλα. Εκείνοι ποτέ δεν μάθαιναν...

Ένα όρνιο έκανε κύκλους από πάνω της, υπολογίζοντας κεφάλια. Αυτή το κοίταξε βλοσυρά. Εκείνο απάντησε κρώζοντας κοροϊδευτικά. Εσύ, είπε το μαύρο μάτι του, ποτέ δεν πεθαίνεις. Όμως φέρνεις τους νεκρούς σε μένα."Ποτέ δεν με ακούνε", είπε εκείνη......

Όπως άλλοι πριν από αυτούς, μιλούσαν για το τι μπορεί να ήταν το πιο πολύτιμο πράγμα του μυθικού θησαυρού, εκτός από το να είναι ασύλληπτος...

Άλλαξαν θέση καθώς η σκιά του πύργου μετατοπίστηκε. Η Κυρά πήρε μια γουλιά νερό από το κράνος, μετά βούτηξε το χέρι της μέσα και το έριξε πάνω στο πρόσωπο της. Ήθελε να σκύψει πάνω από την άκρη και να φωνάξει σε όλους: Πηγαίνετε σπίτια σας, ανόητοι, άμυαλοι ηλίθιοι. Αν ξέρετε τόσα πολλά, τι κάνετε εκεί καθισμένοι στο γυμνό έδαφος μπροστά από έναν πύργο χωρίς πόρτα περιμένοντας να σας σκοτώσει μια γυναίκα;

...Η είσοδος ήταν το χάσκων στόμα ενός κρανίου δράκου, και ήταν αόρατη την ημέρα......

"Μπορείτε να πιείτε το νερό, μπορείτε να περιπλανηθείτε ολόγυρα στον πύργο. Αν δεν κάνετε επιλογή, μπορείτε να φύγετε ελεύθερα. 'Εχοντας φύγει, δεν θα μπορέσετε να επιστρέψετε ποτέ. Αν επιλέξετε, πρέπει να κάνετε την επιλογή σας ως αύριο το δειλινό. Αν επιλέξετε το πιο πολύτιμο πράγμα στον πύργο, μπορείτε να κρατήσετε όλα όσα βλέπετε. Αν επιλέξετε λανθασμένα, θα πεθάνετε πριν εγκαταλείψετε την πεδιάδα."

...Επέλεξαν να κοιμηθούν, όπως έκαναν πάντοτε όλοι, κουρασμένοι από το μακρύ ταξίδι, ζαλισμένοι από τον τόσο πολύ πλούτο, το ασαφές χρώμα μέσα στις σκιές...
Το πρωϊ, κατέβηκε να δει ποιός ήταν αρκετά λογικός ώστε να φύγει.Ήταν όλοι ακόμη εκεί, ψάχνοντας, μαζεύοντας, ξεδιαλέγοντας μεταξύ των θησαυρών στο πάτωμα, που ήταν σκορπισμένοι στην σπειροειδή σκάλα......

Με τα μάτια του παραγεμισμένα από τον πλούτο, ένας ρώτησε "Μπορούμε να κάνουμε ερωτήσεις; Τι είναι αυτό;"
"Μη ρωτάς εκείνη, Μαρλεμπάν" είπε βάναυσα ο ένας από το Στόνεϊ Χεντ. "Θα πει ψέμματα. Όλοι το κάνουν."
Εκείνη τον κοίταξε. "Θα πω ψέμματα μόνο σε εσένα", υποσχέθηκε.......

"Έχω μια ερώτηση" είπε ο Ραν της Καρνελάιν.
"Ρώτα"
"Ποιό είναι το όνομα σου;"
Το είχε ξεχάσει ολότελα. Της ήρθε ξανά, μετά από μια δόση έκπληξης. "Αμαράνθη". Εκείνος κρατούσε ένα μαύρο ρόδο στο ένα του χέρι, έναν ασημένιο κρίνο στο άλλο. Αν διάλεγε το ένα, τα αγκάθια θα τον σκότωναν. Το άλλο, αστράφτοντας με το χλωμό φως του, θα έκαιγε μέσα από τα μάτια του το μυαλό του.
"Αμαράνθη. Ένα άλλο λουλούδι."....
"Η πεδιάδα θα ανθίσει ξανά, αν αυτό βρεθεί; Θα έχεις έναν κήπο αντί γι' αυτά τα δοχεία από κρανία;"
"Ίσως," είπε αυτή. "Ή ίσως να εξαφανιστώ. Να πεθάνω όταν η μαγεία πεθάνει. Αν επιλέξεις σοφά, θα έχεις απαντήσεις για τις ερωτήσεις σου."
Εκείνος ανασήκωσε τους ώμους. "Ίσως να μην επιλέξω. Υπάρχουν πάρα πολλά πολύτιμα πράγματα..."Εκείνη τον κοίταξε. Ήταν επιπόλαιος, θέλοντας υποδείξεις από αυτήν, απαντήσεις κρυμμένες σε γρίφους. Να πάρω το ρόδο ή τον κρίνο; Ή το μηριαίο κόκκαλο του μάγου; Πες μου. Το σπαθί ή το νερό ή το μάτι του δράκου; Κάποιοι την είχαν ρωτήσει έτσι πριν.
Εκείνη είπε απλά, "Δεν μπορώ να σου πω τι να πάρεις. Δεν ξέρω ούτε η ίδια. Από όσο έχω δει, όλα σκοτώνουν."

...Μια φωνή την κάλεσε: "Κυρά των Κρανίων!" Ήταν ο άντρας από το Στόνεϊ Χεντ... "Θα φύγω τώρα, μπορώ να πάρω οτιδήποτε;"
"Οτιδήποτε", είπε αυτή...
Τον ακούσαν να ουρλιάζει ένα λεπτό αργότερα.
"Κανένας άλλος;" ρώτησε ψυχρά......

" Δεν είναι του τύπου μου να χάσω τη ζωή μου για το χρήμα. Θα προτιμούσα να βγω έξω από την πόρτα με άδεια χέρια. Όμως υπάρχει κάτι άλλο.", είπε ο Ραν.
"Τι;"
"Το ίδιο το μυστήριο. Αυτό μας τραβά όλους, κατά βάθος. Ποιό είναι το πιο πολύτιμο πράγμα; Να το δούμε, να το κρατήσουμε, πάνω από όλα να το αναγνωρίσουμε και να το επιλέξουμε - αυτό είναι που μας κάνει να εξακολουθούμε να ερχόμαστε και σε παγιδεύει εδώ." Εκείνη τον κοίταξε, βλέποντας στα μάτια του ότι η απορία που ένιωθε μπορεί να άξιζε να χάσει τη ζωή του.
Εκείνη απομακρύνθηκε, γυρίζοντας του την πλάτη... "Αν βρείς το ίδιο το πράγμα," ρώτησε ξερά, "τι θα σου απομείνει για να αναρωτιέσαι;"
"Υπάρχει πάντα ζωή"
"Όχι αν σκοτωθείς από την απορία."
Αυτός γέλασε μαλακά, ένας απρόσμενος ήχος, σκέφτηκε εκείνη, σ' ένα τέτοιο μέρος......

"Τι τρομερό μέρος είναι αυτό. Σε απογυμνώνει από όλες τις πλάνες κι ύστερα απογυμνώνει τα κόκκαλα σου"
"Είναι τρομερό," είπε εκείνη μελαγχολικά. "Κι όμως αυτοί που φεύγουν χωρίς να επιλέξουν τίποτα φαίνεται ότι ποτέ δεν λένε την ιστορία σωστά. Πάντα θα μιλούν για τον θησαυρό που δεν πήραν, κι όχι για τα κόκκαλα τους που δεν άφησαν."
...Παρέμεινε σιωπηλός για λίγο, ακίνητος, παρατηρώντας την. "Αμαράνθη," είπε αργά "αυτό είναι το λουλούδι στην ποίηση που δεν πεθαίνει. Είναι ταιριαστό."
"Ναι."
"Και υπάρχει ένα άλλου είδους Αμάρανθου, το οποίο είναι φλογερό και πανέμορφο και πεθαίνει..."... "Τι ήσουν, όταν ήσουν η Αμαράνθη που μπορούσε να πεθάνει;"
"Ήμουν μια από αυτές τια απρόσωπες γυναίκες που σου φέρνουν κρασί σε μια ταβέρνα. Αυτές που τις φωνάζεις και αστειεύεσαι, και ίσως τις δίνεις ένα νόμισμα ή ίσως όχι, εξαρτάται από το χαμόγελό μας."
Αυτός ήταν σιωπηλός, τόσο σιωπηλός που εκείνη νόμισε πως είχε φύγει, αλλά όταν γύρισε, εκείνος ήταν ακόμη εκεί. Μόνο το χαμόγελο του είχε φύγει. "Τότε σε έχω δει," είπε απαλά, "πολλές φορές, σε πολλά μέρη. Αλλά ποτέ σε ένα μέρος σαν αυτό."
"Ο άντρας από το Στόνεϊ Χεντ προσδοκούσε κάποια άλλη, επίσης."
"Προσδοκούσε ένα όνειρο."
"Είδε αυτό που πρσδοκούσε: Την Κυρά των Κρανίων."... "Κι έτσι τη βρήκε."
"Δεν έχτισες εσύ αυτόν τον πύργο."
"Πώς το ξέρεις; Ίσως να κουράστηκα από το γέλιο και τα νομίσματα κι έφτιαξα ένα μέρος για τον εαυτό μου όπου να μπορώ να προσφέρω νομίσματα και να μην δίνω τίποτα.""Ποιός έχτισε αυτόν τον πύργο;"
Εκείνη ήταν σιωπηλή, τρίβοντας ένα φύλλο μέντας ανάμεσα στα δάχτυλα της. "Εγώ το έκανα," είπε τελικά. "Η Αμαράνθη που ποτέ δεν πεθαίνει."
"Αλήθεια;" Εκείνος ήταν περίεργα χλωμός. Τα μάτια του έλαμπαν στο φως σαν σε μια σκιά κινδύνου. "Καλλιεργείς ρόδα έξω από τον λεπτό αέρα σε αυτή την καψαλισμένη πεδιάδα. Προσπαθείς να απομακρύνεις τον θάνατο από μας με τα δικά μας κόκκαλα. Καταριέσαι τη βλακεία μας και τη μοίρα μας, μα όχι εμάς. Ποιός έχτισε αυτόν τον πύργο για εσένα;"
Αυτή απέστρεψε το πρόσωπο της, βουβά. Εκείνος είπα απαλά, "Η άλλη Αμαράνθη, εκείνη που πεθαίνει, ονομάζεται επίσης Η Αγάπη-κείτεται-αιμορραγώντας."

...Εκείνη στράφηκε τότε, αμίλητη, να τον κοιτάξει. Εκείνος χαμογελούσε ξανά, αν και το πρόσωπο του ήταν ακόμη χλωμιασμένο κάτω από το σκληρό φως, και τον ιδρώτα που έλαμπε στα μαλλιά του. Εκείνη είπε, "Πώς το ξέρεις;"
"Επειδή έχω δει αυτό τον πύργο ξανά κι έχω δει μέσα την γυναίκα που όλοι προσδοκούμε, την μόνη γυναίκα που μερικοί άντρες γνωρίζουν ποτέ... Και κάθε φορά ερχόμαστε λαχταρώντας την, τη γυναίκα που μας δελεάζει με αυτό που είναι το πιο πολύτιμο πράγμα για μας και μας σκοτώνει με αυτό, εμείς χτίζουμε τον πύργο γύρω της ξανά και ξανά και ξανά..."
Εκείνη τον κοίταξε. Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο της, κι ύστερα άλλο ένα. "Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο πύργος μου," ψιθύρισε. "Η Αμαράνθη που δεν πεθαίνει ποτέ παρά μόνο ζει αιώνια για να βλέπει τους άντρες να πεθαίνουν."
"Είναι όλων μας", αναστέναξε εκείνος. Μακριά βουίζαν κεραυνοί. "Όλοι μας χτίζουμε πύργους, ύστερα προσκαλούμε ο ένας τον άλλο να μπει..."
Σήκωσε το μικρό ρόδο μέσα από τη γλάστρα κρανίο και στάθηκε απότομα. Εκείνη τον ακολούθησε στις σκάλες.
"Που πηγαίνεις με το ρόδο μου;"
"Έξω."
Εκείνη τον ακολούθησε κάτω, διαμαρτυρόμενη. "Μα είναι δικό μου!"
"Εσύ είπες πως μπορούμε να διαλέξουμε οτιδήποτε."
"Αυτό είναι μόνο ένα πράγμα ευτελούς αξίας που φύτεψα, δεν είναι τίποτα από το θησαυρό του πύργου. Αν πρέπει να πάρεις κάτι τελικά, διάλεξε κάτι που να αξίζει τη ζωή σου."
Εκείνος την κοίταξε, καθώς κατεβήκαν τις σκάλες του πύργου. Το πρόσωπο του ήταν κατάλευκο σαν κόκκαλο, αλλά μπορούσε ακόμη να χαμογελάει. "Θα σου δώσω πίσω το ρόδο σου", είπε "αν με αφήσεις να πάρω την Αμαράνθη."
"Μα εγώ είμαι η μόνη Αμαράνθη."
Εκείνος πέρασε δρασκελίζοντας μπροστά από τους ξαφνιασμένους συντρόφους του, στων οποίων τα χέρια είχαν στοιβάξει αυτό, όχι αυτό, και ίσως αυτό. Λες λαι το μαγικό μάτι του δράκου είχε ανοίξει μέσα στο μάτι του, εκείνος την οδήγησε προς το στόμα του δράκου.

Πατρίτσια Μακ Κίλλιπ "Η Κυρά των Κρανίων"

-ισμοί

2009-05-11T16:50:00.000-07:00

Όταν η σκέψη παρακμάζει, στο βαθμό που παρεκκλίνει από το στοιχείο της, αντισταθμίζει αυτή την απώλεια εξασφαλίζοντας κάποιο κύρος για τον εαυτό της ως τέχνη, ως εργαλείο μόρφωσης, και αργότερα ως ακαδημαϊκή πρακτική και ως πολιτιστική δραστηριότητα. Η φιλοσοφία μετατρέπεται βαθμιαία σε τεχνική της εξήγησης με βάση έσχατες αιτίες. Δεν σκεπτόμεθα πλέον, παρά απλώς ασχολούμεθα με τη "φιλοσοφία". Οι ενασχολήσεις τέτοιου είδους ανταγωνίζονται η μία την άλλη και προσφέρονται κατόπιν στη δημοσιότητα ως ...ισμοί με σκοπό να υπερισχύσουν. Η κυριαρχία ανάλογων όρων δεν είναι συμπτωματική. Στηρίζεται, και τούτο κυρίως κατά τη νεότερη εποχή, στην ιδιότυπη δικτατορία της δημοσιότητας.

Martin Heidegger

Μεταμεσονύχτια πορεία

2009-05-07T16:49:00.000-07:00

Στο δρόμο, εκεί όπου το πλήθος συνωστιζόταν περισσότερο από κάθε άλλο σημεία, στεκόμουν με τον Πιερό. Όλα τα μάτια στραφήκαν πάνω μου."Γιατί γελούν;" ρώτησα, αλλά αυτός χαμογέλσαε και τίναξε τη σκόνη από το μαύρο μου μανδύα. "Δεν βλέπω, θα είναι κάτι αστείο, ίσως ένας τίμιος κλέφτης!"Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω μου."Σου έκλεψε το πορτοφόλι!" είπαν γελώντας."Το πορτοφόλι μου!" φώναξα. "Πιερό, βοήθεια! Κλέφτης!"Είπαν γελώντας: "Σου έκλεψε το πορτοφόλι!"Τότε ξεπρόβαλε η Αλήθεια κρατώντας έναν καθρέφτη."Αν είναι τίμιος κλέφτης", φώναξε η Αλήθεια, "ο Πιερό θα τον βρει μ' αυτόν τον καθρέφτη!", αυτός όμως χαμογέλασε μονάχα και τίναξε τη σκόνη από το μαύρου μου μανδύα."Βλέπεις", είπε, " η Αλήθεια είναι τίμιος κλέφτης, σου φέρνει πίσω τον καθρέφτη σου."Όλα τα μάτια ήταν στραμμένα πάνω μου."Συλλάβετε την Αλήθεια!" φώναξα, ξεχνώντας πως δεν ήταν καθρέφτης μα πορτοφόλι αυτό που έχασα, ενώ στεκόμουν με τον Πιερό στο δρόμο, εκεί όπου το πλήθος συνωστιζόταν περισσότερο από κάθε άλλο σημείο.

R. Chambers "O Βασιλιάς με τα κίτρινα"

- ... η λέξη αλήθεια δείχνει να έχει μια ιδιαίτερη σημασία στον Βασιλιά Με Τα Κίτρινα...

...Το Φάντασμα του Παρελθόντος λέει "Αν είναι αλήθεια..."

...Η Αγάπη λέει "Αν είναι αλήθεια..."

...και στο ενδιάμεσο η Αλήθεια φωνάζει "Αν είναι τίμιος κλέφτης..."

- Τι μουρμουρίζεις πάλι;

- Tίποτα. Απλά σκεφτόμουν κάτι...

- Μη μιλάς. Απλά προχώρα.

- Έχουμε δρόμο πολύ ακόμη;

- Δεν ξέρω.

- Έχει σκοτεινιάσει κάπως νομίζω...

- Είναι όσο σκοτεινά θέλεις εσύ να ΄ναι.

- Ξες σκεφτόμουνα... Προς τα πού; Μέσα από το παράθυρο ή έξω από το παράθυρο; Ή και τα δυο ή/και τίποτα από τα δυο; Ποιά η αλήθεια;

- "Η απάντηση στο ερώτημα για την ουσία της αλήθειας είναι ο λόγος μιας στροφής μέσα στην ιστορία του Είναι. Και επειδή στο Είναι ανήκει η φωτίζουσα κρυπτότητα, αυτό φανερώνεται πρωταρχικά στι φως μιας απόσυρσης που συγκαλύπτει. Το όνομα του ξέφωτου είναι αλήθεια." Μάρτιν Χάιντεγγερ

- ... η φωτίζουσα κρυπτότητα...

Ψάχνουμε ξέφωτο, πάμε προς τα εκεί; Ψάχνουμε αλήθεια κάτι;

-Δεν ξέρω. Μη μιλάς, προχώρα.

- Έχουμε δρόμο πολύ ακόμη;

- Δεν ξέρω.

-Έχει σκοτεινιάσει κάπως νομίζω...

-Είναι όσο σκοτεινά θέλεις εσύ να 'ναι.

-Και που πάμε;

- Έχει τόση σημασία;

Μεταμεσονύχτια συνομιλία

2009-05-04T16:39:00.000-07:00

- Ένα τσιγάρο, ένα τσιγάρο! Χρειάζομαι ένα τσιγάρο!
-Πάλι; Χρόνος χαμένος....
-Ναι πάλι... Χρόνος χαμένος; Υπάρχει αλήθεια ποτέ χρόνος χαμένος; Ένα τσιγάρο, ένα τσιγάρο! Πρέπει να σκεφτώ... πρέπει... Μαρμάρωσα...δεν μπορώ να κινηθώ...ένα τσιγάρο...
-Τώρα πρέπει να τρέξεις, πρέπει να προλάβεις, ο χρόνος λιγοστός... άκου το ρολόι... τικ τακ τικ τακ τικ τακ... κάθε χτύπος και ένα μικρό βασανιστικό βήμα... δεν είναι το τσιγάρο αυτό που χρειάζεσαι...
-Και που ξέρεις εσύ τι χρειάζομαι, και τι θέλω;
-Μια ζωτική ορμή. Συνεχής ζωτική ώθηση...πάντα...
-Χα! Έπιασες και τον Bergson τώρα; Λοιπόν... τότε... Τι είναι η ζωτική ώθηση παρά μια επιθυμία. Επιθυμία για ό,τι φέρνει τη ζωτική αυτή ώθηση...Και τί γεννά αυτό; Την ελπίδα και η ελπίδα αποβλέπει στην τύχη και η απόβλεψη αυτή γεννά δεισιδαιμονίες και... και όλα αυτά στο τέλος σε ρίχνουν στο γκρεμό... σε φυλακίζουν στο σκοτάδι... σε συνθλίβουν... απερισκεψία...απερισκεψία...κατάρα...
-Δεν έχει τελειώσει τίποτα! Σήκω! Και ναι, να θυμηθείς ξανά τον Bergson, την παράσταση δύναμης, την πίστη, όλα αυτά που είναι "αντιδράσεις της φύσης απέναντι σε ένα αποθαρρυντικό περιθώριο του απρόβλεπτου που υπάρχει ανάμεσα στην πρωτοβουλία που πήραμε και στο αποτέλεσμα που ευχηθήκαμε."
-Δεν πιστεύω στην τύχη. Ή μήπως πιστεύω; Δεν είμαι σίγουρος πια... Και αν δεν υπάρχει ελπίδα; Kαι αν ...και αν...και αν... Και αν υπάρχει... ποιά η διαφορά; Υπάρχει άραγε στα αλήθεια;
-Έχει τόση σημασία;

Το Tραγούδι των Νυχτερίδων (Robert E. Howard)

2009-05-03T18:13:00.000-07:00

Tον Κόναν τον γνωρίζουν σχεδόν όλοι. Ο δημιουργός του, Robert E. Howard (1906-1936) θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες του είδους του. Τα ποιήματα του όμως σε αρκετούς είναι άγνωστα. Έκανα μια μετάφραση στο Τραγούδι των Νυχτερίδων αλλά δεν μ' άρεσε, σα να έχανε κάπως... Μετά, να πω την αλήθεια βαρέθηκα να σουλουπώσω την μετάφραση... οπότε βάζω το ποίημα στο πρωτότυπο.

The Song of the Bats - Robert E. Howard

The dusk was on the mountain
And the stars were dim and frail
When the bats came flying, flying
From the river and the vale
To wheel against the twilight
And sing their witchy tale.

"We were kings of old!" they chanted,
"Rulers of a world enchanted;
"Every nation of creation
"Owned our lordship over men.
"Diadems of power crowned us,
"Then rose Solomon to confound us,"
In the form of beasts he bound us,
"So our rule was broken then."

Whirling, wheeling into westward,
Fled they in their phantom flight;
Was it but a wing-beat music
Murmured through the star-gemmed night?
Or the singing of a ghost clan
Whispering of forgotten might?

Το βαρύτερο φορτίο

2009-04-23T09:31:00.000-07:00

- Τι θα έλεγες, αν μια μέρα, αν μια νύχτα, ένας δαίμονας γλυστρούσε ως τη μοναξιά σου την πιο μοναχική και σου έλεγε: "αυτή τη ζωή όπως την ζεις τώρα και όπως την έζησες θα πρέπει να την ζήσεις άλλη μια φορά και αμ'ετρητες φορές και δεν θα υπάρχει τίποτα καινούργιο σ΄αυτήν, αλλά κάθε πόνος και κάθε ηδονή, κάθε σκέψη και κάθε στεναγμός, και καθετί άρρητα μικρό και μεγάλο μέσα στην ζωή τους, θα πρέπει να επιστρέψουν για σένα, και όλα με την ίδια τάξη και την ίδια ακολουθία - και τούτη η αράχνη ακόμη και αυτό το φως της σελήνης ανάμεσα στα δέντρα, και τούτη η στιγμή και εγώ ο ίδιος. Η αιώνια κλεψύδρα της ύπαρξης δεν σταματά να αναποδογυρίζεται εκ νέου και συ μαζί της, ω κόκκε σκόνης της σκόνης!" Δεν θα ριχνόσουν κάτω τρίζοντας τα δόντια και καταρώμενος τον δαίμονα που θα σου μιλούσε έτσι; Ή θα σου συνέβαινε να ζήσεις μια μοναδική στιγμή όπου θα μπορούσες να του πεις: "Είσαι θεός, και ποτέ μου δεν άκουσα πράγματα πιο θεϊκά". Αν η σκέψη αυτή ασκούσε επάνω σου όλη την κυριαρχία της, θα σε μεταμόρφωνε και θα σε έκανε, εσένα που είσαι όπως είσαι, έναν άλλο και ίσως θα σε συνέθλιβε. Η ερώτηση για καθετι και για όλα: "Θα το ήθελες αυτό άλλη μια φορά και αμέτρητες φορές", θα πίεζε σαν το πιο βαρύ φορτίο την πράξη σου. Ή μάλλον, πόση καλοσύνη απέναντι σ' εσένα και τη ζωή δεν θα έπρεπε να επιδείξεις, ώστε να μην επιθυμείς πια τίποτα άλλο παρά τούτη την ύστατη αιώνια βεβαίωση, τούτη την ύστατη, αιώνια κύρωση;"

Φρ. Νίτσε "Η Χαρούμενη Επιστήμη"

Η Ιστορία Ενός Περιθωριακού

2009-04-05T12:19:00.000-07:00

Λοιπόν, το παρακάτω κόμικ με τίτλο "Η Ιστορία Ενός Περιθωριακού" είχε δημοσιευθεί στο Θεσσαλονικιώτικο περιοδικό Αναθεωρητής το 1992, ένα ερασιτεχνικό περιοδικό του ευρύτερου εθνικιστικού "χώρου", αρκετά ανατρεπτικό και πρωτοποριακό. Η τρισέλιδη αυτή ιστοριούλα δεν είμαι σίγουρος αλλά πρέπει να ήταν το πρώτο και ίσως μοναδικό Ελληνικό skinhead κόμικ. Επαρκώς "trashy" ώστε να είναι "cult", και με δόση αυτσαρκαστικού χιούμορ.

IAN STUART, ο μοναδικός αληθινός Punk;

2009-03-23T18:26:00.000-07:00

Όπως ολοκάθαρα φαίνεται από το εξώφυλλο του 7ιντσου δίσκου Antisocial (1977), Οι Skrewdriver ήταν ένα Punk συγκρότημα, και για εμένα και για αρκετούς άλλους πάντα θα είναι, όσοι από εσάς είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να θυμούνται το ξεκίνημα του Punk κινήματος, θα θυμηθούν ότι το νόημα του τότε ήταν η αντίθεση στο κατεστημένο και βασικά η "ύψωση του μεσαίου δακτύλου" στην κοινωνία, ή, όπως στη δικιά μας περίπτωση, ο χαιρετισμός με την ύψωση του δεξιού χεριού.
Σαν εθνικιστής Punk που ήμουν κατά την εφηβεία μου, ενθουσιαζόμουν με οτιδήποτε έδειχνε να έχει σχέση με το Ναζισμό και τον Εθνικισμό. Βέβαια υπήρχαν μπάντες όπως οι Siouxsie and the Banshees που φορούσαν περιβραχιόνια με τη Σβάστικα και ο Sid Vicious που κυκλοφορούσε μέσα από μια Εβραϊκή συνοικία στο Παρίσι φορώντας την κι αυτός, αλλά όλα αυτά ήταν τόσο κάλπικα, η όλη υπόθεση μια υποκρισία, ενορχηστρωμένη από τις μεγάλες επιχειρήσεις που εξαργύρωναν σε χρήματα τη φύση του Punk κινήματος να σοκάρει. Το Punk που είχε τόσο μεγάλη απήχηση στην παγκόσμια "επαναστατημένη" νεολαία. Η αναρχία σύντομα θα γινόταν αξιοσέβαστη καθώς η Punk σκηνή κινούνταν προς την "αριστερών" καταβολών μεσοαστική τάξη κι έχανε οποιεσδήποτε γνήσιες ρίζες που είχε αρχικά από την Πατριωτικών/Εθνικιστικών πεποιθήσεων εργατική τάξη. Μπορούσες να δεις οποιοδήποτε μέλος των μεγάλων συγκροτημάτων σε διάσημα μέρη και να αγοράσεις τους δίσκους τους με το "ω! τόσο επικίνδυνο" μήνυμά τους σε όλα τα μεγάλα καταστήματα δίσκων.
Όμως ανάμεσα σε όλα αυτά ένας άνθρωπος στεκόταν μόνος του, ο Ian Stuart. Ήταν ενάντια στο κατεστημένο, διωγμένος σχεδόν από παντού, κανένα δισκάδικο στη χώρα δεν ήταν διατεθειμένο να πουλήσει τους δίσκους του και τα ΜΜΕ αγνοούσαν τους Skrewdriver. Κανένα από τα άλλα Punk συγκροτήματα δεν είχε τέτοια προβλήματα που είχε ο Ian, ίσως προκαλούσαν με το πόσο "επικίνδυνοι" και "επαναστατικοί" ήταν, μα η αλήθεια ήταν ότι το σύστημα είχε βάλει στο στόχαστρο μόνο τον Ian με αληθινό μίσος και περιφρόνηση για τα μηνύματα που περνούσε αυτός. Πιστεύω ότι ο Ian ιδρύοντας το Blood and Honour δημιούργησε το δικό του αληθινό Punk κίνημα.
Ο Ian δεν ήταν ο μοναδικός Skinhead με Punk παρελθόν. Ο Chubby Chris των Combat 84 ήταν κάποτε ένας Punk της Kings Road και απλώς ρίξτε μια ματιά στο οπισθόφυλλο του πρώτου δίσκου της Punk μπάντας The Straps για να δείτε τον Ken McLennan (Brutal Attack) με ξανθά σηκωμένα μαλλιά. Πιστεύω ότι ο Ian θα έπρεπε να αναγνωριστεί σαν ο μοναδικός αληθινός Punk της γενιάς του και τα στοιχεία φαίνεται να το επιβεβαιώνουν αυτό.

Pastor Noid

Το άρθρο αυτό πρωτοδημοσιεύθηκε στο Άγγλικο περιοδικό «The Order» το 1997 και στα Ελληνικά πρωτοδημοσιεύθηκε την ίδια χρονιά σε ένα Skinhead fanzine που έβγαζα εκείνη την εποχή. Βρήκα σήμερα σε μια ξεχασμένη παλιά δισκέτα το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή και είπα να το μεταφέρω.

T. S. Eliot

2009-01-27T00:43:00.000-08:00

Τίποτα δε γυρέψαμε να γίνει.
Καταλαβαίναμε την ατομική καταστροφή,
την προσωπική ζημιά, τη γενική μιζέρια,
ζώντας και ψευτοζώντας.
τον τρόμο τη νύχτα που τελειώνει στην πράξη την καθημερινή,
τον τρόμο τη μέρα που τελειώνει στον ύπνο,
αλλά η κουβέντα στην αγορά, το χέρι στη σκούπα,
το νυχτερινό σώριασμα της στάχτης,
το ξύλο στη φωτιά την αυγή,
σ' αυτές τις πράξεις σταματούσαν τα βάσανά μας.
Είχε το σύνορό της κάθε φρίκη
είχε ένα κάποιο τέλος κάθε λύπη:
δε μένει καιρός στη ζωή να θλίβεσαι πολύ.
Μα τούτο, τούτο είναι έξω απ' τη ζωή, έξω από τον καιρό,
παρούσα αιωνιότητα της αδικίας και του κακού.
Μας βρώμισε μια λέρα που δεν μπορούμε να καθαρίσουμε,
μέσα στο υπερφυσικό σκουλήκιασμα,
δεν είμαστε μόνο εμείς, δεν είναι το σπίτι, δεν είναι η πολιτεία μολεμένη,
ο κόσμος ολάκερος είναι βρωμερός.
Λαγάρισε τον αέρα! Καθάρισε τον ουρανό! Πλύνε τον άνεμο!
Χώρισε την πέτρα από την πέτρα, χώρισε το δέρμα από το χέρι,
χώρισε το μύωνα από το κόκκαλο, και πλύνε τα.
Πλύνε την πέτρα, πλύνε το κόκκαλο, πλύνε το μυαλό, πλύνε τη ψυχή,
πλύνε τα πλύνε τα!

2009 Κοσμικός Μικρόκοσμος

2009-01-11T19:53:00.000-08:00

Παρατήρησε τα λουλούδια το βράδυ, όταν πέφτει ο ήλιος και ένα μετά το άλλο κλείνουν: θα σε καταλάβει μια μυστηριώδης ανησυχία, ένα συναίσθημα αινιγματικού φόβου ενόψει αυτής της τυφλής, ονειρικής ύπαρξης που είναι συνδεδεμένη με τη γη. Το βουβό δάσος, τα σιωπηλά λιβάδια, αυτός ο θάμνος και αυτή η περιπλοκάδα μένουν ασάλευτα. Ο αέρας παίζει μαζι τους. Μόνο το μικρό κουνούπι είναι ελεύθερο και χορεύει ακόμη στο φως του εσπερινού, κινείται όπου θέλει.Ένα φυτό δεν είναι τίποτε μόνο του. Αποτελεί μέρος ενός τοπίου στο οποίο αναγκάσθηκε να ριζώσει. Το σούρουπο, η δροσιά και το κλείσιμο όλων των λουλουδιών - αυτά δεν είναι αιτία και αποτέλεσμα, δεν είναι κίνδυνος και απόφαση, αλλά ένα ενιαίο φυσικό φαινόμενο που εξελίσσεται πλάι στο φυτό, μαζί με αυτό και μέσα του. Το μεμονωμένο φυτό δεν είναι ελεύθερο να περιμένει, να θέλει ή να επιλέγει για λογαριασμό του.
Ένα ζώο όμως μπορεί να επιλέξει. Είναι αποδεσμευμένο από όλον τον υπόλοιπο κόσμο. Το σμήνος των κουνουπιών που χορεύει ακόμη στην άκρη του δρόμου, ένα μοναχικό πουλί που πετάει μέσα στο βράδυ, μια αλεπού που πλησιάζει κρυφά σε μια φωλιά - αυτά είναι μικροί κόσμοι, χωριστοί, μέσα σε έναν άλλο μεγάλο κόσμο. Ένα εγχυματογενές, που για το ανθρώπινο μάτι δεν είναι πια ορατό μέσα στη σταγόνα νερού, όπου διάγει μια ύπαρξη η οποία διαρκεί ένα δευτερόλεπτο και ο τόπος δράσης της είναι μια ελάχιστη γωνιά αυτής της μικρής σταγόνας - είναι ελεύθερο και ανεξάρτητο απέναντι σε ολόκληρο το σύμπαν. Η γιγάντια βελανιδιά, από ένα φύλλο της οποίας κρέμεται αυτή η σταγόνα, δεν είναι.
Δέσμευση και ελευθερία: είναι το βαθύτερο και τελευταίο χαρακτηριστικό σε καθετί που διακρίνουμε ως φυτική και ζωϊκή ύπαρξη. Αλλά μόνο το φυτό είναι εξολοκλήρου αυτό που είναι. Στη φύση ενός ζώου υπάρχει κάτι το επαμφοτερίζον. Ένα φυτό είναι μόνο φυτό, ένα ζώο είναι φυτό και κάτι ακόμη εκτός από αυτό. Ένα κοπάδι που τρέμοντας ενόψει ενός κινδύνου συμπτύσσεται, ένα παιδί που κλαίγοντας σφίγγει στην αγκαλιά του την μητέρα του, ένας απελπισμένος άνθρωπος που θα ήθελε να χωθεί στους κόλπους του θεού του, όλοι αυτοί θέλουν να εγκαταλείψουν την ελεύθερη ύπαρξη τους και να επιστρέψουν σε εκείνη τη δεσμευμένη, φυτική ύπαρξη από την οποία απολύθηκαν στη μοναξιά.

Oswald Spengler "Η Παρακμή Της Δύσης"

Η Βασίλισσα του Χιονιού

2008-12-28T19:20:00.000-08:00

Κάποτε στις υψηλότερες, πιο απόκρημνες και απόμερες κορυφές των Άλπεων ζούσε μια όμορφη νεράιδα, η Βασίλισσα του Χιονιού. Πολλοί άνθρωποι σκαρφαλώναν στις κορυφές για να τη θαυμάσουν και όσοι την έβλεπαν την ερωτευόντουσταν παράφορα.
Κάθε άνδρας θα έδινε οτιδήποτε, ακόμη και τη ζωή του, για να τη νυμφευθεί. Και πράγματι, οι ζωές τους ήταν αυτό που έδιναν. Γιατί η Μοίρα είχε αποφασίσει πως κανένας θνητός δε θα νυμφευόταν ποτέ τη Βασίλισσα του Χιονιού. Παρ' όλα αυτα, πολλές γενναίες ψυχές έκαναν ότι μπορούσαν για να την πλησιάσουν, ελπίζοντας πάντα να τη μεταπείσουν.

Επιτρεπόταν στον καθένα που κατόρθωνε να φτάσει ως εκεί, να επισκεφθεί το μεγάλο παλάτι από πάγο με την κρυστάλλινη οροφή όπου βρισκόταν ο θρόνος της Βασίλισσας. Όμως τη στιγμή που θα εξομολογούταν τον έρωτα του και θα ζητούσε το χέρι της, χιλιάδες ξωτικά εμφανιζόντουσταν και τον άρπαζαν και τον πετούσαν πέρα από τους βράχους σε απύθμενες αβύσσους.

Δίχως την παραμικρή συγκίνηση, η Βασίλισσα θα παρακολουθούσε τη σκηνή, η από πάγο καρδιά της ήταν ανίκανη να νιώσει οτιδήποτε. Ο θρύλος του κρυστάλλινου παλατιού και της πανέμορφης άκαρδης Βασίλισσας εξαπλώθηκε μέχρι την πιο μακρινή κοιλάδα των Άλπεων, εκεί όπου έμενε ένας γενναίος κυνηγός. Γοητευμένος από το θρύλο, αποφάσισε να κινήσει και να δοκιμάσει την τύχη του. Αφήνοντας την κοιλάδα του, ταξίδευε για ημέρες μέσα στα βουνά και στα χιόνια αψηφόντας τον παγωμένο αέρα που λυσσομανούσε στις Άλπεις.

Πολλές φορές ένιωθε πως είχε χαθεί, όμως η σκέψη της πανέμορφης Βασίλισσας του Χιονιού του έδινε δύναμη ώστε να συνεχίζει την αναζήτησή του. Τελικά, μετά από πολλές ημέρες αναρρίχησης στα βουνά, είδε μπροστά του να αστράφτει κάτω από τον ήλιο το παλάτι του πάγου.

Μαζεύοντας όλο του το θάρρος, εισήλθε στο Δωμάτιο του Θρόνου. Αλλά μόλις είδε τη Βασίλισσα του Χιονιού, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από την ομορφιά της που δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη. Σαστισμένος και από ντροπή δεν τολμούσε να ανοίξει το στόμα του. Από θαυμασμό γονάτισε μπροστά στη Βασίλισσα για ώρες δίχως να μιλήσει. Η Βασίλισσα τον κοιτούσε σιωπηλά, σκεπτόμενη πως αφού δεν είχε ζητήσει το χέρι της ακόμη δεν υπήρχε λόγος να καλέσει τα ξωτικά.

Ξαφνικά, προς μεγάλη της έκπληξη, ανακάλυψε πως οι τρόποι του είχαν αγίξει την καρδιά της. Συνειδητοποίησε πως είχε αρχίσει να νιώθει μια κάποια τρυφερότητα για αυτόν το νεαρό. Ο χρόνος κυλούσε και η Βασίλισσα του Χιονιού δεν τολμούσε να παραδεχτεί ούτε καν στον ίδιο της τον εαυτό, πως αλήθεια θα ήθελε να παντρευτεί αυτόν το νεαρό.

Εν τω μεταξύ, τα ξωτικά παρακολουθούσαν την Κυρία τους. Στην αρχή τους προκάλεσε έκπληξη, μετά όμως άρχισαν να αναστατώνονται ολοένα και περισσότερο. Γιατί δικαίως φοβόντουσταν ότι η Βασίλισσά τους πιθανότατα ήταν έτοιμη να παραβιάσει το Νόμο και να προκαλέσει επάνω σε όλους την οργή της Μοίρας.

Βλέποντας πως η Βασίλισσα αργούσε να δώσει τη διαταγή για να ξεφορτωθούνε αυτόν τον επισκέπτη της, τα ξωτικά αποφασίσανε να πάρουν αυτά πρωτοβουλία. Ένα βράδυ, καθώς άρχιζε να σουρουπώνει, ξεγλυστρίσανε μέσα από τις ρωγμές των βράχων και συγκεντρώθηκαν γύρω από το νεαρό κυνηγό. Και τότε τον αρπάξαν και τον εκσφενδόνισαν στην άβυσσο. Η Βασίλισσα του Χιονιού παρακολούθησε ολόκληρη τη σκηνή από το παράθυρό της, μα τίποτα δεν μπορούσε να κάνει για να τα σταματήσει. Όμως, η παγωμένη καρδιά της πανέμορφης σκληρής νεράιδας έλιωσε.

Ένα δάκρυ κύλησε από το μάτι της, το πρώτο και μοναδικό της δάκρυ ως τότε. Και το δάκρυ της Βασίλισσας του Χιονιού έπεσε επάνω σε μια πέτρα και εκεί μεταμορφώθηκε σε ένα μικροσκοπικό ασημόλευκο άστρο.

Αυτό ήταν το πρώτο Edelweiss... το λουλούδι που αναπτύσσεται μονάχα στις υψηλότερες, πιο απόκρημνες και απόμερες κορυφές, στην άκρη της αβύσσου...

Η Πόλη Σε Τρικυμία

2008-12-24T09:18:00.000-08:00

ΑΛΚΑΙΟΣ

(Γεννημένος περίπου το 620 π.χ., αριστοκρατικής καταγωγής λυρικός ποιητής της Λέσβου.)

Η Πόλη Σε Τρικυμία

Δεν καταλαβαίνω τη φουρτούνα των ανέμων

ένα κύμα κυλάει απ' εδώ,

το άλλο από κει, κι εμείς

μεταφερόμαστε στο μέσον με το μαύρο πλοίο

και ταλαιπωρούμαστε πολύ από τη μεγάλη τρικυμία,

γιατί το νερό κατακλύζει τη βάση του ιστού

κι όλο το πανί είναι πια ξεσχισμένο

και μεγάλα κουρέλια κρέμονται σ' αυτό,

τα σχοινιά είναι χαλαρά...

Ο Βασιλιάς με τα Κίτρινα

2008-11-10T10:57:00.000-08:00

Η ΜΑΣΚΑ

ΚΑΜΙΛΑ: Κι εσείς, κύριε, οφείλετε να βγάλετε τη μάσκα.
ΞΕΝΟΣ: Ναι;
ΚΑΣΙΛΝΤΑ: Ναι, είναι ώρα. Όλοι βγάλαμε τα προσωπεία μας εκτός από εσάς.
ΞΕΝΟΣ: Δε φοράω μάσκα.
ΚΑΜΙΛΑ: (Τρομοκρατημένη, πλάι στην Κασίλντα). Δε φοράτε μάσκα; Δε φοράτε μάσκα!

ΤΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ

Είπε χαμογελώντας: "Αναζήτησε την σε όλο τον κόσμο".

Είπα, "Γιατί μου μιλάς για τον κόσμο; Ο κόσμος μου είναι εδώ, ανάμεσα σ' αυτούς τους τοίχους και τα τζάμια της οροφής που μας σκεπάζει. Εδώ, ανάμεσα σ' επίχρυσες καράφες και άρματα θαμπά, στολισμένα με πετράδια, σε αμαυρωμένες κορνίζες και καμβάδες, σε μαύρα σεντούκια και καρέκλες με πλάτες ψηλές, παράξενα σκαλίσματα και χρυσογάλανους λεκέδες".

"Ποιά περιμένεις; Είπε εκείνος κι εγώ του απάντησα, "Όταν έρθει, θα την γνωρίσω".

Στο τζάκι μου μια πύρινη γλώσσα ψυθίριζε μυστικά στις λευκές στάχτες. Κάτω στο δρόμο άκουσα βήματα, μια φωνή κι ένα τραγούδι.

"Ποιά περιμένεις λοιπόν;", μου είπε και του απάντησα, "Θα την γνωρίσω".

Βήματα, μια φωνή κι ένα τραγούδι κάτω στο δρόμο, γνώρισα το τραγούδι, όχι όμως τα βήματα ούτε τη φωνή.

"Ανόητε!" φώναξε, "το τραγούδι είναι το ίδιο, η φωνή όμως και τα βήματα απλώς έχουν αλλάξει με τα χρόνια!"

Στο τζάκι μια πύρινη γλώσσα ψυθίρισε πάνω από τις λευκές στάχτες: "Μην περιμένεις άλλο, περάσαν τα βήματα και η φωνή κάτω στο δρόμο".

Αυτός είπε τότε χαμογελώντας: "Ποιά περιμένεις; Αναζήτησε την σε όλο τον κόσμο!"

Αποκρίθηκα, "Ο κόσμος μου είναι εδώ, ανάμεσα σ' αυτούς τους τοίχους και τα τζάμια της οροφής που μας σκεπάζει. Εδώ, ανάμεσα σ' επίχρυσες καράφες και άρματα θαμπά, στολισμένα με πετράδια, σε αμαυρωμένες κορνίζες και καμβάδες, σε μαύρα σεντούκια και καρέκλες με πλάτες ψηλές, παράξενα σκαλίσματα και χρυσογάλανους λεκέδες".

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ

Έφτασα στη γέφυρα που λίγοι την περνούν.

"Πέρνα!" φώναξε ο φύλακας, μα εγώ είπα γελώντας, "Έχω χρόνο". Κι αυτός χαμογέλασε και έκλεισε τις πύλες.

Στη γέφυρα που λίγοι την περνούν έφτασαν νέοι και γέροι. Όλοι απορρίφτηκαν. Εγώ στεκόμουν άσκοπα και τους μετρούσα, ώσπου, κουρασμένος από το θόρυβο και τους θρήνους τους, έφτασα πάλι στη γέφυρα που λίγοι την περνούν.

Το πλήθος γύρω από τις πύλες έσκουξε, "Άργησε πολύ να έρθει!" Μα εγώ είπα γελώντας, "Έχω χρόνο".

"Πέρνα!" φώναξε ο φύλακας καθώς έμπαινα, μετά χαμογέλασε και έκλεισε τις πύλες.

Ο ΓΕΛΩΤΟΠΟΙΟΣ

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα, μα αυτός κάγχασε μονάχα κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Τον μαχαίρωσαν", είπε κρυφογελώντας. "Σκέψου το μακρύ ταξίδι, τους κινδύνους της ημέρας, τους τρόμους της νύχτας! Σκέψου πώς περιπλανήθηκε, για χάρη της, τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, σε χώρες εχθρικές, ενώ λαχταρούσε γνωστούς και συγγενείς, ενώ λαχταρούσε εκείνην!"

"Τον μαχαίρωσαν", είπε κρυφογελώντας κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα, μα αυτός γρύλισε μονάχα, μουρμουρίζοντας στα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

"Στην πύλη αυτήν τον φίλησε", είπε κρυφογελώντας, "μα στη σάλα το καλώς ήρθες του αδερφού άγγιξε την καρδιά του".

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα.

"Τον μαχαίρωσαν", κάγχασε. "Σκέψου το μακρύ ταξίδι, τους κινδύνους της ημέρας, τους τρόμους της νύχτας! Σκέψου πώς περιπλανήθηκε, για χάρη της, τον ένα χρόνο μετά τον άλλο, σε χώρες εχθρικές, ενώ λαχταρούσε γνωστούς και συγγενείς, ενώ λαχταρούσε εκείνην!"

"Στην πύλη αυτήν τον φίλησε, μα στη σάλα το καλώς ήρθες του αδερφού άγγξε την καρδιά του".

"Ήταν όμορφη;" ρώτησα. Μα αυτός γρύλισε μονάχα κι άκουσε τα κουδούνια του σκούφου του που αντηχούσαν.

Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

"Αν είναι αλήθεια πως αγαπάς", είπε η Αγάπη, "τότε μη περιμένεις άλλο. Δώσ' της αυτά τα κοσμήματα που θα την ατιμάσουν κι έτσι θα ατιμαστείς κι εσύ που αγαπάς μιαν ατιμασμένη. Αν είναι αλήθεια πως αγαπάς", είπε η Αγάπη, "τότε μη περιμένεις άλλο".

Πήρα τα κοσμήματα και πήγα να την βρω, μα εκείνη τα ποδοπάτησε και είπε με λυγμούς: "Μάθε με να περιμένω. Σ' αγαπώ!"

"Τότε περίμενε, αν είναι αλήθεια", είπε η Αγάπη.

---------------------------------------------------

Robert W. Chambers: "Ο Βασιλιάς Με Τα Κίτρινα"

Χαρτοπετσέτες ΙΙ

2008-11-07T15:05:00.000-08:00

Bienvenue A L' Enfer

2008-11-03T05:28:00.000-08:00

Μεταλλικό δέντρο, θαρρώ πως ήταν ιτιά. Ή μήπως λεοντόπευκο; Άσχετο γιατί οι πόρνες του Μπωντλαίρ (όπως έλεγε και ο Πάουντ) τρέμαν στο άκουγμα του ψιθύρου του ανέμου της ανήκεστου βλάβης του μηχανοστασίου του μαύρου ατσάλινου εκκρεμούς. Και τότε!... και τότε...τότε...τίποτα. Πλούσια χρώματα, βαφές πλαστικές, ήρθε το Πάσχα και τα Χριστούγεννα και ο Αη Βασίλης με τα δώρα σε κάμπριο τρένο και οι ράγες τρίζανε βββββββουουουουουουουουου και να ο άνεμος κόβει βόλτες στα κλαδια και τα μαστιγώνει και το τρένο πλέκει την προίκα του και μια πριγκήπισα φυλακισμένη στο κάστρο του διαβόλου να περιμένει τον εξολοθρευτή των δράκων, τον τιμωρό της κάμπιας, τον βάρδο της νύχτας να την σώσει από τα βεντουζένια λάγνα πλοκάμια του καρχαρία που αστράφτουν σαν κίτρινες σκιές στο σεληνόφως. Και ακόμα εκεί είναι, η ψείρα στην λεοντή του Ηρακλή και όμως θα ρίξω σκέφτομαι μια μέρα ένα βαλς, ένα αστρικό τανγκό και τα ματια σου πριγκήπισα τα ματια αυτά υγρά αστράφτουν σαν ντισκομπάλες κάτω από το σκοτεινό σου τρίχωμα, το συρμάτινο σου τρίχωμα, κάθε τρίχα και μια θηλειά, ξυραφένια, που λαιμούς κόβει, το αίμα τρέχει, ποτάμι, γκουχου γκουχου, πως βήχουν οι γρύλλοι οταν καβαλανε ελεφαντες; Κάπως έτσι. Και το σούρουπο ήρθε, μετά έρχεται και ο αιώνας, τελειώνει ο αιώνας, στην άκρη του κόσμου, ζεστό κρασί και κρύα μήλα, πως βρεθηκαμε σε αυτές τις εσχατιές όπου γυρίνοι παίζουν φλιππερ; Και τι κάνει τις μέλισσες να βουίζουν, τι είναι αυτό που κάνει το γέρικο λιοντάρι να βρυχάται καθώς υαίνες το κατασπαράζουν; Ακούς; Ακούς; Χορδές από το λαμπερό της τρίχωμα. Και τελικά αρχίζω να το σκέφτομαι σοβαρά,καθισμένος όπως είμαι σε ένα βαγόνι-μπανιέρα του κάμπριο τρένου στο μεταλλικό δέντρο στην άκρη του κόσμου στο άσπιλο λευκό της δέρμα που πια είναι χωρίς τρίχωμα. Ναι! Εκεί! Εκεί τελικά το σκέφτομαι πολύ σοβαρά. Θα πιω έναν καφέ.

...

2008-10-28T14:02:00.001-07:00

...

...

Louis-Ferdinand Céline 1947

2008-10-26T18:27:00.000-07:00

Έχω λάβει τρία μικρά φέρετρα, δέκα επιστολές που αναγγέλουν το θάνατό μου, τουλάχιστον είκοσι απειλητικές επιστολές, δύο ξυράφια, μια μικρή εγγλέζικη χειροβομβίδα και πενήντα γραμμάρια υδροκυάνιου… με θεωρούν ήδη χαμένο στις σκιές… Όλα σ' αυτήν τη νύχτα που πέφτει με μιλάνε για το θανάτου μου, το έναστρο μπλε εκεί επάνω από το Sacre-Couer, γίνεται μωβ και μετά σκοτεινό, σκοτεινό… Τα πάντα τελειώσαν για μένα, για τους δύο μας, Lucette… Ότι έχει απομείνει για μας είναι εκείνο το χάσμα εκεί έξω, πέρα από την αίθουσα μπροστά από το παράθυρο, αυτή η τεράστια κοιλάδα, όλο το Παρίσι εκατομμύρια και εκατομμύρια ποιός-ξέρει-τι εκδικήσεων, στέγες που απλώνονται παντοτινά, αιχμηρές, κοφτερές, φοβερές, γεμάτες με ανθρώπους που μας μισούν… Το απέραντο χάσμα είναι εκεί για τους δύο μας… ολόκληρος ο κόσμος μας οδηγεί εκεί… ολόκληρος ο κόσμος με κομμένη την ανάσα του, ζουν μόνο για το θάνατό μας, τα βασανιστήριά μας, εκεί κάτω από εκείνες τις στέγες που γίνονται μπλε, αμυδρές, σκοτεινές, χιλιάδες και χιλιάδες κόλπα, κακόβουλα σπίτια, ακόμα διακριτικά μέχρι τώρα, ψιθυρίζουν… εκατομμύρια ανθρώπων που αναμένουν τη χαρά τους… η ημέρα της επαγγελίας…

Κάθε λέξη στο ραδιόφωνο του Λονδίνου είναι και μία απειλή, στο Μπραζαβίλ οι υπαινιγμοί είναι πιο συγκεκριμένοι, ανακοινώνουν "λίστες", όλες οι φραγμένες από σκατά ψυχές κοχλάζουν με όλη τους την κακία, το φθόνο, με έντονη επιθυμία, τα σκατό ξεπετάγεται από εκατομμύρια καρδιές, όλη η σεμνότητα αφημένη κατά μέρος, κάθε φραγμός έχει σπάσει, εκατομμύρια και εκατομμύρια δολοφόνων, κανιβάλων, ουρλιάζουν ενστικτωδώς κάθε νύχτα, θέλουν να πιούν το αίμα μας, πρέπει να το κάνουν, αυτό απαιτεί Η Πατρίς.

Ότι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό

2008-10-24T17:35:00.000-07:00

Περπατώ στον δρόμο πριν πολλά χρόνια, αρκετές ώρες μετά τα μεσάνυχτα, και ξάφνου ακούω διάφορες φωνές να κραυγάζουν "φασίστας, φασίστας" και βλέπω ένα κοπάδι αποτελούμενο από 20 μονάδες ίσως και παραπάνω να ορμά καταπάνω μου... Πέτρες, τούβλα, μαχαίρια, μπουκάλια, λοστοί και Αίμα, πολύ αίμα, πάρα πολύ αίμα, δικό μου αίμα. Όταν το κοπάδι έφυγε με φάνηκε περίεργο που ήμουν ζωντανός. Το αίμα έρεε άφθονο. Με δυσκολία έβλεπα, γιατί το αίμα που έτρεχε σαν καταράκτης σκέπαζε τα μάτια μου. Ψάχνω τα τσιγάρα μου, σκουπίζω λίγο τα χέρια μου, βγάζω ένα τσιγάρο. Το ανάβω και προσπαθώ με δυσκολία να σηκωθώ. Πόνος. Σηκώνομαι όρθιος, με το τσιγάρο στο στόμα και κοιτάω ολόγυρα. Αίμα, πολύ αίμα, πάρα πολύ αίμα, δικό μου αίμα. Και συνεχίζει να τρέχει, από το κεφάλι, από την μύτη, από τα πλευρά , από την πλάτη, από τα χέρια. Πάω σε έναν καθρέπτη αυτοκινήτου και με βλέπω. Με το τσιγάρο στο στόμα να έχει κοκκινήσει πια κι αυτό...ματωβαμμένο μου πρόσωπο...πολύ όμορφος...Θεε μου τι ομορφιά είναι αυτή...χαμογελάω...το γέλιο μου δυναμώνει...καγχάζω.... Κοιτάζω ξανά ολόγυρα, ανάβω κι άλλο τσιγάρο, σχεδόν ενθουσιασμένος, το αίμα μου έχει βάψει το πεζοδρόμιο και τον δρόμο...η πόλη είναι δικιά μου. Σχεδόν μια θέωση, μια άγρια κατάφαση ζωής.

ΥΓ. πολιτικής υφής σχόλια πιθανότατα θα είναι εκτός θέματος.

Ambrose Bierce

2008-10-24T04:36:00.000-07:00

Ο άνθρωπος έχει πεθάνει εδώ

και πολλά χρόνια σε κάθε ζώνη,

Όλοι οι άγγελοι έχουν πάει σε τάφους άγνωστους,

Κι οι διάβολοι κι αυτοί κρυώνουν τελικά

Και ο Θεός νεκρός στον τεράστιο

λευκό θρόνο μπροστά

Χαρτοπετσέτες

2008-10-23T05:09:00.001-07:00

Kaliya-Daman

2008-10-20T04:06:00.000-07:00

Το ερπετό Kaliya είχε καταλάβει τoν ποταμό Yamuna.Δηλητηρίασε τα νερά του, αποξήρανε όλα τα κοντινά δάση με την δηλητηριώδη ανάσα του. Ο Krishna πήδηξε στο νερό για να σκοτώσει το ερπετό. Με τις ουράνιες δυνάμεις του υπέταξε το naga Kaliya και ετοιμάστηκε να το σκοτώσει. Εξαιτίας όμως των ικεσιών των συζύγων του Kaliya του χάρισε τη ζωή, απαιτώντας όμως να φύγουν όλοι τους από τον ποταμό. Έτσι αποχώρησαν και η ζωή ξαναγύρισε στον ποταμό. O Kaliya είχε 101 κεφάλια, και όταν κάποιο από αυτά δεν υπέκυπτε, ο 'Αρχων Shri Krishna, αυτός που επιβάλλει την τιμωρία στους σκληρότερους παρανόμους, το συνέθλιβε αυτό το επίμονο κεφάλι με το ισχυρό χτύπημα των ποδιών Του. Κατόπιν, καθώς ο Kaliya είχε αρχίσει να έχει σπασμούς θανάτου περιέστρεφε τα κεφάλια του ξερνώντας φοβερό αίμα από τα στόματα και τα ρουθούνια του. Το ερπετό έτσι βίωνε απέραντο πόνο και δυστυχία.

Δακρύζοντας δηλητήρια, ο Kaliya, τολμούσε περιστασιακά να υψώσει ένα από τα κεφάλια του, το οποίο θα ανάσανε βαριά και με θυμό. Τότε ο Άρχων θα χόρευε επάνω του και θα το κατανικούσε αναγκάζοντας το να υποκύψει κάτω από το πόδι Του...Ο Άρχων Krishna με τον θαυμάσιο, πανίσχυρο χορό του ποδοπάτησε και έσπασε όλες τις χίλιες κουκούλες του Kaliya. Έπειτα το ερπετό, ενώ συνεχώς από τα στόματα του ξερνούσε αίμα, τελικά αναγνώρισε τον Sri Krishna σαν το αιώνιο Πρόσωπο του Θείου, τον ανώτατο κύριο όλων των κινούμενων και ακίνητων όντων, Sri Narayana.

Śrīmad Bhāgavatam

Intentio, Intentum και Dasein

2008-09-30T17:49:00.000-07:00

Intentio σημαίνει σύμφωνα με το λεξιλογικό της νόημα: διευθύνεσθαι-προς. Κάθε βίωμα, κάθε ψυχική συμπεριφορά, διευθύνεται προς κάτι. Το παριστάνειν είναι παριστάνειν κάτι, ενθύμηση είναι ενθύμηση τινός, κρίνειν είναι κρίνειν επί τινός, εικάζειν , αναμένειν, ελπίζειν, αγαπάν, μισείν - πάντα σε σχέση με κάτι.

Οι συμπεριφορές έχουν τη δομή του διευθύνεσαι-προς, του προσανατολίζεσθαι-προς...Κάθε συμπεριφορά είναι ένα συμπεριφέρεσθαι-προς, η αντίληψη είναι ένα αντιλαμβάνεσθαι-κάτι. Αυτό το συμπεριφέρεσθαι-προς το δηλώνουμε, στο στενό του νόημα, ως αποβλέπειν ή ως intentio. Κάθε συμπεριφέρεσθαι-προς και κάθε διευθύνεσθαι-προς έχει το δικό του ιδιαίτερο προς-το-οποίο του συμπεριφέρεσθαι και το προς-το-οποίο του διευθύνεσθαι. Αυτό το προς-το-οποίο του συμπεριφέρεσθαι και το προς-το-οποίο του διευθύνεσθαι, που ανήκουν στην απόβλεψη, τα δηλώνουμε ως intentum.

Η αποβλεπτικότητα περιλαμβάνει και τα δυο στοιχεία, την intentio και το intentum, στην ακόμα μέχρι τώρα σκοτεινή ενότητα τους. Αυτά τα δύο στοιχεία είναι διαφορετικά για κάθε συμπεριφορά: Το διάφορον της intentio και συνεπώς του intentum συγκροτεί ακριβώς το διάφορον των τρόπων συμπεριφοράς μεταξύ τους. Αυτοί οι τρόποι είναι ως προς την εκάστοτε αποβλεπτικότητά τους διάφοροι.

Το αντιλαμβάνεσθαι είναι το ελευθεροποιό επιτρέπειν τη συνάντηση παρευρισκόμενων όντων. Το υπερβαίνειν είναι ένα αποκαλύπτειν. Το Dasein υπάρχει ως αποκαλύπτον. Η αποκαλυπτότητα του παρευρισκόμενου όντος είναι αυτό που καθιστά δυνατή την ελευθέρωση του ως ενός συναντούμενου όντος. Η αντιληπτότητα, δηλαδή η ειδική ελευθέρωση ενός όντος στην αντίληψη, αποτελεί μια τροπικότητα της αποκαλυπτότητας εν γένει.

Martin Heidegger

Πόλεμος

2008-09-08T19:11:00.000-07:00

Το ερώτημα αν ποτέ θα είναι δυνατή η επίτευξη της παγκόσμιας ειρήνης μπορεί να απαντηθεί μονάχα από κάποιον εξοικειωμένο με την ιστορία. Εξοικείωση με την ιστορία, όμως, σημαίνει γνώση των ανθρωπίνων όντων όπως ήταν και όπως πάντα θα είναι. Υπάρχει μια τεράστια διαφορά, που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα κατανοήσουν ποτέ, μεταξύ της εξέτασης της ιστορίας όπως θα εξελιχθεί και της εξέτασης της όπως κάποιος θα επιθυμούσε να εξελιχθεί. Η ειρήνη είναι μια επιθυμία, ο πόλεμος ένα γεγονός, και η ιστορία δεν έχει επιδείξει ποτέ προσοχή στις ανθρώπινες επιθυμίες και ιδανικά.
Η ζωή είναι ένας αγώνας που περιλαμβάνει φυτά, ζώα και ανθρώπους. Είναι ένας αγώνας μεταξύ ατόμων, κοινωνικών τάξεων, λαών και εθνών, και μπορεί να λάβει την μορφή του οικονομικού, κοινωνικού, πολιτικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού. Είναι ένας αγώνας για την απόκτηση δύναμης που θα κάνει την θέληση κάποιου να κυριαρχήσει, που θα εκμεταλλευτεί το πλεονέκτημα κάποιου άλλου, ή που θα ισχυροποιήσει την άποψη κάποιου για το τι είναι σωστό και δίκαιο. Όταν τα υπόλοιπα μέσα αποτυγχάνουν, επανειλημμένα λαμβάνεται η προσφυγή στο τελικό υπέρτατο μέσο: στη βία. Ένα άτομο που καταφεύγει στη βία μπορεί να χαρακτηριστεί ως εγκληματίας, μια τάξη μπορεί να αποκαλεσθεί επαναστατική ή προδοτική, ένας λαός αιμοδιψής. Αλλά αυτό δεν αλλάζει τα γεγονότα...
Oswald Spengler

Kali Yuga

2008-09-01T06:23:00.001-07:00

Όλα τα ανθρώπινα όντα θα είναι ανήλεα, άθεοι με σκληρή γλώσσα. Στο τέλος της Kali Yuga, δώδεκα λαμπεροί ήλιοι που φέρνουν μεγάλη θερμότητα η οποία ακολουθείται από χειμαρρώδη βροχή, θα καταστρέψουν την ανθρωπότητα καθώς κι όλα τα υπόλοιπα πλάσματα. Ω βασιλιά του Vraja, η Γη θα υπάρχει μόνο κατ' όνομα. Όταν η Kali Yuga τελειώσει η Γη θα αποκατασταθεί. Όταν σταματήσουν οι βροχές η Satya Yuga θα αρχίσει πάλι.

Brahma Vaivarta Purana 62-64

Και όπως έχει ορίσει ο Χρόνος, ένας Brahmana με το όνομα Κάλκι θα γεννηθεί. Και θα δοξάσει Τον Βισνού και θα είναι κάτοχος μεγάλης ενέργειας, μεγάλης ευφυϊας και μεγάλης ανδρείας. Και θα γεννηθεί σε μία πόλη που ονομάζεται Sambhala μέσα σε μια ευνοημένη οικογένεια Βραχμάνων...Και θα είναι ο βασιλεύς των βασιλέων, και πάντα νικηφόρος με τη δύναμη της αρετής. Και θα αποκαταστήσει την τάξη σε αυτόν τον συσωρευμένο με πλάσματα κόσμο που βρίσκεται σε αντίφαση με την πορεία του. Και αυτός ο αστραποφόρος Brahmana πανίσχυρης διάνοιας, έχοντας εμφανιστεί, θα καταστρέψει όλα τα πράγματα. Και θα είναι ο Καταστροφέας των πάντων, και θα εγκαινιάσει μια νέα Yuga. Και περιστοιχισμένος από τους Brahmanas, ο Brahmana αυτός θα εξολοθρεύσει όλους τους mlecchas όπου κι αν αυτά τα ρηχά και αξιοκαταθρήνητα άτομα αναζητήσουν καταφύγιο.

Mahabharata, Vana Parva, Markandeya-Samasya Parva

Τον καιρό που η εποχή της Kali Yuga θα πλησίαζει προς το τέλος της, τα σώματα όλων των πλασμάτων θα μειωθούν κατά πολύ σε μέγεθος και οι θρησκευτικές αρχές και οι ακόλουθοι του varnasrama θα καταστραφούν. Το μονοπάτι των Βεδων θα λησμονηθεί εντελώς στην ανθρώπινη κοινωνία και η αποκαλούμενη θρησκεία τις περισσότερες φορές θα είναι αθεϊστικη. Οι βασιλείς θα είναι συνήθως κλέφτες, οι ασχολίες των ανθρώπων θα είναι η κλεψιά, το ψέμα και η αναίτια βία, και όλες οι κοινωνικές τάξεις θα υποπέσουν στο χαμηλότερο επίπεδο των sudras......Αυτή την εποχή, η Υπέρτατη Προσωπικότητα Του Θείου θα εμφανιστεί στη γη. Ενεργώντας με τη δύναμη της αγνής πνευματικής αγαθότητος, θα διασώσει την παντοτινή θρησκεία.Ο Άρχων Βισνού, η Υπέρτατη Προσωπικότητα Του Θείου, ο πνευματικός κύριος όλων των κινούμενων και μη κινούμενων ζωντανών όντων, και η Υπέρτατη Ψυχή όλων, γεννιέται για να προστατέψει τις αρχές της θρησκείας και για να ανακουφίσει τους αφοσιωμένους άγιους Του από τις επιπτώσεις της υλικής εργασίας.Ο Άρχων Κάλκι θα εμφανιστεί στον οίκο του πιό διαπρεπή βραχμάνου του χωριού Sambhala, η μεγάλη ψυχή Visnuyasa.Ο 'Αρχων Κάλκι, ο Άρχων του σύμπαντος, θα καβαλήσει το ταχυ Του άλογο Devadatta, και με ξίφος στο χέρι, θα ταξιδέψει ολόγυρα στη γη εκθέτωντας τους οκτώ απόκρυφους θησαυρούς Του και τις οκτώ μοναδικές ιδιότητες του Θείου. Επιδεικνύοντας την απαράμιλη λαμπρότητα Του και εφορμόντας με μεγάλη ταχύτητα, θα σκοτωσει κατά εκατομμύρια αυτούς τους κλέφτες που τόλμησαν να ντυθούν ως βασιλείς....Όταν ο Υπέρτατος Άρχων θα έχει εμφανιστεί στη Γη ως Κάλκι, ο προασπιστής της θρησκείας, η Satya Yuga θα ξεκινήσει, και η ανθρώπινη κοινωνία θα φέρει τους απογόνους της στον τρόπο του καλού.

Srimad Bhagavatam

Τι είναι Όλον, αυτό είναι Όλον, ότι έχει βγεί από το όλον είναι επίσης όλον. Όταν το όλον αφαιρείται από το όλον, το όλον παραμένει ακόμη όλον.

Ramayana

Vladimir Mayakovsky

2008-08-30T20:31:00.000-07:00

Περασμένη μία. Θα πρέπει να 'χετε πάει για ύπνο

Ο Γαλαξίας ασημένιος κυλά μεσ' στη νύχτα.

Δεν βιάζομαι, με αστραπιαία τηλεγραφήματα

Δεν σκοπεύω να σας ξυπνήσω ή να σας ενοχλήσω.

Και, όπως λένε, το επεισόδιο θεωρείται λήξαν.

Της Αγάπης η βάρκα τσακίστηκε στην καθημερινότητα.

Τώρα εσείς κι εγώ είμαστε πάτσι. Γιατί να ενοχλούμαστε λοιπόν

Να εξισορροπήσουμε αμοιβαίες θλίψεις, πόνους και σπαραγμούς.

Κρατήστε αυτό που ήρεμα εγκαθίσταται στον κόσμο.

Η νύχτα τυλίγει τον ουρανό αποτίοντας τιμές στα άστρα.

Σε ώρες σαν κι αυτές, αντιλαμβάνεται κανείς

Τις εποχές, την ιστορία, την δημιουργία ολάκερη.

Σινεμασκόπ

2008-08-28T07:58:00.000-07:00

Ένα και ένα κάνει δύο, δύο και δύο κάνει τέσσερα, πέντε και πέντε κάνει δέκα κι αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω είναι πως απεχθάνομαι τις ταινίες, τον κινηματογράφο. Όχι πως δεν τυχαίνει να μ'αρέσουν ταινίες (αν και ελάχστες - τις περισσότερες τις βαριέμαι) αλλά από την μια με δίνουν την εντύπωση πως φυλακίζουν τη ζωή και από την άλλη πως την παραμορφώνουν. Η ζωή κυλάει σε real time με όλα τα αρνητικά και τα θετικά που μπορεί να εμπεριέχει αυτό, οι ταινίες όχι. Η ίδια η ζωή μπορεί να είναι πιο απρόβλεπτη, πιο σκληρή και πιο πρωτότυπη από οποιαδήποτε ταινία αλλά σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να γίνει συναρπαστικότερη ή ιδανικότερη από μια ταινία. Action heroes, μοιραίες γυναίκες, cool τύποι, έξυπνες ατάκες, ήρωες που πάντα βρίσκουν την λύση, δεν βαριούνται ποτέ και δεν καταβάλλονται ποτέ. Και κάποια στιγμή η ζωή ή το ξερό σου το κεφάλι - ο χειρότερος εχθρός σου, ο εαυτός σου- φέρνει τα πράγματα έτσι που νομίζεις ότι είσαι σαν τον ήρωα μιας υπερπαραγωγής. Όμως η ζωή είναι ζωή, δεν είναι ταινία... και μπαμ!... ξαφνικά το έφαγες το κεφάλι σου... το ξερό σου το κεφάλι... λύσεις δεν βρίσκεις... ωραίες ατάκες δεν λες... οι ρυθμοί βασανιστικά αργοί... κι εσύ χαμένος... Και η ζωή να μην έχει σινεμασκόπ... Αληθινά απεχθάνομαι τις ταινίες... One, two, three...The Devil's After Me...

Hanns Johst

2008-08-21T11:52:00.000-07:00

Αυτό είναι βέβαιο! Το συρματόπλεγμα είναι συρματόπλεγμα! Γνωρίζω σε τι είμαι ενάντια... Δεν υπάρχει ρόδο δίχως αγκάθι!... Και το τελευταίο πράγμα που θα υπερασπιζόμουν είναι ιδέες που θέλουν να με κάνουν καλύτερο! Γνωρίζω αυτές τις αηδίες από το '18... αδελφότης, ισότης..., ελευθερία..., ομορφιά και αξιοπρέπεια! Πάντα κάποιος πρέπει να χρησιμοποιεί το σωστό δόλωμα. Και ύστερα, βρίσκεσαι στη μέση μιας συζήτησης και λένε: Ψηλά τα χέρια! Είσαι αφοπλισμένος..., δημοκρατικά ψηφοφορικά γουρούνια! - Όχι, άσ' τους με την όλη ιδεολογική σούπα τους να κρατηθούν σε μια ασφαλή απόσταση... Εγώ πυροβολώ με αληθινά πυρά! Όταν ακούω την λέξη κουλτούρα..., απασφαλίζω το περίστροφό μου!
"Schlageter"

Μια Σφαίρα

2008-08-20T19:52:00.000-07:00

...και η σφαίρα επίμονα με κοιτά και σιγοψυθιρίζει

"Αν αλήθεια εσύ μ αγαπάς δεν πρέπει να διστάζεις"

Εκστατικά την ακούω καθώς λάγνα αυτή συνεχίζει

"η ώρα σιμώνει, τους φόβους ξέχνα, μην δειλιάζεις"

Και η γλυκειά σφαίρα συνεχίζει επίμονα να κοιτά

Κι ένα αίνιγμα που σε στιγμή μια λύση περιμένει

Άραγε αυτή η σφαίρα που αστράφτει γυαλισμένη

Θα τρυπήσει τα δικά μου ή τα δικά σας τα σωθικά;

Canis Lupus Familiaris

2008-08-18T13:56:00.000-07:00

EZRA POUND - MEDITATIO

Όταν εξετάζω προσεχτικά τις περίεργες συνήθειες των σκυλιών,

αναγκάζομαι να συμπεράνω

ότι ο άνθρωπος είναι το ανώτερο ζώον.

Όταν εξετάζω τις περίεργες συνήθειες του ανθρώπου,

ομολογώ, φίλε μου, ότι τα χάνω.

Joe Tommasi

2008-08-16T19:30:00.000-07:00

1951 - 15 Αυγούστου 1975

Η μεγαλύτερη μας αδυναμία είναι η πίστη μας στην αδυναμία μας.

La Folie Verte

2008-08-06T16:57:00.000-07:00

Ζωή χωρίς αψέντι; Δεν μπορώ να την φανταστώ! Για μένα θα ήταν αδύνατο! Θα απαγχονιζόμουν, πνιγόμουν ή θα πυροβολούσα τον εαυτό μου πέρα από κάθε όριο, από καθαρή οργή για την συνεχή σκληρότητα και αδικία του κόσμου - αλλά με το θείο νέκταρ του Ολύμπου μπορώ να αρνηθώ την κακοτυχία και να καγχάσω απέναντι στην ένδεια, σαν αυτές να ήταν οι πιο ασήμαντες παλιατζούρες! Ελάτε! - Στην υγειά σας, γενναίοι μου! Πιείτε μαζί μου!
Μαrie Corelli

Charles Cros

Με Λουλούδια, και με Γυναίκες

Με Λουλούδια, και με Γυναίκες,

Με Αψέντι, και μ' αυτήν την Φωτιά,

Μπορούμε για λίγο να εκτραπούμε,

Να παίξουμε τον ρόλο μας σε κάποιο δράμα.

Αψέντι, ένα χειμωνιάτικο απόγευμα,

Φωτίζει πράσινη την καπνιασμένη ψυχή.

Και Λουλούδια, στην αγαπημένη,

Ευωδιάζουν πριν την καθαρή Φωτιά.

Αργότερα, τα φιλιά χάνουν τη γοητεία τους,

Έχοντας διαρκέσει αρκετές εποχές.

Και ύστερα απ' αμοιβαίες προδοσίες,

Μια μέρα χωρίζουμε δίχως ένα δάκρυ.

Καίμε γράμματα και ανθοδέσμες,

Και το κιόσκι μας παίρνει η φωτιά.

Και αν η θλιβερή ζωή διασώζεται,

Υπάρχει ακόμη το Αψέντι και οι λόξιγκές του.

Τα πορτραίτα καταβροχθίζονται απ' τις φλόγες,

Καμμένα δάχτυλα τρέμουν.

Πεθαίνουμε από ύπνο μακρύ,

Με Λουλούδια, και με Γυναίκες.

...και καθώς πίνω, ονειρεύομαι. Όχι ανόητα πράγματα. Όχι! Όχι θαμπούς Αγίους και ήρεμα τοπία στον ουρανό και σεμνότυφες κόρες που προκαλούν πλήξη. Αλλά Βάκχους που ακτινοβολούν, γυμνές νύμφες σ' έναν κολασμένο χορό, αστραφτερούς χειμάρους και εκθαμβωτικές βουνοκορφές, καταιγίδα και τρόμο, αστραπή και βροχή, ίπποι να καλπάζουν, σημαίες να κυματίζουν, στρατοί να παρελαύνουν, βιασύνη και ταραχές και σύγχυση και θάνατο!
Marie Corelli

Μετά το πρώτο ποτήρι, βλέπεις τα πράγματα όπως θα επιθυμούσες να είναι. Μετά το δεύτερο, βέπεις τα πράγματα όπως δεν είναι. Τελικά, βλέπεις τα πράγματα όπως είναι στην πραγματικότητα, κι αυτό είναι το πιο φρικιαστικό πράγμα στον κόσμο.

Oscar Wilde

Jack London

2008-07-26T23:27:00.000-07:00

Είμαι ένας αντιδραστικός, τόσο αντιδραστικός, ώστε η θέση μου είναι ακατανόητη σε σας που ζείτε σε ένα καλυμμένο ψέμμα κοινωνικής οργάνωσης και που η όραση της δεν είναι τόσο έντονη για να τρυπήσει αυτό το κάλυμμα. Θέλετε να πιστέψουν οι άλλοι ότι εσείς πιστεύετε στην διατήρηση της δύναμης και στην κυριαρχία του δυνατού. Το πιστεύω. Όταν ήμουν λίγο νεότερος πίστευα στα ίδια. Αυτή είναι η διαφορά. Βλέπετε, οι ιδέες σας, καθώς και των δικών σας, με είχαν επηρεάσει. Αλλά οι έμποροι, μεγάλοι και μικροί, είναι άτολμοι κυβερνήτες, στην καλύτερη περίπτωση. Γρυλλίζουν και τρέχουν όλη μέρα στο κανάλι που θα τους φέρει το χρήμα κι εγώ έχω γυρίσει στην αριστοκρατία, παρακαλώ. Είμαι ο μόνος ατομικιστής μέσα σε τούτο το δωμάτιο. Δεν περιμένω τίποτα από το κράτος. Περιμένω μόνο από τον δυνατό άνθρωπο, τον καβαλάρη, να σώσει το κράτος από τη σαπίλα του.

"Μάρτιν Ήντεν"

Φωτιά

2008-07-22T18:31:00.000-07:00

Πού είσαι;

Χάθηκες...

Υπήρξες ποτέ;

Πού βρίσκεσαι;

Σκοτάδι...

Μικρές απώλειες...

Μεγάλοι χαμοί...

Μικροί χαμοί...

Μεγάλες απώλειες...

ε...ε...ρημιά;

Πού βρίσκεσαι;

Αλίμονο...

...σαν στοιχειό...

Μάταιη η αναμονή;

Μάταιη η δράση;

Και ο χρόνος να κυλά...

...φυλακή...

Πού βρίσκεσαι;

...το σκοτάδι...

...δεν θα φύγει;

Μια αστραπή, μια αστραπή!

Πού;

Φωτιά μεγάλη!

ΖΩΗ!

Που βρίσκεσαι;

-Εκεί όπου το μίσος φωλιάζει

Εκεί όπου το μίσος φωλιάζει;

-Εκεί όπου το μίσος φωλιάζει

Martin Heidegger

2008-07-12T15:05:00.000-07:00

Το Μονοπάτι

(Αναδημοσίευση από το πρώτο τεύχος του περιοδικού Έρημη Χώρα )

Διατρέχει την πεδιάδα από την πύλη του βασιλικού κήπου ως το Ehnried. Οι γέρικες φλαμουριές του κήπου το παρακολουθούν πάνω από τον τοίχο, είτε λαμπυρίζει ανάμεσα στη σοδειά που μεγαλώνει και τα λιβάδια που ξυπνούν την Άνοιξη, είτε εξαφανίζεται τα Χριστούγεννα κάτω από τις χιονοστιβάδες πίσω από τον παρακείμενο λόφο. Από τα χωράφια στρέφεται προς το δάσος. Προς τα εμπρός, στα όριά του χαιρετά μια ψηλή βελανιδιά, κάτω από την οποία βρίσκεται ένας άτεχνα πελεκημένος πάγκος.
Περιστασιακά στον πάγκο κείτονται κάποια από τα γραπτά των μεγάλων φιλοσόφων , τα οποία η αδεξιότητα ενός νεαρού αποπειράθηκε να αποκρυπτογραφήσει. Όποτε τα αινίγματα μπερδεύονταν μεταξύ τους και καμμία λύση δεν διαφαινόταν στον ορίζοντα, το Μονοπάτι βοήθησε, μιας και ήσυχα καθοδήγησε το βήμα σε μια πορεία μέσα από την αχανή έκταση του άγονου εδάφους.
Ξανά και ξανά, η σκέψη ακολουθεί τα ίδια αυτά γραπτά, ή κάνει τα δικά της βήματα πάνω στα χνάρια που αφήνει το Μονοπάτι διασχίζοντας την πεδιάδα. Το Μονοπάτι παραμένει τόσο κοντά στο βήμα του Φιλοσόφου όπως σε αυτό του αγρότη που περπατά προς τις θημωνιές του νωρίς το πρωί. Καθώς περνούν τα χρόνια για τον καθένα, όλο και πιο συχνά η βελανιδιά στο μονοπάτι του τον παρασύρει σε μια αναπόληση των πρώιμων έργων και των πρωτινών επιλογών του. Πότε πότε, όταν μια βελανιδιά έπεφτε από το χτύπημα ενός τσεκουριού στη μέση του δάσους, ο Πατέρας, διασχίζοντας δασοτόπια και ηλιόλουστα ξέφωτα, αναζητούσε το μέτρο που του αναλογούσε για το εργαστήριό του. Εδώ περνούσε την ώρα του, ανάμεσα στις ανάπαυλες απ' την εργασία του στο ρολόι και την καμπάνα του καμπαναριού, τα οποία διατηρούν την δική τους σχέση με τον χρόνο.

Από το φλοιό της βελανιδιάς, εντούτοις, τα αγόρια έφτιαχναν τα σκάφη τους που, εξοπλισμένα με πηδάλιο και δοιάκι, έπλεαν στο ρυάκι Metten ή στο πηγάδι του σχολείου. Τα παγκόσμια ταξίδια εκπλήρωναν εύκολα το στόχο τους και επέστρεφαν πάλι στην ακτή. Η ονειροπόληση σε τέτοια ταξίδια παρέμενε κρυμμένη σε μια μεγαλοπρέπεια παρελθούσα αλλά που ακόμη, μετά βίας, την βλέπεις να ενυπάρχει στα πάντα. Το μάτι και το χέρι της Μητέρας περιέβαλλε την αυτοκρατορία τους. Ήταν σαν η ανείπωτη φροντίδα της να πρόσεχε όλα τα όντα. Αυτά τα ταξίδια παιχνιδιού δεν ήξεραν ακόμα για περιπλανήσεις στις οποίες όλες οι ακτές παραμένουν πίσω. Στο μεταξύ, η σκληρότητα και η μυρωδιά του ξύλου της βελανιδιάς άρχισαν να εκφράζουν πιο ευδιάκριτα τη βραδύτητα και τη σταθερότητα με την οποία το δέντρο μεγαλώνει. Η ίδια η βελανιδιά είπε . "Σε ένα τέτοιο μεγάλωμα και μόνο θεμελιώνεται αυτό που διαρκεί και αποφέρει καρπούς" .Να μεγαλώνεις σημαίνει: να ανοίγεσαι στην έκταση των ουρανών καθώς ριζώνεις στο σκοτάδι της γης- ο,τιδήποτε αυθεντικό ευδοκιμεί μονάχα όταν ο άνθρωπος έχει και τα δύο αυτά στο σωστό μέτρο: είναι έτοιμος για την διεκδίκηση των υψηλότερων ουρανών και ευγενής στην προστασία της γης που τον στηρίζει. Ξανά και ξανά η βελανιδιά το λέει στο Μονοπάτι που σταθερά περνά σιμά της. Όλα όσων η ύπαρξη φανερώνεται γύρω από το Μονοπάτι , σωρεύονται, και για κάθε έναν που περπατά το Μονοπάτι, εκείνο φέρει το είναι του. Οι ίδιες πεδιάδες και τα λιβάδια ακολουθούν το Μονοπάτι κάθε εποχή και πλησιάζουν συνεχώς όλο και πιο κοντά του. Αν τα όρη των Άλπεων πάνω από το δάσος βυθίζονται στο απογευματινό λυκόφως, αν εκεί όπου το Μονοπάτι περνά κυματιστά πάνω από μια λοφώδη κορυφογραμμή ένας κορυδαλλός τραγουδά με όλη τη δύναμή του στο καλοκαιρινό πρωινό, αν ο άνεμος από την ανατολή βρυχάται πάνω από την περιοχή που βρίσκεται το πατρικό χωριό της Μητέρας, αν ένας υλοτόμος σέρνει το δεμάτι του στο τζάκι το σούρουπο, αν ένα κάρο θερισμού σέρνεται αργά, επιστρέφοντας στο σπίτι, μέσα στα αυλάκια του Μονοπατιού, αν τα παιδιά ξεριζώνουν τις πρώτες πασχαλίτσες στα ακρώρεια του λιβαδιού, αν μέρα τη μέρα η καταχνιά ρίχνει το σκοτάδι της και βαραίνει τα χωράφια, πάντοτε και παντού περιβάλλει το Μονοπάτι το μήνυμα του Όμοιου.

Το Όμοιο διαφυλάσσει αναλλοίωτο το μυστήριο του αμετάβλητου και του σπουδαίου. Αυτογενώς εμφωλεύει στους ανθρώπους, ωστόσο χρειάζεται μεγαλύτερο διάστημα για να αναπτυχθεί. Η άνθισή του κρύβεται στο ανεπιτήδευτο του Αναλλοίωτου. Η έκταση όλων των ανεπτυγμένων πραγμάτων που υπάρχουν γύρω από το Μονοπάτι στεγάζει τον κόσμο. Είναι μόνο στο άφατο της δικής του γλώσσας όπου, όπως λέει και ο δάσκαλος στα γράμματα και στη ζωή, Eckhart, ο Θεός είναι Θεός.
Μα το μήνυμα του Μονοπατιού εκφέρεται μόνο όσο υπάρχουν ανθρώπινα όντα που, γεννημένα στον αέρα του, δύνανται να το αφουγκραστούν. Είναι ακροατές της Προέλευσής τους, μα όχι υπηρέτες της δολοπλοκίας. Ο άνθρωπος επί ματαίω προσπαθεί να θέσει εν τάξει τον κόσμο με τα σχέδιά του, όταν δεν βρίσκεται σε αρμονία με το μήνυμα του Μονοπατιού. Ο κίνδυνος απειλεί τους ανθρώπους εκείνους του σήμερα που δεν αγρικούν την γλώσσα του. Έχουν αυτιά μόνο για τον θόρυβο των media, τον οποίον και σχεδόν θεωρούν ως την φωνή του Θεού. Έτσι ο άνθρωπος καταλήγει αποδιοργανωμένος και χωρίς πυξίδα. Στον αποδιοργανωμένο, το Απλό μοιάζει μονότονο. Το μονότονο γίνεται κουραστικό. Οι κουρασμένοι βρίσκουν παντού ομοιομορφία. Το Απλό έχει τραπεί σε φυγή. Η ήρεμη δύναμή του έχει εξουθενωθεί.
Πράγματι, το πλήθος εκείνων που ακόμη αναγνωρίζουν το Απλό ως κεκτημένη ιδιοκτησία τους, γρήγορα συρρικνούται. Αλλά οι λίγοι θα είναι παντού οι αμετάβλητοι. Με την ευγενή δύναμη του Μονοπατιού, θα είναι μια μέρα ικανοί να ξεπεράσουν την γιγαντιαία ισχύ της ατομικής ενέργειας, που η ανθρώπινη υπολογιστικότητα κατασκεύασε για τον εαυτό της και μετέτρεψε σε δεσμά της ίδιας της ύπαρξής της.
Το μήνυμα του Μονοπατιού αφυπνίζει ένα πνεύμα που αγαπά τον ανοιχτό αέρα, και σε ευνοϊκές συγκυρίες, υπερπηδά ακόμη και την βαρύτητα για να φτάσει στην υπέρτατη γαλήνη. Αυτό προστατεύει από την πληγή του σκέτου μόχθου, ο οποίος προωθεί μόνο την ασημαντότητα όταν γίνεται αυτοσκοπός.
Στον αέρα του Μονοπατιού, που εποχικά αλλάζει, η ενσυνείδητη γαλήνη, η έκφραση της οποίας συχνά μοιάζει με μελαγχολία, ευδοκιμεί. Αυτή η ενσυνείδητη γαλήνη είναι μια Kuinzige*. Κανείς δεν την αποκτά, εξ όσων δεν την έχουν. Κι όσοι την έχουν, την έχουν λόγω του Μονοπατιού. Στο χνάρι του η καταιγίδα του χειμώνα και η μέρα του θερισμού συναπαντώνται, τα ευκίνητα ρίγη της άνοιξης κι ο απαλός θάνατος του φθινοπώρου συντρέχουν, η δράση της νιότης και η σοφία της ηλικίας παρατηρούν η μία την άλλη. Αλλά σε μία και μοναδική αρμονία, την ηχώ της οποίας το μονοπάτι ήσυχα κουβαλά πέρα, όλα γίνονται γαλήνια.
Η ενσυνείδητη γαλήνη είναι η πύλη προς το αιώνιο. Οι πόρτες της ταλαντεύονται γύρω από μεντεσέδες που κάποτε σφυρηλατήθηκαν από τα μυστήρια της ύπαρξης, από έναν ικανό σιδερά. Από το Ehnried ο δρόμος επιστρέφει στην πύλη του βασιλικού κήπου. Περνώντας από τον τελευταίο λόφο, η στενή λωρίδα του διασχίζει ένα ίσωμα, για να καταλήξει στα τείχη της πόλης. Αμυδρά φεγγίζει στο φως των αστεριών. Πίσω από το κάστρο υψώνεται το καμπαναριό της Εκκλησίας του Αγ. Μαρτίνου. Αργά, σχεδόν διστακτικά, έντεκα χτύποι της ώρας σβήνουν στην νύχτα. Η παλιά καμπάνα, στης οποίας τα σκοινιά συχνά πλήγιαζαν από την τριβή τα χέρια των αγοριών, δονείται από τους χτύπους του σφυριού της ώρας, που κανένας δεν ξεχνά το κωμικοτραγικό του πρόσωπο.
Η σιγή, με τον τελευταίο χτύπο, γίνεται ακόμη πιο σιωπηρή. Αγγίζει εκείνους που προ καιρού θυσιάστηκαν σε δύο παγκοσμίους πολέμους. Το Απλό έχει γίνει ακόμη απλούστερο. Το Αναλλοίωτο μοιάζει παράξενο και αποδεσμεύεται. Το μήνυμα του Μονοπατιού είναι πια αρκετά σαφές. Μιλά η ψυχή; Μιλά ο κόσμος; Μιλά ο Θεός;
Όλα εκφράζουν την απάρνηση του Απλού. Η απάρνηση δεν παίρνει. Η απάρνηση δίνει. Δίνει την ανεξάντλητη δύναμη του Απλού. Το μήνυμα μας κάνει να νιώθουμε οικεία σε μια μακρά Καταγωγή.

* Διαλεκτικός όρος που δηλώνει μια κατάσταση γαλήνης, ζωηρής και χωρίς περιορισμούς, που συνήθως συγκαλύπτεται, και διακρίνεται από συναισθηματική ειρωνεία και μία αίσθηση μελαγχολίας.

Και ο πόλεμος συνεχίζεται...

2008-07-09T17:26:00.000-07:00

Μπορεί να έχεις φύγει και να είσαι ακόμη εδώ, μπορεί να είσαι ακόμη εδώ κι όμως να έχεις φύγει, μπορεί ποτέ να μην έφυγες, μπορεί ποτέ να μην ήσουνα εδώ, μπορεί να είσαι και εκεί και εδώ και παντού κι όμως να μην είσαι πουθενά, μπορεί να μην είσαι πουθενά κι όμως να είσαι παντού.
Και ο πόλεμος συνεχίζεται...

Friedrich Hielscher

2008-07-08T15:56:00.001-07:00

Καλούμε Τους Λύκους Σου

Καλούμε τους λύκους σου

Και καλούμε την λόγχη σου

Καλούμε και τους δώδεκα

Απ' τον ουρανό κάτω 'δω σε μας.

Προ πάντων καλούμε Εσένα.

Τώρα έρχεται το άγριο κυνήγι,

Τώρα ας ηχήσει το κέρας ξανά,

Κανένας θρήνος για τους νεκρούς.

Ο εχθρός έχει ήδη πέσει

Πριν το πρωϊνό ξεπροβάλει.

Το θήραμα δεν έχει όνομα,

Ο εχθρός δεν έχει πρόσωπο,

Το σφάγιο δίχως σπορά,

Δίκαιο είναι το δικαστήριο.

Παρελθόν πια η συγκομιδή,

Η ήρα καθημερινά πωλείται,

Τα κοράκια τώρα απαιτούν

Την οφειλόμενη τους μερίδα.

Το κυνήγι έχει ξεκινήσει:

Τώρα, Κύριε, η δόξα σου

μας στηρίζει!

Howard Phillips Lovecraft

2008-07-04T07:28:00.000-07:00

Το Παράθυρο

Το σπίτι ήταν παλιό και τα δωμάτια του έμοιαζαν

με λαβύρινθο, έτσι κανείς δεν έβρισκε το δρόμο

προς αυτά. Κάπου στο πίσω μέρος του

υπήρχε ένα μικρό, παράξενο δωμάτιο

που το μοναδικό παράθυρό του ήτανε χτισμένο

με αρχαίες πέτρες. Εκεί το 'χα συνήθειο να πηγαίνω

ολομόναχος, τότε που ήμουνα μικρός και βυθισμένος

σε στοιχειωμένα όνειρα, πήγαινα στο δωμάτιο

όταν η νύχτα κατέβαινε ολόμαυρη και αινιγματική,

καθαρίζοντας το δρόμο μου απ' τις αράχνες,

χωρίς, πράγμα παράξενο, να φοβάμαι διόλου,

αλλά με δέος πάντα μέσα μου

που κάθε φορά μεγάλωνε.

Κάποτε, ύστερ' από χρόνια, έβαλα εργάτες

ν' ανοίξουν το παράθυρο, γιατί ήθελα να μάθω

τι υπήρχε εκεί έξω που οι πρόγονοι μου

αποφεύγανε να δουν. Μα μόλις γκρέμισαν τις πέτρες

που το κλείναν, ένας τρομαχτικός αγέρας

χίμηξε από το εξωγήινο έρεβος που έχασκε

πίσω του. Οι εργάτες έφυγαν σαν τρελοί. Αλλά εγώ

κοίταξα. Κι είδα όλους τους άγριους κόσμους

που πλημμύριζαν κάποτε τα παιδικά μου όνειρα

να πλημμυρίζουν τώρα το χάος.

(Οι μύκητες από τον Γιογγόθ)

Pierre Drieu La Rochelle

2008-06-27T18:41:00.000-07:00

Ο κόσμος τους μ' έχει αποκλείσει, μ' έχει αποκλείσει οριστικά. Όμως οι γυναίκες υπάρχουν εκεί. Πέρα από τον κόσμο των αντρών και των γυναικών δεν υπάρχει τίποτα ν' αντιτάξεις, είναι ένας κόσμος κτηνώδης. Κι αν σκοτωθώ, θα 'ναι γιατί δεν είμαι ένα επιτυχημένο κτήνος. Αλλά τα υπόλοιπα, σκέψη, φιλολογία, ε! Θα σκοτωθώ γιατί κι αυτά με πλήγωσαν, ένα ελεεινό ψέμα. Ψέμματα, ψέμματα. Ξέρουν ότι καμμιά αλήθεια δεν είναι δυνατή κι όμως εξακολουθούν να μιλάνε. Μιλάνε οι βρομιάρηδες...
...Λοιπόν, έχει το ρεβόλβερ εκεί, ανάμεσα σε δύο πουκάμισα στο συρτάρι. Ναι, αλλά δεν πρέπει να το αγγίξει δίχως να είναι οριστικά αποφασισμένος. Έχει καιρό, μια και η απόφαση του είναι τελεσίδικη. Περιμένοντας, υπάρχουν αυτά τα χρήματα. Όμως αυτή η απουσία των γυναικών, αυτή η οριστική σιωπή των γυναικών. Η απουσία κάθε δυνατότητας να ξαναδεί τους φίλους του...
...Ξάπλωσε το σβέρκο στο σωρό από τα μαξιλάρια, τα πόδια στο ξύλο του κρεβατιού, ακουμπισμένος σταθερά. Το στήθος μπροστά. Γυμνό, εκτεθειμένο. Η θέση της καρδιάς είναι γνωστή.
Ένα ρεβόλβερ είναι μοναχικό, είναι από ατσάλι. Είναι ένα αντικείμενο. Τελικά σκόνταψε στο αντικείμενο.

"Η Φλόγα Που Τρεμοσβήνει"

Λίγα ακόμη εδώ http://siegfriedhellas.blogspot.com/2008/05/blog-post.html

Antonin Artaud

2008-06-22T17:38:00.001-07:00

Αυτή η εποχή είναι για μένα βρώμικη

Ήταν ένας εναέριος κινηματογράφος. Από το ύψος ενός ακίνητου αεροπλάνου, κινηματογραφούσαμε το πέταγμα μιας συσκευής ακριβείας που ήξερε καλά τη δουλειά της. Ο αέρας γέμιζε από ένα υπόκωφο πέτρινο βούισμα όμοιο με το φως που τον κατέκλυζε. Μα ο φωτισμός μερικές φορές δεν έβρισκε την συσκευή.

Στο τέλος, δεν μείναμε παρά δυο ή τρείς πάνω στα φτερά της μηχανής. Το αεροπλάνο πλανιόταν στον ουρανό. Ένιωθα σα να 'μουν μέσα σε μια μισερή ισορροπία. Μα, όπως η συσκευή αναποδογύριζε, χρειάστηκε να κάνουμε έναν γύρο στο κενό πιασμένοι σε κρίκους. Στο τέλος, η επιχείρηση πέτυχε, αλλά οι φίλοι μου φύγανε δεν έμειναν παρά οι αρχιμηχανικοί που έκαναν τα τρυπάνια τους να στριφογυρίζουν στο κενό.

Εκείνη τη στιγμή, ένα απ' τα δύο σύρματα έσπασε:

-Σταματήστε, φώναξα, πέφτω!

'Ημαστε πεντακόσια μέτρα απ' το έδαφος.

-Υπομονή, μου αποκρίθηκαν, είσαστε γεννημένος για να πέφτετε.

Έπρεπε ν' αποφύγουμε να περπατάμε πάνω στα φτερά της μηχανής. Ωστόσο, τα 'νιωθα στερεά κάτω απ' τα πόδια μου.

-Αν πέσω, ούρλιαξα, ξέρω καλά ότι δεν ξέρω να πετάω.

Ένιωσα πως όλα τρίζανε.

Μια κραυγή: Φέρτε τα "κοφτήρια"!

Κι αμέσως φαντάστηκα ότι μια ξυραφιά σαν λάσο άρπαξε τα σκέλη μου, το αεροπλάνο εγκατέλειπε τα πόδια μου, κι εγώ κρεμασμένος στο κενό, με τα πόδια στο ταβάνι.

Ποτέ δεν έμαθα αν έγινε στ' αλήθεια.

Diablerie

2008-06-14T21:05:00.000-07:00

Εγώ, και άλλοι σαν κι εμένα, είμαστε το σκοτάδι που είναι απαραίτητο και χωρίς το οποίο η εξέλιξη και η γνώση είναι αδύνατες. Είμαι επίσης του εαυτού μου ο αντίθετος, κι όμως πέρα και από τους δυο. Αυτό δεν είναι ένα αίνιγμα, αλλά μια δήλωση Κυριότητος, και τέτοια που, αλίμονο, τόσο λίγοι έχουν τη δυνατότητα να κατανοήσουν.

Anton Long - Diablerie: Revelations of a Satanist

Krishna προς Arjuna

2008-06-02T19:55:00.000-07:00

Και τώρα θα σου πω, ω Πρώτε ανάμεσα στους Μπάρατα,

σε ποιόν καιρό φεύγουν οι Γιόγκι και δεν ξαναγυρνούν

κι ακόμα σε ποιόν καιρό φεύγουν και ξαναγυρνούν.

Φωτιά, φως, μέρα, το γέμισμα του φεγγαριού,

οι έξι μήνες της βόρειας τροχιάς του ήλιου,

φεύγοντας τότε οι Γνώστες του Μπράμαν στο Μπράμαν πηγαίνουν.

Καπνός, νύχτα, καθώς και το άδειασμα του φεγγαριού

κι οι έξι μήνες της νότιας τροχιάς του ηλίου, τότε ο Γιόγκι,

φτάνοντας στο σεληνιακό φως, ξαναγυρίζει.

Αληθινά, αυτοί οι δύο, ο φωτεινός και ο σκοτεινός,

θεωρούνται οι αιώνιοι δρόμοι του κόσμου. Απ' τον έναν,

όποιος πάει δεν ξαναγυρίζει. Απ΄τον άλλο, γυρίζει ξανά.

Giuseppe Ungaretti

2008-05-22T07:00:00.000-07:00

Παραλλαγές σε Τίποτα

Εκείνο το αμελητέο κομμάτι της άμμου που γλιστρά
Δίχως έναν ήχο και εγκαθίσταται στην κλεψύδρα,
Και οι εφήμερες εντυπώσεις στο σαρκώδες-ροζ,
το φθαρτό σαρκώδες-ροζ, ενός σύννεφου…

Κατόπιν ένα χέρι που αναποδογυρίζει την κλεψύδρα,
Η επιστροφή για επαναρροή, της άμμου,
Η ήρεμη επαργύρωση ενός συννεφου
Στα πρώτα λίγα γκριζομολυβένια δευτερόλεπτα της αυγής…

Το χέρι στη σκιά γύρισε την κλεψύδρα,
Και το αμελητέο κομμάτι της άμμου που γλιστρά
Και είναι σιωπηλό, είναι το μόνο πράγμα που ακούγεται τώρα,
Και, ακουγόμενο, δεν εξαφανίζεται στο σκοτάδι.

Άνθρωποι και Γάτες

2008-05-21T16:55:00.000-07:00

Είχα πιάσει κουβέντα με έναν γάτο πριν λίγο. Είχα χρόνια να κουβεντιάσω με γατί. Αυτόν τον είχα πρωτοπροσέξει πριν μια εβδομάδα όταν γυρνώντας λίγο πριν τα ξημερώματα σπίτι πέτυχα μια ανήλεη μάχη μεταξύ γάτων. Ο ένας ήταν ο λευκός-πορτοκαλί νταής της γειτονιάς και ο άλλος ήταν ο τιγρέ που σήμερα έγινε φίλος μου. Είχα σταθεί για λίγο καθώς με είχε κάνει εντύπωση η αγριότητα της μάχης. Μανιασμένοι και οι δύο, δεν τα παρατούσε κανείς. Με πέρασε από το μυαλό να παρέμβω αλλά είπα δεν είναι δουλειά μου, ας κάνει η φύση τη δουλειά της, έτσι κι αλλιώς δεν είχα φιλικές σχέσεις με κανέναν από τους δύο. Σήμερα λοιπόν ήρθε δειλά δειλά ο τιγρέ κοντά μου να ζητήσει φαγητό. Εκεί που θα έπρεπε να βρίσκεται το αριστερό του μάτι, υπήρχε ένα κενό. Μάλλον είχε χάσει την μάχη. Μετά το φαγητό, ο γάτος διατηρώντας φυσικά μια επιβαλλόμενη απόσταση ασφαλείας έκατσε να τα πούμε λιγάκι. Να πω την αλήθεια δεν με κάνει να νιώθω και τόσο βολικά αυτό το βλέμμα των γατιών όταν σε κοιτάν στα μάτια. Πιάσαμε κουβέντα για τις γάτες της ζωής μου. Θυμήθηκα τον Τόμυ, τον πρώτο γάτο που γνώρισα, 3 χρονών πιτσιρίκι ήμουν και του τράβηξα την ουρά. Δεν του κράτησα κακία που με γρατζούνισε, περισσότερο απόρησα για την αγένεια του αυτή καθώς απλά ήθελα να παίξουμε. Θυμήθηκα τον Αλφ που την έβγαζε στα κεραμμύδια του σπιτιού του παππού μου. Θυμήθηκα το τελευταίο γατάκι που με θρασύτητα είχε μπει στη ζωή μου πριν 5-6 χρόνια και πως έκλαψα όταν το αντίκρισα λιωμένο από τις ρόδες κάποιου αυτοκινήτου. Μιλήσαμε και για την Άντζι, την πανέμορφη Άντζι, την εξυπνότερη ίσως γάτα που γνώρισα ποτέ μου. Μισή Αγκύρας, μισή κεραμμιδόγατα, ήταν ένα πανέμορφο πλάσμα. Δυστυχώς κάποιος την δηλητηρίασε. Έμεινε η κόρη της η Τζένη. Η Τζένη ήταν η γάτα της γειτονιάς, ζούσε συνεχώς έξω όμως επισκεπτόταν αρκετά σπίτια. Κοντά στα 15 χρόνια έφτασε, στα τελευταία της δεν άκουγε καλά και έδειχνε συνεχώς κουρασμένη. Ένα βράδυ πέρασε από το σπίτι, χαϊδεύτηκε από λίγο σε όλους και έφυγε. Η μητέρα μου είπε, "Η Τζένη ήρθε να μας αποχαιρετήσει, θα πάει μάλλον κάπου ήσυχα να πεθάνει." Δεν την ξαναείδαμε από τότε. Μας είχε αφήσει όμως μέσα σε μια ζαρντινιέρα έξω από το σπίτι τα δυό μικρά που είχαν επιζήσει από την τελευταία γέννα που είχε πρόσφατα κάνει. Ένα αρσενικό και ένα θυληκό που μοιάζαν σαν δυο σταγόνες νερό. Γκριζόασπρα και τα δύο. Ο Κρετιέν και η Κριστίν λοιπόν. Γρήγορα τα γατάκια δείχναν πως θα μοιάσουν στην μητέρα τους. Δείχναν απεριόριστη αγάπη και εμπιστοσύνη στους ανθρώπους. Έπαιζαν με τον καθένα και δείχναν να αποζητούν την ανθρώπινη παρέα.
Μεσημέρι γυρνάω από τη δουλειά και μαθαίνω από την αδελφή μου πως πριν από ένα τέταρτο κάτι φριχτό είχε συμβεί. Σχολούσε το Γυμνάσιο και όπως πάντα ο Κρετιέν και η Κριστίν, με χαρά τρέχαν να παίξουν με τα παιδιά. Και ένα γυμνασιόπαιδο πήρε φόρα και κλώτσησε με δύναμη την Κριστίν... Έτσι για την "πλάκα"...για την "μαγκιά"... Η αδελφή μου ήταν μπροστά. Κοκκάλωσε. Το γατάκι από τη δύναμη της κλωτσιάς έφτασε σχεδον στο πρώτο κλαδί του δεντρου έξω από το σπίτι μου, κάπου δυο-τρία μέτρα. Όταν η αδελφή μου κατάλαβε τι είχε γίνει προσπάθησε να κυνηγήσει το παιδί. Της είπα να με τον δείξει αν ξαναπεράσει από εδώ. Για καλή του τύχη δεν ξαναφάνηκε ποτέ. Ο κτηνίατρος μας είπε πως από την κλωτσιά κάποιο οστό της Κριστίν είχε σπάσει και καρφωθεί στον πνεύμονα ο οποίος είχε γεμίσει με υγρό. Η εγχείρηση δεν είχε αποτελέσματα και η Κριστίν πέθανε. Πέθανε γιατί εμπιστευόταν τους ανθρώπους. Αν ήταν λίγο πιο επιφυλακτική όταν έβλεπε ανθρώπους, δεν θα είχε πεθάνει.
Όλα αυτά τα διηγήθηκα στον γάτο σήμερα. Του έδωσα και την συμβουλή μου:
"Χαίρομαι που σε βλέπω να κρατάς μια απόστση ασφαλείας απέναντι μου. Άλλωστε δεν γνωριζόμαστε. Ξέρω ξέρω, σε σκοτίζει η απώλεια του ματιού σου τώρα. Αλλά νέος είσαι, θα δώσεις κι άλλες μάχες, σε κάποιες θα κερδίσεις σε κάποιες θα χάσεις. Τώρα που γίναμε φίλοι, αν σε ξαναπετύχω να χάνεις μάχη μπορεί και να παρέμβω. Αλλά ένα πράγμα έχε στο νου σου. Κράτα απόσταση ασφαλείας από τους ανθρώπους. Να είσαι επιφυλακτικός μαζί τους. Αν θες να επιβιώσεις, ποτέ να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους."

Yukio Mishima

2008-05-20T18:55:00.000-07:00

Ανακάλυψα πως ο δρόμος του Samurai είναι ο θάνατος

Στις 25 Νοεμβρίου του 1970 ο Yukio Mishima, υποψήφιος τρείς φορές για το Νόμπελ λογοτεχνίας, θα προκαλέσει το πεπρωμένο του σαν ένας samurai εκτός χρόνου, πέρα από τον χρόνο. Τέσσερεις ακόμη από την ομάδα Tatenokai που είχε δημιουργήσει θα τον ακολουθήσουν. Αποφασισμένοι να πεθάνουν για να κερδίσουν την τιμή της Ιαπωνίας που είχε χαθεί και σαπίσει κάτω από τα μανιτάρια των πυρηνικών εκρήξεων της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι και κάτω από τη αδιάκοπη δυτικοποίηση και την λατρεία του χρήματος.
Θα πηγαίναν στη στρατιωτική βάση Ichigaya στο Τόκυο όπου θα έπιαναν όμηρο τον στρατηγό Mishita ώστε να μπορέσει ο Mishima να απευθυνθεί στους στρατιώτες της βάσης. Κατόπιν ο Mishima και ο υπαρχηγός του θα αυτοκτονούσαν με τον παραδοσιακό τελετουργικό Ιαπωνέζικο τρόπο – σεπούκου. Στην επίθεση αυτή θα χρησιμοποιούσαν μονάχα εγχειρίδια και ξίφη, σύμφωνα πάντα με την παράδοση των Σαμουράι. Είχαν ήδη συντάξει τα ποιήματα θανάτου τους. Αυτό ήταν το σχέδιο.

"Εάν εκτιμούμε τόσο πολύ την αξιοπρέπεια της ζωής, πώς δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε επίσης την αξιοπρέπεια του θανάτου; Κανένας θάνατος δεν μπορεί να αποκαλεστεί ανώφελος."

Yukio Mishima

義勇仁礼誠誉忠

Έδεσαν και φίμωσαν τον στρατηγό. Διαδραματίστηκαν μάχες σώμα με σώμα καθώς αρκετές φορές προσπάθησαν αξιωματικοί να εισβάλλουν στο γραφείο του στρατηγού. Τελικά απωθήθηκαν από τον Mishima και την ολιγομελή ομάδα του. Χίλιοι στρατιώτες μαζεύτηκαν στον χώρο των παρελάσεων. Δύο από τους άνδρες της ομάδας Tatenokai πέταξαν από το μπαλκόνι φυλλάδια που καλούσαν σε επανάσταση για την αποκατάσταση της Ιαπωνίας. Ο Mishima βγήκε στο μπαλκόνι και κάτω από το εκκωφαντικό θόρυβο των ελικοπτέρων που πετούσαν από πάνω φώναζε:
"Οι Γιαπωνέζοι σήμερα σκέφτονται συνεχώς το χρήμα, μονάχα το χρήμα..."
Οι στρατιώτες από κάτω τον χλεύαζαν.
Ο Mishima συνέχιζε: "Το έθνος δεν έχει πνευματικές βάσεις. Για αυτό δε συμφωνείτε μαζί μου. Θα είστε μονάχα Αμερικανοί μισθοφόροι. Να στε λοιπόν στον μικροσκοπικό σας κόσμο. Δεν κάνετε τίποτα για την Ιαπωνία…Ζήτω ο αυτοκράτορας!"

"Νομίζω πως δεν με προσέχουν καν…" ψιθύρισε.

Ο Mishima μπήκε μέσα και αυτοκτόνησε με τον παραδοσιακό τρόπο των Σαμουράι. Το ίδιο θα κάνει και o Masakatsu Morita που ήταν μαζί του.

Η ανθρώπινη ζωή είναι περιορισμένη. Αλλά εγώ θέλω να ζήσω για πάντα, είχε γράψει σε ένα σημείωμα αυτοκτονίας προς τη γυναίκα του και έχοντας επιλέξει ελεύθερα τον δικό του αξιοπρεπή θάνατο.

Το Ποίημα Θανάτου (jisei) του Mishima ήταν:

Μια μικρή νύχτα, θύελλα ξεσπά
Λέγοντας "η πτώση είναι η πεμπτουσία του άνθους"
Προτρέποντας αυτούς που διστάζουν

Ποιήματα Θανάτου

2008-05-20T16:01:00.000-07:00

Στην Ιαπωνία υπήρχε η παράδοση, αρκετοί όταν τελείωναν τη ζωή τους να συνθέτουν ένα ποίημα θανάτου. Πολλά τέτοια Γιαπωνέζικα ποιήματα θανάτου (jisei) συλλέχθηκαν από τον Yoel Hoffman στο βιβλίο Japanese Death Poems. Από αυτά μεταφράζω το επιθανάτιο ποίημα του Gesshu Soko που πέθανε το 1696.

Εισπνέω, εκπνέω

Εμπρός, πίσω

Ζώντας, πεθαίνοντας:

Βέλη, αφήνονται να εκτοξευθούν το ένα στο άλλο

Συναντιούνται στην μέση του δρόμου και κόβουν

Το κενό στην άσκοπη πτήση –
-
Άρα επιστρέφω στην πηγή.

Knut Hamsun

2008-05-17T12:57:00.000-07:00

Αυτή η πόλη είναι μικρή κι εγώ είμαι αρκετά ασυνήθιστος άνθρωπος. Δεν έχετε ιδέα για τον πόνο μου και για το γεγονός ότι σας σκέφτομαι μέρα-νύχτα Μιλάω με τους ανθρώπους, γελάω, οργανώνω ακόμα και βεγγέρες –απόψε είχα μερικούς κυρίους ως τις τέσσερεις το πρωί και στο τέλος σπάσαμε όλα τα ποτήρια- αλλά ακόμα κι όταν πίνω και τραγουδάω δε σκέφτομαι παρά μόνο εσάς, και τίποτα δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Όλα μου είναι αδιάφορα από δω και πέρα και δεν ξέρω τι θ’ απογίνω. Κάντε υπομονή ακόμα δυο λεπτά. Πρέπει να σας πω κάτι. Αλλά μη φοβάστε, δε θα σας τρομάξω ούτε θα σας κάνω να ταραχτείτε. Πρέπει απλώς να σας μιλήσω, γιατί…
-Δε θα λογικευτείτε λοιπόν ποτέ; του είπε ξαφνικά, Μου το είχατε υποσχεθεί.
-Ναι, το ξέρω. Ή, μάλλον, δεν ξέρω πια. Μα δεν μπορώ να είμαι λογικός. Είμαι πρόθυμος να προσπαθήσω, πέστε μου τι πρέπει να κάνω. Ξέρετε πως μια μέρα κόντεψα να μπω με το έτσι θέλω στο σπίτι σας για να σας δω; Προσπάθησα επίσης ν’ αγωνιστώ, να ελαχιστοποιήσω τη δύναμη που έχετε απάνω μου, φτάνοντας στο σημείο να σας κακολογήσω. Δεν το ‘κανα από εκδίκηση, μα δεν άντεχα πια, πιστέψτε με. Το ‘κανα για να συνέλθω λιγάκι, για να μάθω να είμαι σκληρός. Δεν ξέρω αν αυτό ωφέλησε. Θέλησα μάλιστα να φύγω κι άρχισα να ετοιμάζω τις βαλίτσες μου. Όμως δεν μπόρεσα κι έμεινα. Πώς θα ήταν δυνατόν να φύγω; Θα πήγαινα να σας βρω αν δε μένατε πια εδώ. Κι αν δε σας έβρισκα, θα σας έψαχνα με την ελπίδα να σας ξαναδώ μια μέρα. Κι αν έβλεπα πως αυτό δεν ωφελούσε σε τίποτα, πως η ελπίδα μου μειωνόταν από μέρα σε μέρα, θα ‘μουν ευτυχισμένος να συναντήσω ένα πρόσωπο που θα σας είχε πλησιάσει, μια φίλη που θα της είχατε σφίξει το χέρι κι θα της είχατε χαμογελάσει. Να τι θα είχα κάνει. Αλλά μπορώ να φύγω από δω; Eίναι καλοκαίρι, το δάσος είναι η εκκλησία μου και τα πουλιά με αναγνωρίζουν και με κοιτάζουν κάθε πρωί όταν φτάνω. Δε θα ξεχάσω επίσης πως ήταν στολισμένη η πόλη με όλες τις σημαίες της για σας, το βράδυ που πρωτοέφτασα.. Αυτό μου είχε κάνει βαθύτατη εντύπωση. Ήμουν γοητευμένος και γεμάτος συμπάθεια. Πριν κατέβω απ’ το πλοίο τις κοίταζα πολλή ώρα. Τι βραδιά! Κι από τότε γνώρισα κι άλλες καλές στιγμές. Κάθε μέρα ξαναπαίρνω τον ίδιο δρόμο μ’ εσάς και, τις μέρες που είμαι τυχερός, μου συμβαίνει να βλέπω τα ίχνη των βημάτων σας, όπως σήμερα. Τότε κρύβομαι πίσω από μια πέτρα και σας περιμένω. Από τότε που συναντηθήκαμε για τελευταία φορά, μπόρεσα έτσι να σας δω δυο φορές. Τη μια φορά, σας περίμενα έξι ώρες… Έξι ώρες έμεινα ξαπλωμένος πίσω από την πέτρα χωρίς να τολμώ να κουνήσω, για να μην τύχει και με δείτε… Ο Θεός ξέρει που είχατε πάει τόση ώρα…
-Ήμουν στους Άντρεσεν…
-Ναι, ίσως. Σας είδα την ώρα που γυρίζατε. Δεν ήσαστε μόνη, αλλά σας είδα καθαρά και σας χαιρέτησα πίσω απ’ την πέτρα μου. Ο Θεός ξέρει τι πέρασε απ’ το μυαλό σας εκείνη την ώρα, αλλά γυρίσατε μια στιγμή προς το μέρος μου…
-Ακούστε… τρέμετε σαν να σας ανήγγειλα τη θανατική σας καταδίκη…
-Αυτό είναι. Το κατάλαβα απ’ τα παγερά σας μάτια…

Μετατρέπουμε σε διάσημους άνδρες τους πιο ευκαιριακούς επαγγελματίες, αυτούς που έτυχε να βελτιώσουν τον ηλεκτρικό συσσωρευτή ή εκείνους που, επίσης κατά τύχη, είχαν αρκετούς μυς για να κάνουν το γύρο της Σουηδίας με ποδήλατο. Κι αφήνουμε του διάσημους άνδρες να γράφουν βιβλία που ανάγουν σε υπέρτατη αξία τη λατρεία των διάσημων ανδρών! Α, είναι αλήθεια διασκεδαστικό, αξίζει τον κόπο να το ‘χει ζήσει κανείς! Τελικά κάθε κοινότητα διεκδικεί το διάσημο άνδρα της, ένα νομικό, έναν ερασιτέχνη μυθιστοριογράφο, έναν εξερευνητή των Πόλων ανεκτίμητης αξίας. Και η Γη εξακολουθεί να είναι τόσο απόλυτα ασήμαντη και επίπεδη… Ντάγκνυ, τώρα είναι η δική μου σειρά. Αποσύρομαι, γελάω με τα καμώματα σου, σε ειρωνεύομαι. Τι δουλειά έχεις εσύ μαζί μου; Δεν πρόκειται ποτέ να γίνω διάσημος ανήρ, και θα σου πω γιατί. Ας φανταστούμε πως υπάρχει μια τρομαχτική ποσότητα διασήμων ανδρών, μια λεγεώνα από ιδιοφυίες διαφορετικής σημασίας – γιατί να μην το φανταστούμε; Ε, λοιπόν ; Μήπως θα ‘πρεπε να μ’ εντυπωσιάσει η ποσότητα ; Αντίθετα, όσο κάτι υπάρχει σε μεγάλη ποσότητα, τόσο λιγότερη είναι η αξία του. Ή μήπως θα ‘πρεπε να κάνω ότι κάνουν όλοι; Ο κόσμος είναι πάντα ο ίδιος με τον εαυτό του, δέχεται εκείνα που είχαν δεχτεί οι προγενέστεροι, θαυμάζει, πέφτει γονατιστός ή τρέχει πίσω απ’ τους διάσημους άνδρες φωνάζοντας: Μπράβο! Θα ‘πρεπε λοιπόν να κάνω κι εγώ το ίδιο;

Κωμωδία, κωμωδία!

Θα πέθαινε, άραγε, πραγματικά; Θα πέθαινε τούτη τη νύχτα; Όχι, όχι! Όχι τούτη τη νύχτα ε; Τι παράξενη εντύπωση του έκανε αυτή η σκέψη!
Ναι, θα πέθαινε, ένιωθε πολύ καθαρά πως το δηλητήριο άρχιζε να ενεργεί μέσα στα εντόσθια του. Γιατί τώρα, γιατί τώρα αμέσως; Θεέ μου, δεν έπρεπε να γίνει έτσι. Το κεφάλι του είχε κιόλας αρχίσει να γυρίζει, άκουγε ένα βουητό μες στα κλαδιά, παρόλο που φυσούσε αέρας! Γιατί, άραγε, υπήρχαν και κόκκινα σύννεφα πάνω απ’ τα δέντρα;… Όχι, όχι αμέσως, όχι αμέσως! Μ’ ακούς; Τι μπορώ να κάνω; Δε θέλω να πεθάνω! Κύριε των δυνάμεων, τι πρέπει να κάνω; Ένας καινούργιος χείμαρρος από σκέψεις ξεχύθηκε μέσα του, με εξαιρετικά μεγάλη ορμή. Δεν ήταν έτοιμος, του έμεναν χίλια πράγματα να κάνει πριν ξεψυχήσει και το μυαλό του άναψε καθώς σκέφτηκε όλα όσα θα ‘πρεπε να είχε τακτοποιήσει. Δεν είχε πληρώσει τον λογαριασμό του ξενοδοχείου του, το ‘χε ξεχάσει, Θεέ μου, τι λάθος! Ήθελε να το διορθώσει. Έπρεπε να του χαρίσουν τη ζωή εκείνη τη νύχτα, ας του ‘διναν μια ώρα, λίγο περισσότερο από μια ώρα. Είχε επίσης ξεχάσει να γράψει ένα γράμμα, δύο μάλλον, για έναν άνθρωπο στη Φινλανδία, το θέμα αφορούσε όλη την περιουσία της αδελφής του!... Το μυαλό του είχε τέτοια διαύγεια μέσα στην απελπισία του, εργαζόταν τόσο εντατικά, ώστε θυμήθηκε ακόμα και τις συνδρομές για τα περιοδικά που διάβαζε. Είχε λησμονήσει να ειδοποιήσει και θα ‘φτανα αδιάκοπα, δε θα ‘παυαν ποτέ να φτάνουν και τελικά θα γέμιζαν το δώματιό του ως το ταβάνι. Τι μπορούσε να κάνει, τώρα που ήταν σχεδόν νεκρός;Ξερίζωσε κάτι χόρτα με τα δυο του χέρια, έπεσε μπρούμυτα και προσπάθησε να κάνει εμετό χώνοντας ένα δάχτυλο στο λαιμό του: μάταια! Όχι, δεν ήθελε να πεθάνει, όχι απόψε, ούτε αύριο, δεν ήθελε να πεθάνει ποτέ, ήθελε να ζήσει, ναι, να δει τον ήλιο μια ολόκληρη αιωνιότητα. Κι αυτή τη σταγόνα το δηλητήριο δεν ήθελε να την κρατήσει μέσα του, ήθελε να βγει πριν τον σκοτώσει, να βγει έξω, που να πάρει ο διάβολος!

Georg Trakl

2008-05-14T05:45:00.000-07:00

Μονάχα αυτός που περιφρονεί την τύχη αποκτά την επίγνωση

Θρήνος (Klage)

Ανόνειρος ύπνος —οι σκοτεινιασμένοι Αετοί
ολόνυχτα χιμάν πα' στο κεφάλι μου,
το χρυσαφένιο είδωλο τ' ανθρώπου πνιγμένο
σ' άχρονες παλίρροιες. Στα κοφτερά βράχια
το μαβί του κουφάρι. Σκοτεινές
ηχές ηχούν γυρ' απ' τις θάλασσες.

Τρικυμιασμένη αδερφή της θλίψης, δες
το έρημο βαρκάκι μας βυθίζεται
κάτω απ' τ' αστέρια:
στης νύχτας το σιωπηλό το πρόσωπο.

Invictus

2008-05-13T07:23:00.000-07:00

Out of the night that covers me,
Black as the Pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds, and shall find, me unafraid.

It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

Georges Simenon

2008-05-12T18:43:00.000-07:00

Ας υποθέσουμε ότι σας λένε πως από δω και πέρα δεν θα τρώτε παρά σαλάμι και ξερό ψωμί. Δεν θα προσπαθούσατε να πείσετε τον εαυτό σας ότι το σαλάμι και το ξερό ψωμί είναι υπέροχα;

…Πρέπει να καταλάβετε μόνο ότι για πρώτη φορά στη ζωή μου αναρωτήθηκα κοιτάζοντας με στον καθρέφτη:
- Ποιος λόγος υπάρχει για να συνεχίσεις να ζεις έτσι; Ναι, ποιός; Και ίσως κι εσείςνα κάνετε την ίδια ερώτηση στον εαυτό σας, ίσως και πολλοί άλλοι από τους αναγνώστες σας. Ποιος λόγος ; Κανείς! Να, λοιπόν, τι ανακάλυψα σκεπτόμενος απλά και ψύχραιμα, για πράγματα που τα βλέπουμε πάντα με μισό μάτι.
Ουσιαστικά, παρέμενα πληρεξούσιος της εταιρίας από συνήθεια, σύζυγος της γυναίκας μου και πατέρας των παιδιών μου από συνήθεια, γιατί κάποιος, δεν ξέρω ποιος, αποφάσισε ότι έτσι ήταν και όχι αλλιώς.
Και αν εγώ ήθελα τα πράγματα να είναι αλλιώς;
Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απλά γίνονται όλα, όταν παίρνει κανείς αυτήν την απόφαση, Δεν χρειάζεται να ασχολείται με το τι σκέφτεται ο Τάδε ή ο Δείνα, τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται, τι είναι πρέπον ή όχι, σωστό ή λάθος.
Έτσι, στο σπίτι, όταν τύχαινε να φύγω ακόμη και για τη γειτονική πόλη, έπρεπε να ετοιμάσω αποσκευές, να τηλεφωνήσω για να κρατήσω δωμάτιο στο ξενοδοχείο.
Εγώ, τώρα, πήγα με την ησυχία μου στο σταθμό και πήρα ένα εισιτήριο για το Άμστερνταμ, ένα εισιτήριο χωρίς επιστροφή!
… Επί σαράντα χρόνια βαριόμουν. Επί σαράντα χρόνια αντίκριζα τη ζωή με τον τρόπο που κοιτάζει ένας φτωχός, με τη μούρη κολλημένη στο τζάμι ενός ζαχαροπλαστείου, τους άλλους να τρώνε γλυκά.
Τώρα ξέρω ότι τα γλυκά ανήκουν σ’ αυτούς που μπαίνουν στον κόπο να τα πάρουν…

ΚΕΕΣ ΠΟΠΙΝΓΚΑ

…Έκανε τις ασκήσεις του και τον περίπατο του στο υπόστεγο. Ο γιατρός, του οποίου το όνομα δεν ήξερε, ενδιαφερόταν για εκείνον.
-Υπάρχει κάτι που θα σας ευχαριστούσε; τον ρώτησε μια μέρα.
Και όπως ήταν ακόμη πολύ νωρίς, ο Πόπινγκα απάντησε:
-Ένα τετράδιο και ένα μολύβι.
Ναι, ήταν πολύ νωρίς, και απόδειξη ότι στην αρχή του τετραδίου έγραψε, ηθελημένα, με μεγαλόπρεπα γράμματα:

Η αλήθεια για την περίπτωση του Κέες Πόπινγκα

Είχε πάρα πολλές ιδέες πάνω σ’ αυτό το θέμα. Υποσχέθηκε στον εαυτό του ότι θα γέμιζε όλο το τετράδιο και θα ζητούσε κι άλλα, για να αφήσει πίσω του μια μελέτη πλήρη και αληθή για την περίπτωσή του.
Είχε καιρό να σκεφτεί. Την πρώτη ημέρα έκανε μόνο κάτι αραβουργήματα κάτω από τον τίτλο για να τον διακοσμήσει όπως τους τίτλος την εποχή του ρομαντισμού. Μετά έβαλε το τετράδιο κάτω από το στρώμα του και την επόμενη, αφού το κοίταξε για πολλή ώρα, το ξανάβαλε στη θέση του ...

...ο γιατρός είχε την ιδέα να του ζητήσει το τετράδιο που του είχε δώσει για να γράψει τα απομνημονεύματά του και όπου μπορούσε κανείς να διαβάσει ακόμη μόνο μία φράση:

Η αλήθεια για την περίπτωση του Κέες Πόπινγκα

Ο γιατρός σήκωσε έκπληκτος τα μάτια του, με ύφος που αναρωτιόταν γιατί ο ασθενής του δεν είχε γράψει περισσότερα. Και ο Πόπινγκα, μ’ ένα βεβιασμένο χαμόγελο, αισθάνθηκε υποχρεωμένος να μουρμουρίσει:

-Δεν υπάρχει αλήθεια, έτσι δεν είναι;

Αριστοτέλης Καλέντζης

2008-05-12T18:03:00.000-07:00

ΕΡΑΛΔΙΚΟ

Η πολυεδρικότητα της αριστοκρατικής αναγκαιότητας
είναι κι αυτή που επαργυρώνει την αίγλη των οικοσήμων

ΩΧΑΔΕΡΦΙΣΜΟΣ

Μέλη ελάσσονα της επαιτείας του ησυχασμού
αστοί του νεωτερισμού,
αστοί της ιστορικής καταισχύνης,
αστοί στη διαδρομή της οκνηρίας,
γαλήνιοι και τραυματισμένοι απ΄το κοινωνικό κανονισμό,
δεν θέλω να παρενοχλήσω το μεσημβρινό σας ύπνο,
αλλά, μα την αλήθεια!
θάθελα, μόνο, να προσημειώσω ότι η ανάψυξη της φυλής των ανθρώπων
διαβαίνει μέσ' απ' το νυχτερινό, δικό σας, ύπνο!
Κι' ακόμα,
το δικό μας ένταλμα σύλληψης γίνεται
ο αντιστάτης του χαλινού, ή κάλλιο, ο εξορκισμός
της δικής σας, παγκόσμιας, ηττοπάθειας

Gottfried Benn

2008-05-11T18:43:00.000-07:00

Κύκλος

Ο μοναδικός τραπεζίτης μιας πόρνης

που είχε πεθάνει λησμονημένη

είχε ένα χρυσό σφράγισμα.

Σαν από σιωπηλή συμφωνία

τα υπόλοιπα είχαν πέσει.

Αλλά αυτόν τον έβγαλε ο υπάλληλος του νεκροτομείου

και τον έβαλε ενέχυρο για να πάει σε χορό.

Γιατί, είπε,

μόνο χους εις χουν απελεύσητω.

Ezra Pound - Κ Α Ν Τ Ο Χ I V

2008-05-02T14:40:00.000-07:00

Κ Α Ν Τ Ο Χ I V

Io venni in luogo d' ogni luce muto;

Βρώμα από βρεγμένο κάρβουνο, οι πολιτικάντηδες

.............ε και .....ν, με τους καρπούς των χεριών τους δεμένους

στα σφυρά,

Nα στέκονται γυμνόκωλοι,

μούρες πασαλειμμένες στα πισινά τους,

διάπλατο μάτι σε πλακωτά κωλομέρια,

Nα κρέμονται τρίχες αντί για γένια,

Nα μιλάνε στις συγκεντρώσεις με τις κωλοτρυπίδες τους,

N' απευθύνονται στα πλήθη του βορβόρου,σαλαμάνδρες, νεροσάλιαγκες, νεροσκούληκα,

Kι ανάμεσά τους ο ......ρ,

μια πεντακάθαρη πετσέτα φαγητού

Xωμένη κάτω από το πέος του,

και ο ............μ

Που σιχαινόταν τη δημοτική γλώσσα,

Κολλαριστοί, αλλά βρώμικοι, γιακάδες

που του περιορίζουν τα πόδια,

Και το σπυριασμένο δέρμα όλο τρίχες

πιέζει τις άκρες του γιακά,

Κερδοσκόποι που πίνουν αίμα γλυκασμένο με σκατό,

Και πίσω τους ο .......φ και οι οικονομολόγοι

με συρματόσκοινα να τους χτυπούν.

Και οι προδότες της γλώσσας

ο ........ν και η συμμορία του τύπου

Και κείνοι πού 'λεγαν ψέματα επ' αμοιβή,

οι διεστραμμένοι, οι διαστροφείς της γλώσσας,

οι διεστραμμένοι, που βάζουν την ασέλγεια του χρήματος

Πάνω απ' τις απολαύσεις των αισθήσεων,

στριγκλίζουν, σαν κακαρίσματα τυπογραφείου,

πάταγος πιεστηρίου,

φύσημα σκόνης και χαρτιών που πετούν,

ιδρώτας, βρώμα και δυσωδία από σάπια πορτοκάλια,

κοπριά, τελικός βόθρος του σύμπαντος,

mysterium, θειάφι,

κι ο μικρόψυχος, να 'χει λυσσάξει,

να βουτάει διαμάντια στη λάσπη,

και να ουρλιάζει που τα βρίσκει πεντακάθαρα,

μανάδες σαδίστριες που σπρώχνουν τις κόρες τους να πλαγιάσουν με χούφταλα,

γουρούνες που τρώνε τα νιογέννητά τους,

κι εδώ η επιγραφή ΕΙΚΩΝ ΓΗΣ,

κι εδώ: ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ,

αναλιγώνονται σαν πρόστυχο κερί,

λειωμένα κεριά, οι γλουτοί να βουλιάζουν όλο και πιο χαμηλά,

πρόσωπα που βουτάνε κάτω από χοιρομέρια,

Και μες στη λάσπη αποκάτω τους,

γυρισμένοι ανάποδα, πατούσα με πατούσα,

παλάμη με παλάμη, οι πράχτορες προβοκάτορες

Οι δολοφόνοι του Πίαρς και του Μακντόουναφ,

ο Λοχαγός Χ. ο αρχιβασανιστής,

Το πετρωμένο σκατό που ήταν ο Βέρρης,

οι μισαλλόδοξοι, ο Καλβίνος και ο Άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς!

Κατσαρίδες, που χώνονται μες στο σκατό,

Μαραγκιασμένο το χώμα, η λάσπη κομμάτια-κομμάτια,

χαμένα περιγράμματα, διαβρώσεις.

Πάνω απ' τη σαπίλα της κόλασης

η μεγάλη κωλοτρυπίδα,

πνιγμένη στις αιμορροΐδες,

κρεμαστοί σταλακτίτες,

λιγδεροί σαν τον ουρανό πάνω απ' το Ουέστμινστερ,

οι αφανείς, πολλοί Άγγλοι,

ο τόπος χωρίς ενδιαφέρον,τελευταίος βούρκος, ύστατο ξεχαρβάλωμα,

οι αντισταυροφόροι, να πορδίζουν μες στο μετάξι,

να ανεμίζουν τα Χριστιανικά σύμβολα,

........να μαλακίζουν μια τσίγκινη σφυρίχτρα της δεκάρας,

Μύγες που μεταφέρουν ειδήσεις, άρπυιες να τσιρλίζουν στον αέρα,

Ο βούρκος με τους πρόστυχους ψεύτες,

βόρβορος ηλιθιοτήτων,

μοχθηρές ηλιθιότητες, και ηλιθιότητες,

το χώμα ζωντανό πύο, γεμάτο από βρωμερά ζωύφια,

ψόφια σκουλήκια που γεννούν ζωντανά σκουλήκια,

φτωχονοικοκυραίοι,

τοκογλύφοι που ζουλάνε μουνόψειρες,νταβατζήδες της εξουσίας,

pets-de-loup, καθισμένοι πάνω σε στοίβες πέτρινα βιβλία,

σκεπάζουν με φιλολογία τα κείμενα,

και τα κρύβουν κάτω απ' το σώμα τους,

ο αέρας χωρίς το καταφύγιο της σιωπής,

κοπάδι ψείρες που βγάζουν δόντια,

και πάνω απ' όλα αυτά ο στόμφος των ρητόρων,

το κωλορέψιμο των φαρισαίων.

Και invidia,

η corruptio, βρώμα, φαρμακερό μανιτάρι,

ρευστά ζώα, λειωμένες οστεώσεις,

αργή αποσύνθεση, βρωμερό κάψιμο,

γόπες από πούρα μασημένες, χωρίς αξιοπρέπεια, χωρίς τραγωδία,

ο .....m Episcopus, ανεμίζει ένα προφυλακτικό γεμάτο κατσαρίδες,

οι μονοπωλιστές, αυτοί που εμποδίζουν τη γνώση,

αυτοί που εμποδίζουν την κατανομή.

Paul Joseph Göbbels

2008-05-02T04:36:00.000-07:00

Από τον πρόλογο της νουβέλλας του Michael που έγραψε το 1923 και πρωτοεξέδωσε το 1929

1918

Στάθηκες, με τον πυροβολημένο, τσακισμένο βραχίονα σου, το γκρίζο κράνος στο μπανταρισμένο κεφάλι σου, το στήθος σου καλυμένο με σιδηρους σταυρούς , στάθηκες μπροστά από τα ήρεμα γραφεία, δίνοντας την προφορική εξέταση για το βαθμό γυμνασίου σου. Επειδή δεν ήξερες λίγους αριθμούς, αποφασίσαν ότι δεν έπρεπε να περάσεις.

Η απάντησή μας ήταν: Επανάσταση!

1920

Oι δυο μας είμασταν έτοιμοι να παραδοθούμε στην διανοητική μας κατάρευση. Αλλά σταθήκαμε όρθιοι, ο ένας με την βοήθεια του άλλου και μονάχα ελάχιστα σκοντάψαμε.

Η απάντηση μου ήταν: Περιφρόνηση!

1923

Προκάλεσες το πεπρωμένο σου σε μονομαχία. Όλα ή Τίποτα! Αλλά ήταν ακόμα πάρα πολύ νωρίς. Αυτός ήταν ο λόγος για τον οποίο έπεσες θύμα.

Η απάντηση σου ήταν: Θάνατος!

1927

Στάθηκα στον τάφο σου. Ένα ήρεμο πράσινο ανάχωμα ξαπλωμένο κάτω απο μια ζεστή λιακάδα. Και κήρυτε το εφήμερο.

Η απάντηση μου ήταν: Ανάσταση

Ezra Pound - Kanto XLV

2008-05-02T03:53:00.000-07:00

KANTO XLV

Με την Usura

Με την τοκογλυφία κανένας άνθρωπος δεν έχει σπίτι από καλή πέτρα

τ' αγκωνάρια πελεκημένα κι' αρμοσμένα καλά

ώστε το σχέδιο να καλύψει το πρόσωπο τους,

με την τοκογλυφία

κανείς δεν έχει ζωγραφιστό παράδεισο στον τοίχο της εκκλησιάς του

harpes et luthes

ή εκεί που η παρθένα δέχεται το μήνυμα

και το φωτοστέφανο προβάλλει απ' τη χάραξη,

με την τοκογλυφία

κανείς δε βλέπει τον Γκοτζάγκα τους κληρονόμους του και τις παλλακίδες του,

κανένας πίνακας δε γίνεται για ν' αντέξει ούτε για να ζήσεις μαζί του,

αλλά γίνεται για να πουληθεί και μάλιστα γρήγορα

με την τοκογλυφία, αμαρτία ενάντια στη φύση,

είναι το ψωμί σου πάντα από μπαγιάτικα ψίχουλα

είναι το ψωμί σου στεγνό σα χαρτί,

χωρίς βουνήσιο στάρι, χωρίς γερό αλεύρι

με την τοκογλυφία η γραμμή γίνεται χοντρή

με την τοκογλυφία δεν είναι ξεκάθαρη η χάραξη

κι' ο άνθρωπος δε βρίσκει τόπο να στεριώσει.

Ο λατόμος δε μπορεί να πλησιάσει την πέτρα του

ο υφαντής δε μπορεί να πλησιάσει τον αργαλειό του

ΜΕ ΤΗΝ USURA

το μαλλί δε φτάνει ως την αγορά

τα πρόβατα δεν αφήνουν κέρδος με την τοκογλυφία

Η τοκογλυφία είναι πανούκλα, η τοκογλυφία

στομώνει τη βελόνα στο χέρι του κοριτσιού

κι' αρπάζει απ' την κλώστρια την αξιωσύνη. Ο Πιέτρο Λομπάρντο

δεν ήρθε από την τοκογλυφία,

ο Ντούτσιο δεν ήρθε απ' την τοκογλυφία

ούτε ο Πιέρο ντέλλα Φραντζέσκα, ούτε ο Τζουάν Μπελίν' απ' την τοκογλυφία

ούτε με την τοκογλυφία ζωγραφίστηκε η "La Calunnia".

Δεν ήρθε απ' την τοκογλυφία ο Αντζέλικο, ούτε ο Αμπρόγκιο Πραίντις,

Ούτε καμμιά εκκλησιά με πελεκητή πέτρα και την επιγραφή: Adamo me fecit.

Ούτε απ' την τοκογλυφία ο Άγιος Τρόφιμος,

Ούτε απ' την τοκογλυφία ο Άγιος Ιλαρίων,

Η τοκογλυφία σκούριασε τη σμίλη,

Σκούριασε την τέχνη και τον τεχνίτη,

Ροκάνισε το νήμα στον αργαλειό,

Και δεν μαθαίνουν πια να υφαίνουν σχέδια με χρυσή κλωστή,

Το γαλάζιο μαραγκιάζει απ' την τοκογλυφία, η πορφύρα μένει ακέντητη,

Το σμαράγδι δε βρίσκει πια κανέναν Μέμλινγκ,

Η τοκογλυφία σκοτώνει το παιδί στη μήτρα,

Σταματά τα ερωτόλογα του παλικαριού,

Παραλύει το νυφικό κρεββάτι, χώνεται

ανάμεσα στη μικρή νύφη και τον γαμπρό

CONTRA NATURAM

Έφεραν πόρνες για την Ελευσίνα,

Πτώματα πιάνουν τις θέσεις στο συμπόσιο

με το πρόσταγμα της τοκογλυφίας.

James Joyce

2008-05-02T03:17:00.001-07:00

Dear Heart, Why Will You Use Me So?

Αγαπητή καρδιά, γιατί θα με χρησιμοποιήσετε έτσι;

Αγαπητά μάτια που ευγενικά με επιπλήτετε,

Ακόμη είστε όμορφα... αλλά Ω,

Πως είναι η ομορφιά σας ενδεδυμένη!

Μέσω της καθαρής αντανάκλασης των ματιών σας,

μέσω του απαλού στεναγμού του φιλιού στο φιλί

Έρημοι άνεμοι κραυγάζοντας επιτίθονται

Το σκιερό κήπο όπου βρίσκεται η αγάπη

Και σύντομα η αγάπη θα είναι διαλυμένη

Όταν επάνω μας οι άγριοι άνεμοι φυσήξουν...

Αλλά εσείς, αγαπητή αγάπη, τόσο αγαπητή σε εμένα

Αλίμονο! γιατί θα με χρησιμοποιήσετε έτσι;

Δύο μουσικά βιντεάκια

2008-05-01T18:39:00.000-07:00

...που έφτιαξα

Dark Day - Hands In The Dark

Black Fantasies - Evil Places

Μαρίνος

2008-05-01T16:27:00.000-07:00

Πέρασαν κιόλας 3 χρόνια ρε Μαρίνο, μνημόσυνο τριετίας, η μαρμάρινη πλάκα γράφει ακόμη ετών 34, ξες ρε φίλε πόσες φορές ξεχάστηκα, πόσες φορές έλεγα δεν μπορεί να 'ναι αλήθεια, να αύριο μεθαύριο θα τα ξαναπούμε κι όμως ρε γαμώτο τελικά αλήθεια ήταν, τι στα λέω αυτά τώρα αφού τα ξες, άλλωστε χτες που πήγαμε με τον Αντώνη σε μπαρ σε κεράσαμε ένα Southern Comfort και ένα Amaretto, δε σε ξεχνάμε, που και που παραγγέλνουμε και για σένα κανά ποτό ή καμμιά μπύρα σα να μην έφυγες ποτέ, άσε που τον πρώτο χρόνο έλεγα δεν μπορεί φάρσα θα κάνεις και όταν σε κουβαλούσαμε σα να με φάνηκε πως χαμογελούσες κι έλεγα να τώρα θα σηκωθεί θα μας πει πως έκανε πλάκα, αλλά δεν σηκώθηκες, εμ ήταν και μέρα αυτή που έφυγες ρε; τη στιγμή ακριβώς που φεύγει ο Απρίλης και έρχεται ο Μάης, στη Βαλπουργία νύχτα επάνω και μάλιστα σε μια χρονιά που συνέπεσε αυτή με την Κυριακή της Αναστάσεως, ξες δεν είναι συχνό φαινόμενο να συμπέσουν αυτές οι ημέρες, πω πω το θυμάμαι σαν χθές να με παίρνει η μητέρα μου τηλέφωνο το πρωί της Κυριακής της Αναστάσεως, το πρωί της Πρωτομαγιάς και να με λέει ο Μαρίνος πέθανε! ο Μαρίνος πέθανε... πώς; πότε; όχι, όχι δε γίνεται, ψέμματα, δεν μπορεί, δεν είναι αστεία αυτά, έτρεξα στο νοσοκομείο στον Πολύγυρο, η γυναίκα σου συντρίμια, οι γονείς σου συντρίμια, τα αδέλφια σου συντρίμια, τα ανήψια σου συντρίμια, εγώ συντρίμια, ξέρω ξέρω τώρα μπορεί και να γελάς μαζί μου, τι μπορεί σίγουρα θα γελάς, κάθομαι και γράφω μαλακίες στο ίντερνετ, πάντα θα σε θυμάμαι να γελάς, να γελάς ρε δεν μασήξαμε ποτέ εμείς, έτσι δεν είναι Μαρίνο; Είτε σαν πανκς είτε σαν σκινς δεν μασήξαμε ποτέ, έτσι δεν είναι; θυμάσαι ρε την τελευταία φορά που βγήκαμε; και η κηδεία γέμισε με κόσμο ρε συ, κοντά 500 ατόμα, και το επόμενο ματς του ΠΑΟΚ ήταν με τον Παναθηναϊκό στην Τούμπα και στην 4 κρεμάσανε πανό με το όνομα σου, δεν ξέρω ποιοί, και άναμνήσεις με έρχνται ξανά χιλιάδες τώρα Μαρίνο και μάλλον γράφω ασυναρτησίες και δεν είναι τόσο ότι έφυγες αλλά το ότι νομίζω πως έφυγες νωρίς, ρε συυυυυ με ξέχασες, δεν θυμάσαι τι με είχες πει σε κάποια φάση; τα παιδιά σου θα παίζανε με τα παιδιά μου, τι έφυγες ρε; δεν προλάβαμε τέτοιες εικόνες, και νιώθω ορισμένες στιγμές σα να χω μείνει ο μόνος τρελός σε αυτήν την πόλη, δεν είναι και τόσο καλά έτσι, και συνεχίζω να γράφω μαλακίες στο ίντερνετ, δεν θα διορθώσω ούτε ένα κόμα, ούτε ένα σαρδάμ, ούτε ένα ορθογραφικό, ούτε τίποτα, αυτόματα όπως με έρχονται και τα πληκτρολογω αυτή τη στιγμή με μάλλον δεκάδες λάθη, ααααα ξέχασα να σε πω, κάναμε και συναυλίες προς τιμή σου, που να το φανταζόσουνα αυτό ε, σίγουρα θα γελάς τώρα, σε είπα και πριν έτσι σε θυμάμαι, να γελάς , να είσαι χαρούμενος, σε κάποια φάση θα τα ξαναπούμε κιόλας, αλλά τι χαζά λέω, έτσι κι αλλιώς τα λέμε απλά εγώ δε σε ακούω, με τα συντρίμμια αυτά στύλωσα τα ερείπια μου που είχε γράψει κι ο Έλιοτ, φαντάσου ρε Μαρίνο έναν χειμώνα, έναν δυνατό άνεμο να τα σαρώνει όλα, να τα τσακίζει να τα κάνει κομμάτια, καταστροφή, μετά σιωπή και μετά ανάσταση, συνέχεια και το ταξίδι δεν έχει τελειώσει, δεν τελειώνει ποτέ, ζούμε για πάντα, τελεία.

Hanns Heinz Ewers

2008-04-23T08:53:00.000-07:00

Έτσι, αναπτυσσόταν μέσα μου, αργά-αργά, όπως κάθε αποκάλυψη, η πεποίθηση πως ήμουν δένδρο. Με τόση αρμονία που δεν μπορούσα να διακρίνω τα στάδια. Τις λεπτομέρειες που σας ανέφερα, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, τις επέλεξα ανάμεσα σε χίλιες. Το θαύμα άρχισε όταν είδα τη γυναίκα αυτή για πρώτη φορά… αλλά ίσως να είχε αρχίσει νωρίτερα. Τις σκέψεις μου, εκείνες για παράδειγμα που μετέφραζα στους στίχους μου, δεν πρέπει άραγε να τις θεωρήσω ως μια πρώτη και μακρινή αρχή;
Όμως το θαύμα θα είναι πλήρες όταν, εκεί στην εξοχή, θα υψώσω το ανάστημα μου στον ήλιο και θα ανοίξω τα λευκά μου άνθη και θ’ απλώσω τα χρυσαφένια μου φρούτα.
Περιμένοντας, η εξέλιξη είναι αργή, προοδευτική, ασυνείδητη, ανίκητη.
Όχι μόνον της ψυχής αλλά και του σώματος.
Δεν σας είπα ήδη πως όλη μου η σάρκα είχε εμποτιστεί από τη γλυκιά ευωδιά; Φανταστείτε, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε!

Μετά ήρθαν οι τελευταίες νύχτες. Μια φορά, μου είπε:
- Τώρα, σε λίγο, πρέπει να σ’ αφήσω.
Δε φοβήθηκα. Κάθε δευτερόλεπτο κοντά της ήταν μια αιωνιότητα, και, για άπειρες αιωνιότητες, τα ευτυχισμένα χέρια μου θα την αγκάλιαζαν ακόμα.
Το αποδέχτηκα λοιπόν κι εκείνη συνέχισε:
- Ξέρεις τι θα γίνει, Αστόλφε!
Συγκατένευσα λοιπόν και ρώτησα:
- Που θα πας;
Τότε, δυο δάκρυα κύλησαν στα μάγουλα της. Σηκώθηκε και τα μάτια της γυάλιζαν σαν μοναχικά αστέρια σε μια νυχτιάτικη, παγωμένη στέππα.
- Στην άλλη όχθη των θαλασσών, είπε, εκεί απ’ όπου ήρθα. Αλλά θα σου γράψω. Κι έπειτα, αργότερα, όταν θα ανθίσεις στην ύπαιθρο, όταν οι ήπιοι άνεμοι θα παίζουν στα κλαδιά σου, αργότερα, θα ξαναρθώ. Θα ξαναρθώ κοντά σου, πολυαγαπημένε, να ξαπλώσω κάτω απ’ τη σκιά. Θα αναπαυθώ κοντά σου, πολυαγαπημένε, και, μαζί σου, θα ονειρευτώ τα πιο γλυκά μας όνειρα.
Πολυαγαπημένε! έλεγε, πολυαγαπημένε! Και σαν τις πράσινες κληματίδες των κισσών που περιελίσσονται στους κορμούς, με αγκάλιασε…

Το τι συνέβη μετά, το ξέρετε ήδη, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε. Ένα βράδυ, πήγα στην έπαυλη και χτυπούσα μάταια το κουδούνι. Είχε φύγει, η έπαυλη ήταν έρημη. Κινητοποίησα αστυνομικούς και πράκτορες, έτρεχα σαν τρελός κάμποσες μέρες. Επιδόθηκα σε γελοίες παλαβομάρες, αλλά σας διαβεβαιώ, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, πως όλ’ αυτά οφείλονται στο ότι ήμουν ερωτευμένος κι η αγαπημένη μου είχε εξαφανισθεί αιφνιδίως σαν από μαγικό ραβδί.
Οι συνάδελφοι μου με φρόντισαν με το παραπάνω. Αυτοί ήταν που τηλεγράφησαν στους γονείς μου. Έπειτα, ήρθε η μανιακή κρίση, αυτή που αποκαλείται καταστροφή και που, παρ’ όλα αυτά, εξηγείται τόσο εύκολα. Οι φίλοι μου, που, μετά τις τρέλες μου δε μ’ άφηναν μόνο ούτε στιγμή, παρατήρησαν πως παραμόνευα αδιάκοπα τον ταχυδρόμο. Και, όταν έφτασε το γράμμα, το γράμμα της, το πήραν από το διανομέα, στο δρόμο, καθώς ερχόταν να το παραδώσει. Σήμερα, ξέρω πολύ καλά πως η πρόθεση τους ήταν αγαθή: ήθελαν να με προστατεύσουν από κάθε καινούργιο ερεθισμό. Όμως, τη στιγμή που είδα τη σκηνή από το παράθυρο, λύσσαξα: μου φάνηκε βέβηλο το να αγγίξουν με τα χέρια τους το χαρτί, το να διαβάσουν με τα μάτια τους το γράμμα που μου είχε γράψει. Άρπαξα από τον τοίχο την ακονισμένη ξιφολόγχη και έτρεξα έξω. Τους φώναξα να μου επιστρέψουν το γράμμα: όταν αρνήθηκαν, χτύπησα με το όπλο μου το πρόσωπο εκείνου που το κρατούσε. Το αίμα ανάβλυσε και λέρωσε το γράμμα που του είχα αρπάξει με τη βία. Έτρεξα στο δωμάτιο μου, κλειδώθηκα και διάβασα το γράμμα.
Έλεγε:
«Αν μ’ αγαπάς, γίνε αυτό που είναι να γίνεις ολοκληρωτικά! Ω! θα ξανάρθω, θα ξανάρθω σε σένα, πολυαγαπημένε! Θα αναπαυθώ στη δροσιά της σκιάς σου και θα σου διηγηθώ γλυκά παραμύθια».
ΑΛΣΙΝΑ

Τώρα, τελείωσα, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε. Με έφεραν εδώ με πονηριά, αλλά σήμερα ευχαριστώ τη μοίρα που μ’ οδήγησε. Η έξαψη πέρασε, σ’ αυτή την αξιοθαύμαστη ανάπαυση ξαναβρήκα την ηρεμία μου. Κολυμπώ σ’ αυτό το γλυκό άρωμα που βγαίνει από μέσα μου και νιώθω πως αγγίζω το σκοπό και το τέλος μου. Ήδη, ο τρόπος που γράφω γίνεται βαρύς, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, τα δάχτυλά μου δε θέλουν πια να πλησιάζουν το ένα το άλλο, πασχίζουν να ξεχωρίσουν μεταξύ τους σαν κλαδιά.
Το ίδρυμα σας βρίσκεται σ’ ένα μεγάλο, υπέροχο πάρκο: εκεί έκανα τον περίπατο μου σήμερα το πρωί. Είναι τόσο μεγάλο και τόσο ωραίο. Ξέρω, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, πως τα λόγια μου σας έχουν πείσει, ναι, έχω αυτή τη βεβαιότητα! Όταν έρθει η ώρα, και δε θ’ αργήσει, μην προσπαθήσετε να καθυστερήσετε την ολοκλήρωση αυτού που πρόκειται να συμβεί. Εκεί κάτω, πίσω από το μεγάλο λιβάδι, θα σταθώ, εκεί όπου παφλάζει ο καταρράκτης. Ξέρω, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, πως θα με φροντίζετε: ο κηπουρός της Βόννης ξέρει από πορτοκαλιές, θα σας δώσει συμβουλές. Γιατί δε θέλω να φυτοζωώ, αλλά να μεγαλώνω και ν’ ανθίζω ώστε εκείνη να μπορεί να απολαύσει τη λάμψη μου.
Θα σας γράψει, κύριε υγειονομικέ σύμβουλε, θα της δώσω τη διεύθυνση σας.
Και κάτι ακόμη: κάθε καλοκαίρι, όταν η κορυφή μου θα λάμπει με χίλια χρυσαφένια φρούτα, παρακαλώ να μαζεύετε τα ωραιότερα και να τα βάζετε σ’ ένα καλαθάκι. Και να της τα στέλνετε.
Όμως, θα πρέπει να τα συνοδεύετε και μ’ ένα μήνυμα – μ’ αυτές τις τρυφερές λέξεις που άκουσα μια νύχτα, στους δρόμους της Γρενάδα:
Κυρία, πάρε το πορτοκάλι – που μάζεψα απ’ το σιωπηλό κήπο. - Κυρία, πάρε το πορτοκάλι… - Όμως μην το κόψεις με το μαχαίρι. – Γιατί θα κόψεις την καρδιά μου – στο κέντρο του κόκκινου πορτοκαλιού!

Louis-Ferdinand Céline

2008-04-22T18:07:00.000-07:00

'Οσο κι αν προσπαθούμε, γλιστράμε, ντελαπάρουμε, το ξαναρίχνουμε στο αλκοόλ που συντηρεί ζώντες και νεκρούς και τίποτα δεν καταφέρνουμε. Είναι αποδεδειγμένο. Και τόσους αιώνες τώρα, βλέπουμε τα ζώα μας να γεννιούνται, να τυραννιούνται και να ψοφάν μπροστά μας, δίχως να συμβεί ούτε σ' εκείνα τίποτα σπουδαίο, εκτός απ' το να ξαναπαίρνουν τη σκυτάλη της ίδιας ανούσιας χρεοκοπίας, εκεί που τόσα άλλα ζώα την είχαν αφήσει. Θα 'πρεπε πάντως να το 'χαμε καταλάβει. Αδιάκοπα κύματα άχρηστων όντων έρχονται απ' τα βάθη των χρόνων να πεθάνουν διαρκώς μπροστά μας, κι όμως μένουμε κει δα, ελπίζοντας σε κάτι... Ούτε το θάνατο να σκεφτούμε δεν είμαστε άξιοι.

Αναρωτιόμασταν ακόμη πως θα 'κανε ο Λεόν για να τελέψει. Η κοιλιά του πρηζόταν, μας κοιτούσε, ήδη απλανής, βογκούσε, μα όχι πολύ. Ήταν σαν ένα είδος γαλήνης. Τον είχα ξαναδεί εγώ πολύ άρρωστο και μάλιστα σε διάφορους τόπους, αλλά σε τούτη την υπόθεση ήταν όλα καινούργια, οι στεναγμοί και τα μάτια και όλα. Θαρρείς πως δεν τον κρατούσες πια, έφευγε από λεπτό σε λεπτό. Του ΄τρεχαν τόσο μεγάλες σταγόνες ιδρώτα που 'ταν σαν να 'χε κλάψει το πρόσωπο του ολόκληρο. Σε τέτοιες στιγμές νιώθεις κάπως αμήχανα που 'χεις καταντήσει τόσο φτωχός και τόσο σκληρός. Στερείσαι σχεδόν όλα όσα χρειάζονται για να βοηθήσεις τον άλλο να πεθάνει. Δεν έχεις μέσα σου παρά μόνο τα απαραίτητα για την καθημερινή ζωή, τη ζωή της άνεσης, τη δική σου ζωή μονάχα, την κτηνωδία. Έχασες την εμπιστοσύνη στο δρόμο. Την αποδίωξες, την κυνήγησες τη λύπηση που σου απόμενε, σχολαστικά στα βάθη του κορμιού σαν βρομοχάπι. Την έσπρωξες τη λύπηση στην άκρη του εντέρου μαζί με τα σκατά. Καλά είναι εκεί που βρίσκεται, λες μέσα σου.Και στεκόμουν μπροστά στον Λεόν, για να συμπονέσω, και δεν είχα ποτέ μου ξανανιώσει τόσο αμήχανα. Δεν τα κατάφερνα...Εκείνος δε μ' έβρισκε...Τον παίδευε πολύ αυτό...Πρέπει να 'ψαχνε έναν άλλο Φερδινάνδο, πολύ πιο μεγάλον από μένα βέβαια, για να πεθάνει, για να τον βοηθήσει μάλλον να πεθάνει, πιο μαλακά. Κατέβαλλε προσπάθειες για να διαπιστώσει αν ο κόσμος είχε κάνει προόδους. Έκανε τον ισολογισμό, ο φουκαράς, μες στη συνείδηση του...Μπας κι είχαν αλλάξει λίγο οι άνθρωποι, προς το καλύτερο, ενόσω εκείνος ζούσε, μπας κι είχε φανεί άδικος άθελά του απέναντί τους...Μα μόνο εγώ βρισκόμουν εκεί, εγώ ο ίδιος, εγώ ολομόναχος, στο πλευρό του, ένας αληθινός Φερδινάνδος, που του 'λειπε αυτό που θα 'κανε έναν άνθρωπο μεγαλύτερο απ' την απλή ζωή του, η αγάπη της ζωής των αλλωνών. Δεν το 'χα αυτό εγώ ή το 'χα τόσο λίγο που δεν άξιζε τον κόπο να το δείξω. Δεν ήμουν μεγάλος σαν το θάνατο εγώ. Ήμουν πολύ πιο μικρός. Δεν είχα τη μεγάλη ανθρώπινη ιδέα εγώ. Άσε που θα 'χα νιώσει, θαρρώ, πιο εύκολα θλίψη για ένα σκυλί που ψοφάει παρά γι' αυτόν, τον Ροβινσώνα, γιατί το σκυλί δεν είναι κακό, ενώ ο Λεόν ήταν λίγο κακός, όσο να 'ναι. Ήμουν κι εγώ κακός, ήμασταν κακοί... Όλα τα υπόλοια είχαν ξεμακρύνει στο δρόμο, και τους ίδιους τους μορφασμούς, που μπορούν ακόμη να βοηθήσουν τους ετοιμοθάνατους, τους είχα χάσει, τα 'χα 'ολα χ'ασει τελικά στο δρόμο, δεν ξανάβρισκα τίποτε απ' ότι χρειάζεται για να ψοφήσεις, δεν ξανάβρισκα τίποτε άλλο από κακίες. Το συναίσθημα μου ήταν σαν σπίτι όπου πας για διακοπές. Ίσα ίσα κατοικήσιμο. Κι άλλωστε, είναι απαιτητικός ο ψυχορραγικός. Το ψυχορράγημα δεν αρκεί. Πρέπει να το γλεντάς όσο ψοφάς, πρέπει να το γλεντάς με τους ύστατους ρόγχους, στον πάτο της ζωής, με τις αρτηρίες τίγκα στην ουρία.Κλαψουρίζουν ακόμη οι ετοιμοθάνατοι, γιατί δεν το γλεντάνε πια αρκετά...Απαιτούν...Διαμαρτύρονται. Είναι η κωμωδία της δυστυχίας που προσπαθεί να περάσει απ' τη ζωή στον ίδιο το θάνατο.